2.Bölüm(ilk Mesaj)

Nehir o gece uzun süre uyuyamadı.
Telefonunu kapatıyor, birkaç dakika sonra tekrar eline alıyordu.

Saçma olduğunu biliyordu. Sonuçta sadece bir arkadaşlık isteğiydi.
Ama nedense, içindeki o garip his geçmiyordu.

Gece iyice sessizleşmişti. Pencerenin ardından şehrin ışıkları görünüyordu. Nehir kulaklığını takıp müzik açtı. Telefon ekranını kilitleyeceği sırada yeni bir bildirim geldi.

Yasin mesaj göndermişti.

“Selam.”
Nehir mesajı birkaç saniye boyunca sadece izledi.

Ne yazacağını bilmiyordu. Aslında çoğu zaman insanlarla konuşmakta zorlanırdı. Hele yeni biriyle…
Ama bu kez farklıydı hissediyordu.

Parmakları yavaşça klavyenin üzerinde dolaştı.
“Selam.”

Mesaj gönderildiği anda içinde anlamsız bir heyecan oluştu.

Sanki küçücük bir konuşma değil de uzun zamandır beklediği bir şey başlamıştı.

Dakikalar ilerledikçe konuşmaları da uzadı.

Önce sıradan şeylerden bahsettiler. Okuldan, müziklerden, günün nasıl geçtiğinden…

Sonra konu bir anda kitaplara geldi.
Nehir bunu beklemiyordu.

Çünkü uzun zamandır ilk kez biri, onun gerçekten sevdiği bir şey hakkında konuşuyordu.

“Sen de mi kitap okuyorsun?” diye yazdı Nehir.
“Evet,” diye cevap verdi Yasin.
“Hatta yazıyorum da.”

Nehir istemsizce gülümsedi.

Uzun zamandır yüzünde ilk kez gerçek bir gülümseme oluşmuştu.
Saat ilerledikçe konuşmaları daha da derinleşti.

Sanki birbirlerini yeni tanıyan iki insan değil de yarım kalmış bir sohbeti tamamlayan iki eski arkadaş gibiydiler.

Nehir zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştı.

Ev yine sessizdi. Annesi odasındaydı. Dışarıda rüzgâr vardı. Nehir’in içindeki o ağır his, ilk kez biraz hafiflemişti.

Yasin konuşurken sürekli küçük detaylardan bahsediyordu. Dinlediği şarkılardan, yazdığı hikâyelerden, kedisinden…

“Mişa yine masamın üstüne çıktı,” diye yazmıştı bir ara.Çok tatlı bir kediydi.
Nehir ekrana bakıp hafifçe gülmüştü.

Bu küçük detaylar garip bir şekilde hoşuna gidiyordu. Çünkü uzun zamandır ilk kez biri ona “gerçek” geliyordu.

Gece boyunca konuştular.
Ve Nehir, uzun zaman sonra ilk kez biriyle konuşurken kendini yalnız hissetmemişti.

Ama bazı hikâyeler vardır…

İnsan tam mutlu olmaya başladığında sessizce değişmeye başlarlar.