İki Kez Anlatılmış Öyküler kitap kapağı

11. bölüm / 19

Dr. Heıdegger’in Deneyi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: Dr. Heıdegger’in Deneyi

DR. HEIDEGGER’İN DENEYİ
Bir zamanlar o son derece tuhaf ihtiyar Dr. Heidegger, saygın dört dostunu çalışma odasında buluşmaya davet etti. Beyaz sakallı üç beyefendi, Bay Medbourne, Albay Killigrew ve Bay Gascoigne ile adı Dul Wycherly olan buruşuk bir hanımefendi vardı. Hepsi hayatta talihsizlik yaşamış, kederli yaşlılardı; en büyük talihsizlikleriyse çoktan mezara girmemiş olmalarıydı. Bay Medbourne gençliğinin en güçlü çağında başarılı bir tüccardı; ama çılgınca bir spekülasyonda her şeyini kaybetmiş, şimdi dilenciden hallice duruma düşmüştü. Albay Killigrew en güzel yıllarını, sağlığını ve servetini günahkâr zevklerin peşinde tüketmişti; bu zevkler ona gut hastalığı gibi bir dizi ağrı ve bedenle ruhun çeşitli eziyetlerini getirmişti. Bay Gascoigne, adı kötüye çıkmış, mahvolmuş bir siyasetçiydi; ya da en azından zaman onu şimdiki kuşağın bilgisinden silip namlı bir kötü olmaktan çıkararak gözden uzaklaştırana dek öyleydi. Dul Wycherly’ye gelince, gelenek onun bir zamanlar büyük bir güzellik olduğunu söyler; ama kasabanın ileri gelenleri aleyhinde çıkan bazı skandal söylentileri yüzünden uzun süredir gözlerden uzak yaşıyordu. Şunu da belirtmek gerekir ki bu üç yaşlı beyefendinin, Bay Medbourne’un, Albay Killigrew’un ve Bay Gascoigne’in her biri gençliklerinde Dul Wycherly’ye âşık olmuş; bir zamanlar onun uğruna birbirlerinin boğazını kesmenin eşiğine gelmişlerdi. Devam etmeden önce yalnızca şunu ima edeyim: Dr. Heidegger ile bu iğrenç konuklarının hepsi zaman zaman akıllarını biraz yitirmiş sayılırdı. Yaşlılar, ister bugünün dertleri ister geçmişin acı anılarıyla bunalmış olsunlar, sık sık böyle olur.

“Sevgili eski dostlarım,” dedi Dr. Heidegger, oturmalarını işaret ederek, “çalışma odamda kendimi eğlendirmek için yaptığım küçük deneylerden birinde yardımınızı rica ediyorum.”

Bütün öyküler doğruysa Dr. Heidegger’in çalışma odası pek tuhaf bir yer olmalıydı. Loş, eski tarz bir odaydı; örümcek ağlarıyla donanmış, antika tozuna bulanmıştı. Duvarların çevresinde meşe kitaplıklar sıralanıyordu. Alt rafları kocaman folyo ciltlerle, kara harfli dörtlük ciltlerle doluydu; üst raflardaysa parşömen kaplı küçük on ikilik kitaplar duruyordu. Orta kitaplığın üzerinde Hipokrat’ın bronz bir büstü vardı; bazı kaynaklara göre Dr. Heidegger, muayenehanesinde karşılaştığı güç vakalarda onunla istişare ederdi. Odanın en karanlık köşesinde, kapısı aralık, uzun ve dar bir meşe dolap duruyordu; içinde belli belirsiz bir iskelet görünüyordu. Kitaplıklardan ikisinin arasına, eskitilmiş yaldızlı bir çerçevenin içindeki uzun, tozlu aynasıyla bir boy aynası asılmıştı. Bu ayna hakkında anlatılan nice şaşırtıcı öyküden biri, doktorun ölmüş bütün hastalarının ruhlarının aynanın sınırları içinde yaşadığı ve doktor oraya baktığında ona dik dik baktıkları söylencesiydi. Odanın karşı duvarı, ipek, saten ve brokarın solmuş görkemi içinde giyinmiş genç bir kadının boydan boya portresiyle süslüydü; yüzü de giysisi kadar solmuştu. Yarım yüzyıldan uzun süre önce Dr. Heidegger bu genç kadınla evlenmenin eşiğine gelmişti. Ama kadın hafif bir rahatsızlığa yakalanınca sevgilisinin reçetelerinden birini içmiş ve düğün akşamı ölmüştü. Çalışma odasının en büyük merak konusu henüz anlatılmadı: Kalın, siyah deri ciltli, iri gümüş tokalı ağır bir folyo kitap. Sırtında harf yoktu; kitabın adını kimse bilmiyordu. Ama büyü kitabı olduğu herkesçe biliniyordu. Bir keresinde bir hizmetçi kadın yalnızca tozunu almak için kitabı kaldırınca iskelet dolabında şakırdamış, genç kadının portresi bir ayağını yere basmış ve aynadan birkaç korkunç yüz belirmişti; Hipokrat’ın tunç başı da kaşlarını çatıp “Sakın!” demişti.

