0.2

Mavi gözlerini monitörden ayırmadı.

Odada yalnızca cihazların düzenli sesleri duyuluyordu.

Bip.

Bip.

Bip.

Zeyd hâlâ gözlerini açmıyordu.

Mavi elindeki dosyaya tekrar baktı. Yaşı, görev yeri, kan grubu...

Dosyadaki bilgiler birkaç saniye önce sadece tıbbi verilerden ibaretti.

Şimdi ise karşısındaki adamın hayatına dönüşmüştü.

“Doktor?”

Mavi başını kaldırdı.

Hemşire yanındaydı.

“Durumu biraz daha stabil.”

Mavi derin bir nefes verdi.

“İyi. Ama henüz tehlikeyi atlattığını söyleyemeyiz.”

“Yakınlarıyla iletişime geçilecek mi?”

Mavi birkaç saniye sustu.

“Gerekli işlemler yapılsın. Ailesine haber verilsin.”

Hemşire başını sallayıp odadan çıktı.

Mavi yeniden Zeyd'e döndü.

Yüzündeki ifade hâlâ değişmemişti. Sert ve kontrollüydü.

Ama gözlerinde yorgunluk vardı.

Mavi sandalyeyi yatağın yanına çekti.

Normalde nöbet sırasında bir hastanın başında bu kadar uzun süre kalmazdı. Ekip zaten başındaydı.

Fakat bu gece içinden bir türlü gitmek gelmiyordu.

Belki de saatlerdir ilk defa sessizlik bu kadar ağır gelmişti.

“Zeyd...”

Adamdan yine cevap gelmedi.

Mavi hafifçe iç çekti.

“Beni duyuyor musun bilmiyorum.”

Bir an durdu.

“Ben Mavi.”

Sanki karşısındaki gerçekten onu dinliyormuş gibi konuşmaya devam etti.

“Doktorunum. Yani... şu an senin için burada olan kişiyim.”

Kendi cümlesine istemsizce hafifçe gülümsedi.

“Garip oldu.”

Zeyd'den yine hiçbir tepki gelmedi.

Mavi ayağa kalktı.

“Her neyse. Şimdilik görevim seni hayatta tutmak.”

Tam arkasını dönmüştü ki monitördeki değerlerden biri değişti.

Mavi'nin yüzündeki ifade anında ciddileşti.

“Tamam, tamam...”

Hızla yatağın yanına döndü.

“Zeyd?”

Eliyle kontrol etti.

“Zeyd, beni duyuyor musun?”

Bu kez adamın kaşları çok hafif hareket etti.

Mavi donup kaldı.

“Zeyd?”

Bir saniye...

İki saniye...

Sonra Zeyd'in gözleri aralandı.

Bakışları bulanıktı.

Nerede olduğunu anlamaya çalışıyor gibiydi.

Mavi hemen yaklaştı.

“Beni duyabiliyor musun?”

Zeyd'in dudakları hafifçe kıpırdadı.

Mavi eğildi.

“Bir şey söylemeye çalışma.”

Adam birkaç saniye ona baktı.

Sonunda güçlükle tek kelime çıkarabildi.

“...Neredeyim?”

Mavi'nin yüzündeki gerginlik biraz olsun azaldı.

“Hastanedesin.”

Zeyd gözlerini tekrar kapatacak gibi oldu.

Mavi hemen seslendi.

“Hayır. Gözlerini kapatma.”

Zeyd yeniden gözlerini açtı.

Mavi'nin sesinde ilk kez doktor ciddiyetinden farklı bir şey vardı.

“Benimle kal.”

Zeyd ona birkaç saniye baktı.

Sonra çok kısık bir sesle sordu:

“Sen... kimsin?”

Mavi kısa bir an duraksadı.

“Mavi.”

Zeyd'in gözleri yeniden kapandı.

Mavi istemsizce eğilip onu kontrol etti.

“Zeyd?”

Cevap yoktu.

Monitör düzenli şekilde çalışmaya devam ediyordu.

Mavi derin bir nefes aldı.

“Tamam,” diye fısıldadı.

“Uyuyabilirsin.”

Sandalyeye yeniden oturdu.

Ama bu kez gözlerini ondan ayırmadı.

Gece nöbetinin geri kalanında hastanenin koridorları yine sessizleşti.

Fakat Mavi için o gece artık eskisi gibi değildi.

Çünkü birkaç saat önce adını bile bilmediği bir asker, şimdi karşısındaki yatakta yaşam mücadelesi veriyordu.

Ve Mavi, bunun yalnızca bir nöbet olduğunu düşünüyordu.

Henüz bilmiyordu...

Zeyd'in hayatına yalnızca bir doktor olarak girmediğini.