5. Bölüm

Eve geldiğimde Kuzey hariç herkes evdeydi. Benden 5 dakika sonra kuzey de geldi.
Ceylin hanım "Neredeydin"
Kuzey "Hastanede acil bir durum olmuş"
Kendisini merak eden birinin olması nasıl bir şeydir acaba. Onların yanına gitmedim Sarenin önerisini dinleyip onları tanıyabilirdim ama şuan uyumazsam bayılabilirdim. Aslında saat çok geç değildi 19.45 falan birazdan akşam yemeği yenicekti fakat umrumda değil uyumam lazım.
15 dakika sonra
Ceylin hanım, Denizi çağırmak için odasına gitmişti. Denizin uyuduğunu görünce odasından çıkacaktı ki Denizin kaşlarının çatık olduğunu fark etti. Yüksek ihtimal kabus görüyor diye düşünüp biraz yanında kalmaya karar verdi. Birkaç dakika sonra Deniz uykusunda "Yapma,olmaz" diye mırıldanmaya başladı. Bunu duyan Ceylin hanımın kaşları çatıldı ve "acaba ne görüyor bu kadar korkcak" diye düşünmeye başladı. Tam o sırada Deniz "Yapma" diye bağırıp yerinden sıçradı. Fakat uyandığında ne kadar korkmuş olsada yanında birini görünce yine istemeye istemeye eski gülen yüzüne büründü. "Beni bu kadqr mı özlediniz" dedi ironik bir tavırla. Onun bu halini gören Ceylin hanımın kafası karıştı ama belli etmedi.
"Uyandırmaya gelniltim uyanıcak gibi duruyordun o yüzden beklemeye karar verdim" diye bir açıklamada bulundu. Duru kafasını sallayıp yataktan kalktı ve "Madem yemek için uyandırmaya geldiniz o zaman yemeğe inelim" dedi.
Bu ani duygu değişimi yüzünden kafası karışık olan Ceylin hanım da peşinden gitti. Yemek sofrasına vardıklarında hepsi onları bekliyordu.
DENİZDEN
Furkan"Sonunda gelebildin" dedi nefret dolu bir sesle.
Onun bu gereksiz nefretine anlam veremedim sanki ben size bayılıyorum ya demek vardıda neyse.
Sofraya oturduğumuzda herkes yemeğe başladı ben hariç herkes ben aç değilim uykum var ya. Yemek yemediğimi fark eden Ceylin hanım
"Neden yemiyorsun"
"Aç değilim teşekkürler müsadenizle odama gidebilir miyim"
"Tabi ki" lafını duyduğum masdan kalktım tam çıkacaktım ki Elifin
"Dikkat çekmek için bu kadar uğraşmana gerek kusurlu" yok lafıyla durdum "kusurlu" kısmını özellikle vurgulamasına ayrı dikkat çekmeye çalıştığımı düşünmesine ayrı sinir olmuştum ama sadece arkamı dönüp ona dönüp gülerek "Çalışmıyorum"dedim
"Çalışıyorsun"
"Çalışmıyorum"
"Çalışıyorsun"
İkimizinde sesi yükselmişti
"Ben sen değilim ki dikkat çekmeye çalışıyım öyle bir amacım olsa senin gibi davranırım" dedim anlık sinirle.Ben böyle konuşunca herkes sustu. Elif ise sinirden kıpkırmızı olmuştu.
"Seni varya"
"Ee ne yapcan" diyerek sözünü kestim. Bana yaklaştı ben de geri çekilmedim hatta inadına ben de ona yaklaştım tam o sırada bizi durduran o ses Faruk beuin "Yeter" diyen kararlı ve sinirli sesiydi. "Eğer biraz daha devam edrseniz hafta sonu evden çıkamazsınız"
Elif fısıltıyla "Sana dedi" dedi
"Yanlış duymuşsun sana dedi" diye fısıldadım karşılık olarak.
"İkinize de dedim. İkinizde ya kavga etmeyi bırakırsınız ya da bütün hafta sonu evdesiniz" ikimizde aynı anda "Tamam" dedik birbirimize ters ters baktık.Elif tekrar masaya otırdu ben de odam geçip yatağıma yattım ve kendimi dünyanın en rahat şeyine bıraktım.