herkesin gördüğü, kimsenin duymadığı.

Çocuk yaşta bastırılmaya öğrenilen duygular, görülmeyen bir yük gibi yıllarca taşınır. Büyümek bazen iyileşmek değildir; sadece alışmaktır. Bu bir hastalık hikâyesi değil. Bu, anlaşılma ihtiyacının, görülmeyen mücadelelerin ve insanın kendine doğru attığı küçük adımların hikâyesi. Bazı ışıklar göz almaz. Ama yolu aydınlatır..