Bölümler 6Şu an: 5. 'HERKÜL'ÜN H'Sİ'
- 1 1. 'TİYATRO'836 kelime
- 2 2. 'OMPHALE'934 kelime
- 3 3. 'ŞAH'362 kelime
- 4 4. 'MELODİ'620 kelime
- 5 5. 'HERKÜL'ÜN H'Sİ'476 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 6. 'PAZAR VE ERTESİ'536 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Karan odasındaydı ve masada bilgisayarı açıktı. Lidya'nın Spotify hesabından dinlediği şarkıya baktı. Nil Karaibrahimgil'in 'Rüzgar' parçasıydı.
Karan aynı şarkıya tıkladı. Fake hesaptan, Lidya'nın Instagram hesabına girdi.
Lidya'nın birkaç dakika önce paylaştığı fotoğrafa bakarken dişlerini sıktı.
Balığı ve kendisini paylaşmıştı. Hayır, sorun bu değildi. Sorun, Lidya'nın fotoğraftaki açık göbeğiydi.
Kendine engel olamayıp mesaj yazdı. 'Hesabını gizliye al.'
Artık kendisinin de göremeyecek olmasını göze alarak yaptı bunu.
Şarkıyı dinlerken gözlerini kapattı. "Bugün hüzünlüsün."
🍰
Melodi'yi apartmanın bahçesine gömmüştüm. Boş fanusa bakıyordum. İçindeki suyu dökmüştüm.
Kağıda turuncu bir balık çizip kırptım ve fanusun içine attım.
Elimi yanağıma dayadım. Kağıttan balığa gülümsedim. "Her şey yolunda." İstemsizce akan gözyaşlarımı, sildim.
Tek omzumu kaldırıp indirdim. Güldüm. "Annem de burada." Kolyemi tutarken gülmem yerini ağlama krizine bıraktı.
Telefonuma gelen bildirime bakınca sustum.
🌑
"Seni üzen her şeyi," Karan burnundan soludu. "Yok edeceğim. Tanrı yoktan var eder. Bense var olanları yok ederim."
Lidya'dan cevap geldi. 'Sen kimsin?'
Karan yazdı. 'Tanımadığın insanlarla konuşma.'
Karan Lidya'nın yazıp yazıp silmesini izledi. Öfkeyle parmaklarını klavyede gezdirdi. 'Bu senin okuduğun texting kitaplarına benzemez Lidya. Dediğimi yap.'
Mesaj geldi. 'Balığım öldü.'
Karan duraksadı. Birkaç dakika sonra yazdı. 'Anonim birine hayatından bahsedemezsin. İstersen dünyanın en yalnız insanı ol.'
'İnsan bir başın sağ olsun der, odun.'
Bir mesaj daha geldi. 'Ne biçim anonimsin sen?'
Lidya yazmaya devam ediyordu.
'Burcun ne? Benim balık. Balık deyince de şimdi,'
Karan masanın üzerindeki kahvesinden bir yudum aldı.
🍰
Mesaj geldi.
'Beni merak etme Lidya. Acından kaçmak için tanımadığın birine sığınıyorsun. İzin vermiyorum. Hesabını gizliye al.'
Islak kirpiklerimle ekrana bakarken kalbim hızlandı.
İki kelimeyi üç kere üst üste okudum. 'İzin vermiyorum.'
Resmen okuduğum kitaplardaki o karanlık, gizemli karakterlerden biri bana yazıyordu.
Normalde bana emir verilmesinden nefret ederdim.
Ama yalnızlıktan delirmek üzereyken birinin beni böyle sahiplenmesi hoşuma gitmişti.
Hesabı gizliye aldım.
'Tamam gizledim. Bari isminin baş harfini söyle.'
🌑
Karan sayfayı yenileyince hesabın gizli olduğunu gördü. Lidya'nın mesajını okudu.
Ona gerçeği vermeden, zihnini bulandıracak bir cevap yazdı.
'H.'
"Herkül'ün H'si." Diye mırıldanıp bilgisayarı kapattı.
Yarın pazartesiydi ve Kraliçe'ye bakmaya cüret eden edebiyat hocasının, güneşin batışını görmeye hakkı yoktu.
Pazartesi:
Karan okula geçmeden önce, babasının telefon görüşmesini dinliyordu.
Kapıya yaklaşan adımları duydu ama olduğu yerde kaldı.
Babası çıkınca, Karan telaşla kendini geri çeker gibi yaptı. Babası afalladı. "Karan?"
Karan kafasını eğdi. "Kusura bakma baba. Kulak misafiri oldum. Benim,"
Kafasını kaldırıp babasının gözlerinin içine baktı. "Psikoloğa ihtiyacım olduğunu düşünüyorsun demek."
"Oğlum, devamlı yalan söylüyorsun. Tiyatroyu bırakmadığından haberim var. Ben senin iyiliğini istiyorum."
Karan gözlerini kapatıp kafasını hafifçe iki yana salladı. "Seni denedim baba."
"Ne?" Dedi Yekta şaşkınlıkla.
"Görünüşe göre senin için hasta olmam, tutkularımın peşinden gitmemden daha kabul edilebilir."
Karan gözlerine kırgınlık yerleştirdi. "Evet, tiyatroyu bırakmadım. Neden biliyor musun baba?"
"Çünkü sahne, bana bu evde bulamadığım şeyi veriyor."
Sesini alçalttı. "Yargılanmadan var olma hakkını."
Yekta oğlunu izlerken, onun ne kadar tehlikeli olduğunu düşünüyordu.
Yekta dudaklarını aralayınca, Karan arkasını döndü.
"Ben cevabımı aldım baba." Deyip çantasıyla kapıya yürüdü ve evden çıktı.
Bölüm etkileşimi
