1. bölüm · herkesin gördüğü, kimsenin duymadığı.
önsöz
Bu kitap, okuyan herkes için aynı anlamı taşımayacak.
Bazıları sadece bir hikâye okuyacak. Bazıları ise satır aralarında kendini bulacak.
Eğer ikinci gruptaysanız, acele etmeyin.
Bu sayfalar bağırmıyor.
Yavaş konuşuyor.
Bazen susuyor.
Depresyon çoğu zaman yanlış anlaşılır.
Ya çok büyütülür ya da hiç ciddiye alınmaz.
Oysa çoğu insan için o, bir patlama değil;
uzun süreli bir sıkışmadır.
İçine atılan kelimeler.
Söylenemeyen cümleler.
“Geçer” denilen ama geçmeyen günler.
Bu kitap bir ders vermek istemiyor.
Bir çözüm sunmuyor.
Kimseye “şöyle yaparsan iyileşirsin” demiyor.
Sadece şunu söylüyor:
Herkesin taşıdığı yük, dışarıdan göründüğü gibi değildir.
Okurken bazı cümleler sizi durdurabilir.
Bir an nefes almak isteyebilirsiniz.
Bu normal.
Çünkü bazı hikâyeler okunmaz.
Hatırlanır.
Eğer bu kitapta kendinizden bir parça bulursanız,
bilin ki yalnız değilsiniz. Ve eğer bulamazsanız bile,
belki bir başkasını biraz daha dikkatle dinlersiniz.
