7. Bölüm

Hastaneden çıktığımızda saat 17.00 a geliyordu. Maşallah ne uyumuşum ha.
Arabanın önüne geldiğimizde Faruk bey durup "Yemek yiyelim sabahtan beri koşturuyoruz" dedi.
"Hepsi kusurlunun suçu salak mısın kızım sen madem alerjin var niye yiyorsun ki. Senin yüzünden bugün arkadaşlarımla planlarım iptal oldu" dedi elif
"Ben mi dedim kal diye" dedim sinirle herşeyi bana bağlıyor bu da.
"Sen değil babam dedi. Ha bu arada fark ettiysen babam dedim babamız değil" dedi. Sinirlerimi bozuyo bu, alın şunu yanımdan ya.
"Bak bi şey diycem olmıycak ağzımı bozdurtma"
"Yalan mı lan senin baban mı daha dün tanıştın adamla" aslında dediği şey doğruydu ama ona haklısın demiycem sonra egosu Allah katına çıkar hiç uğraşamam. Bir an gözlerim doldu. Düşününce harbiden kim babalık yaptıki bana dur düşüniyim... KİMSE
"Sana ne lan sana ne oluyor" dedim sinirle. Kural basit çok kırılmışsan ve gülemiyorsan agresifleş o da bi çözüm. "Yeter yemeğe gidiyoruz ve kimse itiraz etmiyor" dedi Faruk bey.
Yemek yaklaşık 2.30 saat falan sürdü yani çıktığımızda saat 19.30 civarıydı. Arabaya binip eve gittik. Eve vardığımızda herkes içeri geçiyodu ben hariç. Benim gelmediğimi görünce biraz durasadılar.
"Neden gelmiyorsun" dedi Kuzey.
"Neden olcak dikkat çekmeye çalışıyor"dedi furkan. Sadece karaktere bakarak bile elif ve furkanın kardeş olduğunu çok rahat söyleyebilirim.
"İşim var sonra gelirim ben. Siz girin"
Konuşmalarına fırsat vermeden arkamı dönüp koşar adım yürümeye başladım.
YAZARIN ANLATIMIYLA
"Ben arkasından giderim merak etmeyin" dedi Demir.
"Gerek yok ben giderim" dedi Kuzey.
Kuzeyi hiç bu kadar istekli görmediği için kabul etti.
"Peki, dikkat et" demesiyle Kuzeyin fırlaması bir oldu.
Kuzey dakikalarca Denizi takip etti ama deniz sadece yürüyordu. En sonunda Deniz bir çocuk parkının önünde duraksadı. Parkta kimse kalmamıştı küçük bir parktı zaten. En köşede bir banka oturdu. Arkasında Kuzeyin olduğunu bilmeden konuşmaya başladı.
DENİZİN ANLATIMIYLA
Hava kararmış yıldızlar çıkmıştı. Ben ise dakikalarca yürümüştüm hiçbir şey düşünmek istemiyordum ama aklım bana ihanet edip o kadar çok düşündü ki. Görüş açıma bir park girdiğinde durdum. Parklar... parklar çocuklar eğlensin diye vardı değil mi? Ben de çocuktum o olay yaşandığında ben de çocuk sayılırdım.
3-4 YIL ÖNCE
Abim beni bir parka çağırmıştı. Ben de ne olcağını bilmediğim için sorgulamadan gitmiştim. Abimin yanında onun yaşlarında (deniz bu olay olurken 13 yaşında abisi ise 19 yaşında) biri vardı. Abim "Gel" dedi bana zevkli bir şekilde. Yine böyle bir geceydi. Yanındaki adam beni süzdü.
"Bu mu"
"Evet, al ne istiyorsan yap" demişti abim.
Adam bana yaklaştı yaklaştı... Ben tam kaçacakken beni kolumdan tutup zorla öpmeye kalkmıştı. Sonra ise tecavüz etmeye çalışmıştı ve ben bunu yaşarken abim olcak o herif sadece izliyordu. Adamın boş bulunduğu an bacak arasına tekme attım ve kaçtım. O gün eve geldiğimde abim beni çok fazla dövmüştü kan kusmamak için ağzımı zar zor kapalı tutmuştum o gece. Ve o günden sonra her uyuduğumda o an geldi gözümün önüne.
ŞİMDİKİ ZAMAN
Bu anılar aklımdayken en köşedeki banka oturdum ve yıldızlara baktım.
"Enazından siz görmüştünüz o olayı.Ha bu arada bir şey sorcam: Sevdiğim nadir şeylerden biri olmanız çok güzel bir şey" bir an durup yutkundum. "Biliyor musunuz bugün gerçekten bittiğini düşündüm. Kurtulduğumu düşündüm. Mutlu oldum ya ben ama tabii ki ben mutlu olabilir miyim OLAMAM. Niye ya niye. Neden ölmemiştim ki. Kaç kere denedim, ben neden ölemiyorum. "Deyip hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.