Dr. Heidegger’in çalışma odası böyleydi. Öykümüzün geçtiği yaz öğleden sonrasında odanın ortasında, abanoz kadar siyah, küçük yuvarlak bir masa duruyordu. Üzerinde güzel biçimli, ince işçilikli kesme cam bir vazo vardı. Güneş ışığı, solmuş iki damasko perdenin ağır kıvrımları arasından pencereye girip doğrudan bu vazoya vuruyor; beş yaşlının kül rengi yüzlerine yumuşak bir parıltı yansıtıyordu. Masada dört şampanya kadehi de vardı.

“Sevgili eski dostlarım,” diye yineledi Dr. Heidegger, “son derece tuhaf bir deneyi gerçekleştirmeme yardım eder misiniz?”

Dr. Heidegger çok tuhaf bir ihtiyardı; eksantrikliği binlerce hayalî öykünün çekirdeği olmuştu. Bu masallardan bazıları, itiraf etmeliyim ki, belki de benim kendi doğru sözlü kalemime dayanıyordu. Bu öykünün bazı bölümleri okurun inanma duygusunu sarsarsa, bir kurgu tüccarı damgasını yemeye razıyım.

Doktorun dört konuğu önerdiği deneyden söz ettiğini duyunca, hava pompasında fare öldürmekten, mikroskopla örümcek ağı incelemekten ya da yakınlarını darlamak için alışkanlıkla yaptığı buna benzer saçmalıklardan daha şaşırtıcı bir şey beklemediler. Ama yanıtlarını beklemeden Dr. Heidegger odanın karşısına doğru aksayarak gitti ve halkın büyü kitabı olduğunu söylediği, siyah deri ciltli ağır folyo kitabı geri getirdi. Gümüş tokaları açıp kitabı araladı; kara harfli sayfaların arasından bir gül, daha doğrusu bir zamanlar gül olmuş bir çiçek çıkardı. Yeşil yaprakları ve kızıl taç yaprakları şimdi tek bir kahverengi tona bürünmüştü; kadim çiçek doktorun ellerinde toza dönüşmeye hazır görünüyordu.

“Bu gül,” dedi Dr. Heidegger içini çekerek, “bu solmuş, ufalanan çiçek tam elli beş yıl önce açmıştı. Onu şu portresi orada asılı olan Sylvia Ward vermişti; düğünümüzde göğsüme takmayı düşünüyordum. Bu eski kitabın sayfaları arasında tam elli beş yıl saklandı. Yarım yüzyıllık bu gülün yeniden açması mümkün olabilir mi sizce?”

“Saçmalık!” dedi Dul Wycherly, başını huysuzca sallayarak. “Yaşlı bir kadının kırış kırış yüzünün yeniden açıp çiçeklenmesini sormanızdan farksız.”

“Bakın!” diye karşılık verdi Dr. Heidegger.

Vazonun örtüsünü kaldırdı ve solmuş gülü içindeki suya attı. Önce suyun yüzeyinde hafifçe yattı; sanki nemini hiç çekmiyordu. Ama az sonra tuhaf bir değişim gözle görülür hâle geldi. Ezilmiş, kurumuş taç yapraklar kıpırdadı, ölüm uykusundan uyanıyormuş gibi giderek koyulaşan bir kızıllığa büründü. İncecik sapı ve yaprak dalları yeşerdi. Yarım yüzyıllık gül, Sylvia Ward’ın onu sevgilisine ilk verdiği zamanki kadar taze görünüyordu. Gül henüz tam açmamıştı; narin kırmızı yapraklarının birkaçı nemli göbeğinin çevresine utangaçça kıvrılmış, içinde iki üç çiy damlası parıldıyordu.

