5.Bölüm(Salı)

Salı sabahı hava griydi.

Nehir gözlerini açtığında odasının camı yağmur damlalarıyla kaplanmıştı. Telefonunu eline aldı. Alışkanlık olmuştu artık.

Bildirim yoktu.
Bir an durdu.
Sonra önemsememiş gibi yaptı.

Belki uyuyordur diye düşündü. İşleri vardır. Birazdan yazar…
Kendi içinde bahaneler üretmek kolaydı.

Hazırlanıp evden çıktı. Kulaklığını taktı. Yağmur hafif hafif devam ediyordu. İnsanlar ellerinde şemsiyelerle hızlı adımlarla yürüyordu.

Nehir ise her zamanki gibi yavaştı.
Ama bugün içindeki hafiflik yoktu.Aksine tarif edemediği bir duygu vardı.
Telefonunu gün boyunca defalarca kontrol etti.

Ders aralarında…
Koridorda yürürken…
Öğretmen tahtaya bir şey yazarken bile…

Ama yine hiçbir mesaj yoktu.
Nehir bunu kendine belli etmek istemiyordu. Sonuçta sadece iki gündür konuştuğu biriydi.

Ama bazı insanlar vardır…
Onlarla ne kadar konuştuğun değil, sana ne hissettirdikleri önemlidir.

Öğle arasında telefonu yeniden titreştiğinde kalbi hızlandı.
Hızlıca ekranı açtı.

Ama mesaj Yasin’den değildi.

Bir süre boş boş ekrana baktıktan sonra telefonu tekrar kapattı.
İlk kez içindeki o güzel hisin yerini garip bir huzursuzluk almaya başlamıştı.

Okul çıkışında hava daha da soğumuştu. Yağmur durmuştu ama sokaklar hâlâ ıslaktı.
Nehir eve gitmek istemediği için yolu yine uzattı.

Kulaklığındaki şarkılar değişiyor ama düşünceleri aynı kalıyordu.
“Acaba yanlış bir şey mi söyledim?”
Bu soru aklından çıkmıyordu.

Eve geldiğinde annesi mutfaktaydı. Televizyonun sesi evin sessizliğine karışıyordu.
Nehir kısa bir “geldim” deyip odasına geçti.
Telefonunu yatağın üzerine bıraktı.

Dakikalar geçti.
Sonra saatler.
Ve gece olduğunda hâlâ hiçbir mesaj gelmemişti.
Nehir telefonu eline aldı. Yasin’in profilini açtı.
Bir süre sadece ekrana baktı.

Mesaj yazma kısmına girip birkaç kelime yazdı.
“İyi misin?”
Sonra sildi.Belki konuşmak istemiyordur diye düşündü.

"Çünkü bazı insanlar, gitmeye başladığını ilk sessizliğinden belli ederdi."