8. Bölüm

Denizin dediği her şeyi duyan kuzey dona kalmıştı. "Gerçekten ölmek mi istedin, bu kadar büyük ne yaşadın ki" diye sormak istiyordu fakat başından burada olduğunu görürse öfkelenebilirdi. "Neyse ne isterse dünyayı yaksın ama şuan yanına gitmeliyim" dedi tam bir adım atmıştıki Denizin ağlayarak söylediği şey onu durdurdu.
"Tamam ,saki-hı sakin ol" demişti kendi kendi kendine bunu söyledikten kısa bir süre sonra sakinleşti ve hiçbir şey olmamış gibi davrandı. "Tamam şimdi biraz daha dolaş çünkü yüksek ihtimalle gözlerin kızardı. Sonra yine hiçbir şey olmamış gibi davranıp gülceksin. Ne olursa olsun gülmen lazım tamam mı" "Evet aynen böyle yapıcam" dedi yine kendi kendine konuşarak. Onun bu davranışlarını gören kuzeyin kafasındaki yapboz yavaş yavaş tamamlanıyordu. Denizin gülüşlerinde bir şeyin eksik olduğunu hep fark etmişti ama çözemişti ve şimdi... İşte şimdi anlamıştı olayın aslını. Deniz hiç gerçekten mutlu olduğu için gülmüyordu ki hep duygularını saklamak için gülüyordu. Deniz eve girmeden kestirmeyi kullandı. Denizde ondan 2 dakika sonra eve geldi ve odasına gidip uyudu. Onun uyuduğuna emin olduktan sonra ceylin hanım salona gitti. Herkes oradaydı hepsini tek tek inceledi ama bakışları kuzeyde durdu. Denizi takip edip geldiğinden beri çok dalgın görünüyordu. Ceylin hanım onun bu dalgınlığına anlam veremeyerek merakla
"Kuzeyim kardeşini takip ettiğinden beri dalgınsın. Nereye gitti seni bu kadar düşündürecek" o an kuzeyin yüzünde çok fazla şey oluştu ama hiç birini dile getirmedi.
"Biraz dolaşıp geldi" dedi.
"Abimi bu kadar düşündürdüğüne göre kesin erkek arkadaşıyla falan buluştu. Ben size diyim bunu kesin erkeklerin peşinden koşan o kızlar gibidir" dedi.
Hepsi doğru mu der gibi kuzeye bakınca "Hayır sadece yürüdü yanıda kimse yoktu"
İçin bir yanı "asıl sorunda bu kimsesi yok ki" demek istedi ama diğer yanı "Sen ol onun kimsesi" dedi ve Kuzey ilk defa bir kararı verirken zorlanıyordu. Dakikalarca hatta belki saatlerce düşünmüştü bunu ve en sonunda "Evet onun kimsesi ben olcam" dedi içinden.