“Bu kesinlikle hoş bir göz boyama,” dedi doktorun dostları; ama bunu umursamazca söylediler, çünkü bir sihirbaz gösterisinde daha büyük mucizeler görmüşlerdi. “Peki, bunu nasıl yaptınız?”

“Gençlik Pınarı’nı hiç duymadınız mı?” diye sordu Dr. Heidegger. “İspanyol maceracı Ponce De Leon iki üç yüzyıl önce onu aramaya çıkmıştı.”

“Peki, Ponce De Leon onu hiç bulabildi mi?” dedi Dul Wycherly.

“Hayır,” diye karşılık verdi Dr. Heidegger, “çünkü onu doğru yerde aramadı. Doğru bilgilendirildiysem, ünlü Gençlik Pınarı Florida yarımadasının güneyinde, Macaco Gölü’nden pek uzak olmayan bir yerdedir. Kaynağının üstünü, sayısız yüzyıldır ayakta olmalarına rağmen bu olağanüstü suyun gücüyle menekşeler kadar taze kalmış birkaç dev manolya ağacı örter. Böyle şeylere duyduğum merakı bilen bir tanıdığım, vazoda gördüğünüz şeyi bana gönderdi.”

“Hı hı!” dedi doktorun anlattıklarının tek sözcüğüne bile inanmayan Albay Killigrew. “Peki bu sıvı insan bedeni üzerinde nasıl bir etki yaratıyor olabilir?”

“Buna kendiniz karar verin, sevgili albayım,” diye karşılık verdi Dr. Heidegger. “Saygıdeğer dostlarım, gençliğin tazeliğini size geri verecek bu harikulade sıvıdan dilediğiniz kadar alabilirsiniz. Bana gelince, yaşlanırken epey sıkıntı çektiğimden yeniden gençleşmekte acelem yok. Öyleyse izninizle deneyin nasıl ilerlediğini yalnızca izleyeceğim.”

O konuşurken Dr. Heidegger dört şampanya kadehini Gençlik Pınarı’nın suyuyla doldurmuştu. Suyun içinde gazlı bir madde var gibiydi; kadehlerin dibinden sürekli küçük kabarcıklar yükseliyor, yüzeyde gümüşi bir serpintiyle patlıyordu. Sıvı hoş bir koku yaydığından yaşlılar onun kuvvet verici ve ferahlatıcı özellikleri olduğundan kuşku duymadılar; gençleştirme gücüne hiç inanmamalarına karşın onu hemen içmeye heveslendiler. Ama Dr. Heidegger onlardan bir an beklemelerini rica etti.

“İçmeden önce, saygıdeğer yaşlı dostlarım,” dedi, “ömür boyu edindiğiniz deneyim size yol gösterirken, gençliğin tehlikelerinden ikinci kez geçerken izleyeceğiniz birkaç genel kural belirlemeniz iyi olur. Sahip olduğunuz bu özel üstünlüklere karşın, çağın bütün gençlerine erdem ve bilgelik örneği olamazsanız ne büyük günah, ne büyük utanç olur, bir düşünün!”

Doktorun dört saygın dostu, güçsüz ve titrek bir kahkahadan başka yanıt vermedi. Yanlış adımların hemen ardından pişmanlığın geldiğini bile bile yeniden yoldan çıkabilecekleri düşüncesi onlara öylesine gülünç gelmişti.

“Öyleyse için,” dedi doktor, eğilerek. “Deneyimin deneklerini böylesine iyi seçmiş olmaktan mutluyum.”

Titreyen elleriyle kadehleri dudaklarına götürdüler. Sıvı, Dr. Heidegger’in ona atfettiği özelliklere gerçekten sahipse, bu sıvıya bu dört kişiden daha çok ihtiyaç duyan dört insana verilmiş olamazdı. Gençliğin ya da hazzın ne olduğunu hiç bilmemiş; doğanın bunadığı çağda dünyaya gelmiş ve şimdi doktorun masasının çevresinde kamburca oturan o ak saçlı, bitkin, kansız, zavallı yaratıklar olarak hep yaşamış gibiydiler. Yeniden gençleşme olasılığı bile ruhlarına ya da bedenlerine can verecek kadar yaşam gücü taşımıyordu. Suyu içip kadehlerini masaya bıraktılar.

