1.Bölüm(Başlangıç)

“En çok hayal kurduğum insanlar, en sessiz gidenler oldu.”

Bazı insanlar hayatına sessizce girer.
Ne büyük bir giriş yaparlar ne de kendilerini fark ettirmeye çalışırlar. Ama zaman geçtikçe anlarsın ki, en çok iz bırakanlar genelde en sessiz gelenlerdir.

Nehir bunu bilmiyordu.

Okuldan çıkıp eve geçmişti. Üzerinde hafta içinin yorgunluğu vardı.

Güneş batmak üzereydi. Kendine bir fincan kahve yapıp koltuğa oturdu.

Loş ortamda sessizlik hâkimdi. Nehir, düşüncelerinin içinde kaybolmak üzereyken telefonuna bir bildirim geldi.

“Yasin sana arkadaşlık isteği gönderdi.”

Nehir tanımadığı insanların isteklerini kabul etmezdi ama Yasin'in isteğini hiç sorgulamadan kabul etti.

Telefonu kapattı ve kahvesinden birkaç yudum aldı.
Hava kararmak üzereydi.

Ve Nehir, farkında olmadan hayatına yeni bir cümle eklemişti.

Okul ile evi arasında saatlerce mesafe vardı. O yolu her gün gidip gelmek yorucu oluyordu Nehir için.
Bu durumdan pek hoşlanmazdı. Bazen ise ailesiyle kavga eder, şarkı eşliğinde yavaş yavaş yürüyerek yolu daha da uzatır ve eve geç giderdi.

İçine kapanık bir kızdı Nehir.
İsmi gibi sakin bir hayatı yoktu.

Ailesiyle çok nadiren iyi geçinirdi. Evlerinde sürekli kavga, tartışmalar olurdu. Her tartışmada Nehir daha da sessizleşir, içine kapanırdı.

Eski neşeli, cıvıl cıvıl Nehir yoktu artık. Resim çizmeyi çok sevmesine rağmen artık resim çizmiyordu. Kitap okumak da eskisi gibi heyecan vermiyordu. Yaptığı hiçbir şeyden keyif almayan, insan içine çıkmaktan nefret eden bir kız olmuştu.

İnsanlara güveni kalmamıştı. Çünkü daha 6 yaşındayken en yakını, babası, hayatından bir daha gelmemek üzere çıkıp gitmişti.

Uzun ilişkiler kurmaktan sürekli kaçınırdı. Çok sever, bağlanır ve yine terk edilmekten korkardı.
Yıllar boyunca hayatına kimseyi almamış, ona gelen tüm teklifleri reddetmişti.

“Ve bazı başlangıçlar, kimse fark etmeden sessizce olur.”