Bölüm 7

Belki de senin yüzündendir.”

Aras’ın sözleri kafamın içinde yankılanıyordu. Okul kapısından içeri girdim ama
ayaklarım yere tam basmıyordu sanki.

Mira hemen yanıma geldi.

Mira: NE DEMEK O ŞİMDİ?!

Azra: Bilmiyorum ki…

Mira: Kız bildiğin film repliği attı sana!

Azra: Abartma ya…

Ama içim içime sığmıyordu.

Sınıfa girdik. Yerime oturdum. Birkaç dakika sonra Aras da içeri girdi. Sınıfta hafif bir fısıldaşma başladı. Yeni taşınmıştı ama çoğu kişi onu zaten tanıyordu.

Aras gözleriyle sınıfı taradı. Bir an bakışlarımız yine kesişti. Bu sefer ilk kaçan ben olmadım.

Tam o sırada yan sıraya biri oturdu.

Elif.

Elif sınıfın en dikkat çekmeyi seven kızlarından biriydi. Aras’a dönüp gülümsedi.

Elif: Yeni komşumuz hoş geldin.

Aras: Hoş buldum.

Elif biraz fazla yakına eğilmişti.

İçimde tuhaf bir sıkışma oldu.

Mira dirseğiyle bana dokundu.

Mira: Kıskandın mı yoksa?

Azra: Saçmalama.

Ama gözlerimi başka yere çeviremiyordum.

Ders başladı ama aklım sürekli Aras’taydı. Elif bir şeyler anlatıyor, Aras da dinliyordu. Arada gülüşüyorlardı.

Kalbimdeki o tatlı heyecan yerini hafif bir huzursuzluğa bırakmıştı.

Teneffüs zili çaldı.

Herkes ayağa kalktı. Ben de çıkmak için toparlandım.

Tam kapıya yönelmiştim ki biri adımı söyledi.

Aras: Azra.

Durup arkamı döndüm.

Aras yanıma geldi.

Aras: Bir şey soracağım.

Azra: Sor.

Aras: Bugün okul çıkışı biraz konuşabilir miyiz?

Elif arkamızdan bakıyordu.

Azra: Konuşabiliriz…

Aras hafifçe gülümsedi.

Aras: O zaman beklerim.

Yanımdan geçip çıktı.

Mira hemen yanıma atladı.

Mira: İşte şimdi olay başlıyor!

Ama benim içimde bir soru vardı.

Aras gerçekten benim için mi taşınmıştı…

Yoksa ben fazla mı anlam yüklüyordum?