Doğrusu, topluluğun görünüşünde hemen hemen anında bir iyileşme oldu; bu, kuvvetli bir kadeh şarabın yaratacağı etkiye ve aynı anda yüzlerini aydınlatan neşeli bir güneş ışığının ani parıltısına benziyordu. Yanaklarına, onları ceset gibi gösteren kül rengi yerine sağlıklı bir renk geldi. Birbirlerine baktılar ve Baba Zaman’ın alınlarına uzun süredir kazıdığı derin, kederli çizgileri gerçekten bir büyü gücünün silmeye başladığını düşündüler. Dul Wycherly şapkasını düzeltti; kendini neredeyse yeniden kadın gibi hissediyordu.

“Bu harikulade sudan biraz daha verin!” diye hevesle bağırdılar. “Gençleştik ama hâlâ çok yaşlıyız! Çabuk, biraz daha verin!”

“Sabır, sabır!” dedi deneyi felsefi bir soğukkanlılıkla izleyen Dr. Heidegger. “Yaşlanmanız uzun zaman aldı. Yarım saatte gençleşmeye razı olmanız gerekmez mi? Ama su emrinizde.”

Doktor kadehlerini yeniden gençlik iksiriyle doldurdu; vazoda hâlâ, kentteki yaşlıların yarısını kendi torunları yaşına döndürecek kadar su vardı. Kabarcıklar henüz kadehlerin ağzında parıldarken doktorun dört konuğu kadehlerini masadan kaptı ve içindekileri bir dikişte yuttu. Yoksa bir yanılsama mıydı? İçtikleri boğazlarından inerken bile bütün bedenlerinde bir değişim yaratmış gibiydi. Gözleri durulaşıp parladı; gümüş saçlarının arasındaki koyu renk koyulaştı. Masanın çevresinde artık orta yaşlı üç beyefendiyle, dolgun gençliğinin doruğunu henüz pek aşmamış bir kadın oturuyordu.

“Sevgili dul hanım, büyüleyicisiniz!” diye haykırdı Albay Killigrew. Gözlerini ona dikmişti; yaşlılığın gölgeleri, kızıl şafağın içinden dağılan karanlık gibi kadının yüzünden çekiliyordu.

Güzel dul, Albay Killigrew’nin iltifatlarının her zaman ölçülü bir gerçeğe dayanmadığını eskiden beri bilirdi; bu yüzden yerinden fırlayıp aynaya koştu, çirkin yaşlı kadın yüzünün karşısına çıkacağından hâlâ korkuyordu. Bu sırada üç beyefendi, Gençlik Pınarı suyunun sarhoş edici bazı özellikleri olduğunu kanıtlarcasına davranıyordu; tabii içlerindeki coşku yalnızca yılların ağırlığının birden kalkmasıyla gelen hafif bir baş dönmesinden ibaret değilse. Bay Gascoigne’nin zihni siyaset konularında dolaşıyordu ama düşüncelerinin geçmişle mi, bugünle mi, gelecekle mi ilgili olduğunu anlamak kolay değildi; çünkü aynı düşüncelerle sözler elli yıldır moda olmuştu. Kimi zaman vatanseverlik, ulusal şan ve halkın hakları üzerine gür sesiyle tumturaklı cümleler savuruyor; kimi zaman tehlikeli birtakım şeyleri öyle kurnazca, kuşkulu bir fısıltıyla ve ihtiyatla mırıldanıyordu ki kendi vicdanı bile sırrını güçlükle duyabilirdi; kimi zaman da ölçülü bir sesle, derin bir saygıyla konuşuyor, sanki iyi kurulmuş cümlelerini bir kral dinliyormuş gibi davranıyordu. Albay Killigrew bu sırada neşeli bir içki şarkısı tutturmuş, nakarata eşlik ederken kadehini çınlatıyor, gözlerini de Dul Wycherly’nin dolgun bedenine kaydırıyordu. Masanın öte yanında Bay Medbourne dolar ve sent hesabına dalmıştı; hesaplarına, bir balina takımını kutup buzdağlarına koşarak Doğu Hint Adaları’na buz sağlama tasarısı tuhaf biçimde karışıyordu.

Dul Wycherly’ye gelince, aynanın önünde reverans yapıp kendi yansımasına cilveyle gülümsüyor, onu dünyadaki herkesten çok sevdiği dostuymuş gibi selamlıyordu. Uzun zamandır belleğinde yaşayan bir kırışıklığın ya da kazayağının gerçekten silinip silinmediğini görmek için yüzünü cama yaklaştırdı. Saygın yaşlılık başlığını güvenle çıkarabilecek kadar saçlarındaki karın eriyip erimediğini inceledi. Sonunda hızla arkasını dönüp dans eder gibi adımlarla masaya geldi.

