0.1

Gece nöbeti her zamanki gibi sessiz başlamıştı.

Mavi, acil servisin koridorunda elindeki dosyalara göz gezdirirken duvardaki saate baktı. Saat gece yarısını çoktan geçmişti. Hastanenin o ağır, uykusuz sessizliği koridorlara çökmüştü.

Tam dosyayı kapatacağı sırada dışarıdan gelen ayak sesleri duyuldu.

Ardından telaşlı sesler...

“Doktor!”

Mavi başını hızla kaldırdı.

Bir sağlık görevlisi koşarak içeri girdi.

“Doktor, ambulans geliyor. Askerî personel. Durumu ağır.”

Mavi'nin yüzündeki yorgunluk bir anda kayboldu.

“Ne kadar ağır?”

“Ciddi yaralanmaları var. Bilinci kapalı.”

Mavi hiç vakit kaybetmeden acil müdahale alanına geçti.

Birkaç dakika sonra ambulansın sesi hastanenin sessizliğini böldü.

Kapılar açıldı.

Sedye hızla içeri sürüldü.

Üzerindeki asker üniformasının bazı yerleri kirlenmiş, yüzü solgundu. Sağlık görevlileri aynı anda konuşuyor, durumunu aktarıyordu.

“Yaralı erkek, asker. Bilinci kapalı. Nabız zayıf.”

Mavi sedyenin yanına geçti.

“Tamam, herkes sakin. Hemen müdahaleye başlıyoruz.”

Gözleri kısa bir an hastanın yüzünde durdu.

Adı henüz umurunda değildi.

Kim olduğu da.

Şu anda karşısındaki yalnızca hayatı tehlikede olan bir hastaydı.

“Monitörü bağlayın.”

Ekip hızla harekete geçti.

Mavi eğilip hastanın durumunu kontrol etti.

“Beni duyuyor musunuz?”

Cevap yoktu.

“Zeyd...” dedi sağlık görevlilerinden biri, elindeki kimlik bilgilerine bakarak. “Adı Zeyd.”

Mavi bir an başını kaldırdı.

Sonra tekrar hastasına döndü.

“Zeyd Bey, beni duyuyorsanız gözlerinizi açmaya çalışın.”

Hiçbir tepki gelmedi.

Mavi derin bir nefes aldı.

“Haydi Zeyd...”

Sesi bu kez daha yumuşaktı.

“Bizi duyuyorsan burada kal.”

Bölüm sonuu🌷