“Sevgili yaşlı doktorcuğum,” diye seslendi, “lütfen bana bir kadeh daha verir misiniz?”

“Elbette, sevgili hanımefendi, elbette!” diye karşılık verdi nazik doktor. “Bakın, kadehleri çoktan doldurdum.”

Gerçekten de dört kadeh, yüzeyden kabarıp çıkan narin serpintisi titrek elmas parıltılarını andıran bu harikulade suyla ağzına kadar doluydu. Güneş neredeyse batmış, oda eskisinden de loşlaşmıştı; ama vazodan yumuşak, ay ışığını andıran bir parıltı yayılıyor, dört konuğun da doktorun saygın bedeninin de üzerine düşüyordu. Doktor, yüksek arkalıklı, özenle oyulmuş meşe bir koltukta oturuyordu. Yüzündeki ak saçlı ağırbaşlılık, kudretine bu şanslı topluluktan başka kimsenin karşı çıkmadığı Baba Zaman’a pekâlâ yakışırdı. Gençlik Pınarı’ndan üçüncü kadehlerini içerlerken bile doktorun gizemli yüzündeki ifade karşısında neredeyse ürperdiler.

Ama bir sonraki an genç yaşamın coşkulu akışı damarlarında dolaştı. Artık gençliğin mutlu çağındaydılar. Yaşlılık; dertleri, kederleri ve hastalıklarıyla birlikte, neşeyle uyandıkları bir rüyanın sıkıntısı gibi bellekte kalmıştı. Ruhun erkenden yitirdiği o taze parıltı geri dönmüştü; onsuz, dünyanın art arda gelen görünümleri solmuş resimlerden ibaret kalırdı. Bu parıltı bütün geleceklerini yeniden büyüledi. Yeni yaratılmış bir evrende yeni yaratılmış varlıklar gibi hissediyorlardı.

“Genciz! Genciz!” diye sevinçle haykırdılar.

Gençlik de yaşlılığın son çağı gibi, orta yaşın belirgin özelliklerini silip hepsini birbirine benzetmişti. Yıllarının taşkın şenliğiyle neredeyse çılgına dönmüş, neşeli bir gençler topluluğuydular. Bu neşenin en tuhaf sonucu, az önce kurbanı oldukları güçsüzlük ve düşkünlükle alay etme dürtüsüydü. Genç adamların bol etekli ceketleriyle kuyruklu yeleklerine, taze genç kadının eski başlığıyla giysisine gülüp durdular. Biri, gut hastası bir dede gibi odanın bir ucundan öbür ucuna topalladı; biri burnuna bir gözlük yerleştirip büyü kitabının kara harfli sayfalarını inceliyormuş gibi yaptı; üçüncüsü bir koltuğa oturup Dr. Heidegger’in saygın ağırbaşlılığını taklit etmeye çalıştı. Sonra hep birden neşeyle bağırıp odanın içinde sıçramaya başladılar. Dul Wycherly —böylesine taze bir genç kadına dul denebilirse— gülümseyen yüzünde muzip bir sevinçle doktorun koltuğuna doğru seğirtti.

“Doktorcuğum, canım benim,” diye bağırdı, “kalk da benimle dans et!” Sonra zavallı yaşlı doktorun ne tuhaf görüneceğini düşünerek dört genç daha da yüksek sesle güldü.

“Kusura bakmayın,” diye sakince karşılık verdi doktor. “Yaşlıyım, romatizmalıyım; dans ettiğim günler çoktan geride kaldı. Ama şu neşeli genç beyefendilerden biri, böyle güzel bir eşle dans etmekten memnuniyet duyacaktır.”

“Benimle dans et, Clara!” diye bağırdı Albay Killigrew.

“Hayır, hayır, onun eşi ben olacağım!” diye haykırdı Bay Gascoigne.

“Elli yıl önce bana elini vermeye söz vermişti!” diye haykırdı Bay Medbourne.

Hepsi kadının çevresinde toplandı. Biri iki elini birden tutkuyla kavradı, öteki kolunu beline doladı; üçüncüsü elini dulun başlığının altından görünen parlak buklelerine daldırdı. Yüzü kızarıp soluk soluğa kalmış, çırpınıp söylenerek gülmüş; sıcak soluğu sırayla hepsinin yüzünü okşarken üç adamın kollarından kurtulmaya uğraşmış, yine de üçünün kucağında kalmıştı. Büyüleyici güzelliğin ödül olduğu gençlik rekabetini bundan canlı anlatan bir sahne görülmemişti. Yine de tuhaf bir göz aldanışı yüzünden, odanın loşluğu ve üzerlerinde hâlâ duran eski giysiler, uzun aynaya üç yaşlı, ak saçlı, buruşmuş dedeyi, buruşuk ve sıska bir nine uğruna gülünç biçimde çekişirken yansıtmış derler.

Ama gençtiler; yakıcı tutkuları bunu kanıtlıyordu. İltifatlarını ne kabul eden ne de tümüyle geri çeviren genç dulun cilveleriyle çılgına dönen üç rakip, birbirlerine tehditkâr bakışlar atmaya başladı. Güzel ödülü ellerinden bırakmadan birbirlerinin boğazına sarıldılar. İtişip kakışırken masa devrildi, vazo bin parçaya ayrıldı. Değerli Gençlik Suyu parlak bir akıntıyla yere yayıldı ve yazın sonlarına doğru yaşlanıp ölmek üzere oraya konmuş bir kelebeğin kanatlarını ıslattı. Böcek hafifçe kanat çırparak odada uçtu, Dr. Heidegger’in ak saçlarının üzerine kondu.

“Haydi, haydi beyefendiler! Haydi, Bayan Wycherly,” diye seslendi doktor. “Bu taşkınlığa gerçekten itiraz etmeliyim.”

Oldukları yerde durup titrediler; sanki ak saçlı Zaman onları güneşli gençliklerinden geri çağırıyor, yılların soğuk ve karanlık vadisine sürüklüyordu. Oyma koltuğunda oturan, yarım yüzyıllık gülü kırık vazonun parçaları arasından kurtarmış yaşlı Dr. Heidegger’e baktılar. Doktor elini oynatınca dört taşkın konuğu yerlerine oturdu; genç olmalarına rağmen çılgınca çabalamaktan yoruldukları için bunu daha da kolay yaptılar.

“Zavallı Sylvia’mın gülü!” diye haykırdı Dr. Heidegger, onu gün batımındaki bulutların ışığına tutarak. “Yeniden soluyor gibi.”

Gerçekten de öyleydi. Topluluk ona bakarken çiçek büzüşmeye devam etti; sonunda doktor onu vazoya ilk attığında olduğu kadar kuru ve kırılgan hâle geldi. Doktor taç yapraklarına tutunmuş birkaç damla suyu silkeledi.

“Çiyli tazeliğiyle sevdiğim kadar böyle de seviyorum,” dedi, solmuş gülü kendi solmuş dudaklarına bastırarak. O konuşurken kelebek doktorun ak saçlı başından kanat çırparak yere düştü.

Konukları yeniden ürperdi. Bedensel mi ruhsal mı olduğunu anlayamadıkları tuhaf bir soğukluk hepsini yavaş yavaş sarıyordu. Birbirlerine bakıp geçen her anın kendilerinden bir güzellik kopardığını, daha önce bulunmayan derin bir kırışıklık bıraktığını düşündüler. Bu bir yanılsama mıydı? Bir ömrün değişimleri böylesine kısa bir zamana sığmış ve şimdi eski dostları Dr. Heidegger’le birlikte oturan dört yaşlı insana mı dönüşmüşlerdi?

“Yeniden, hem de bu kadar çabuk mu yaşlandık?” diye kederle haykırdılar.

Gerçekten de yaşlanmışlardı. Gençlik Suyu’nun etkisi şaraptan bile kısa sürüyordu. Yarattığı sarhoşluk kabarıp sönmüştü. Evet, yeniden yaşlıydılar. Dul, hâlâ bir kadın olduğunu gösteren titrek bir hareketle sıska ellerini yüzünün önünde birleştirdi; artık güzel olamayacağına göre tabut kapağının yüzünü örtmesini diledi.

“Evet dostlar, yeniden yaşlandınız,” dedi Dr. Heidegger. “Bakın, Gençlik Suyu’nun tamamı yere döküldü. Buna üzülmüyorum; pınar kapımın eşiğinde fışkırsa bile, etkisi birkaç an değil yıllarca sürecek olsa da dudaklarımı ıslatmak için eğilmezdim. Bana verdiğiniz ders işte bu!”

Ama doktorun dört dostu kendilerine böyle bir ders vermemişti. Hemen Florida’ya bir hac yolculuğuna çıkmaya, Gençlik Pınarı’ndan sabah, öğle ve akşam su içmeye karar verdiler.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…