Kurallar

Urla’daki o küçük yazlık evin salonunda, zaman adeta dışarıdaki dalgalar gibi yavaş ve huzurlu akıyordu. Dışarıda hafif bir akşam esintisi başlarken, biz Teoman’la birlikte eski, çiçekli koltuğa boylu boyunca uzanmıştık. Üzerimize kalın, polar bir yorgan çekmiştik; öyle ki dışarıdan bakıldığında sadece birbirine sokulmuş iki baş görünüyordu. Teoman’ın sol kolu başımın altındaydı, sağ eli ise yorganın altından karnımdaki o sızlayan nakil dikişlerini yavaşça, incitmekten korkar gibi okşuyordu.
Teoman’ın nakit parası aslında bitmemişti; İstanbul’dan ayrılırken gizli hesabındaki parayı da yanına almıştı ama buradaki asıl mesele para değil, ruhumuzun o bitmek bilmeyen yorgunluğuydu. Kafamı göğsüne iyice yasladım, oradaki yara izinin kalp atışıyla birlikte nasıl inip kalktığını hissettim. Ne kadar huzurlu olursak olalım, içimde bir yerlerde o yarım kalmışlık hissi büyüyordu.
Yorganın altından kafamı biraz kaldırıp çenemi göğsüne dayadım. O koyu, zeki gözleriyle bana bakıp gülümsedi ve saçımın arkasını okşadı.
"Teo..." dedim, sesim odadaki sessizliği bozarak hafifçe yankılandı.
"Söyle cüzdan farem," dedi, sesindeki o boğuk, huzurlu ton içimi titretti.
"Bizim artık Bodrum’a dönmemiz gerekiyor."
Teoman’ın parmakları saçlarımın arasında bir anlığına duraksadı. Kaşları hafifçe çatılır gibi oldu ama gözlerindeki o kararlı ifadeyi kaybetmedi. "Farkındayım güzelim," dedi derin bir nefes alarak. "Kaçarak bir ömür geçmez. O evle, pederle ve Nuray Ablayla hesabı kapatmadan, bizi olduğumuz gibi kabul etmelerini sağlamadan bu küçük ev bile bize tam bir yuva olamaz."
İki Gün Sonra: Bodrum'daki Villa
Bodrum'daki o lüks villanın devasa salonunda, hava adeta barut kokuyordu. Biz Teoman’la yan yana duruyorduk. El ele değildik ama omuzlarımız birbirine değecek kadar yakındık. Karşımızda ise yan yana oturmuş, yüzleri mermer gibi sert olan annem Nuray ve Hakan Bey vardı.
Teoman, hayatımda ilk defa şahit olduğum bir şekilde, o dik başlı ve pervasız Nick Leister gururunu tamamen bir kenara bırakmıştı. Babasının tam karşısında durdu, gözlerinin içine yalvaran ama fena halde kararlı bir tonla baktı.
"Peder..." dedi Teoman, sesi salonda yankılanarak. "Senden para, pul, araba ya da holding istemiyorum. Ben senin karşında eğiliyorum işte. Bizi gizlenmek zorunda bırakma. Bu ilişkiyi kabul et. Yalvarırım."
Ben de gözyaşları içinde annemin dizlerinin dibine çöktüm, ellerine kapandım. "Anne ne olur... Ben bu çocuk yüzünden öldüm, onun ciğeriyle uyandım. Bizi görün artık, yalvarırım."
Hakan Bey, öz oğlunun kendi karşısında ilk kez bu kadar kırıldığını, canından can verdiği kızı kaybetmemek için gururunu tamamen yok ettiğini görünce donakaldı. Bakışları Teoman’ın karnındaki o gizli ameliyat sargısına kaydı. Salona ölümcül bir sessizlik çöktü. O sert, otoriter adamın omuzları ilk defa çöktü. Başını iki yana salladı.
"Siz gerçekten delisiniz," dedi Hakan Bey, sesi bu sefer kükremiyordu, fena halde yorgundu. "Birbirinizi öldürecek, sonra da diriltecek kadar delisiniz... Tamam. Lanet olsun, tamam. Kabul ediyorum. Ama benim de şartlarım var."
Hakan Bey’in pes etmesiyle tam içime bir rahatlama dalgası yayılacaktı ki, o ana kadar sessizce ağlayan annem Nuray ayağa fırladı. Göz yaşlarını sertçe sildi, yüzündeki o korumacı ve öfkeli anne ifadesi geri gelmişti.
"Hakan kabul edebilir ama asıl şartları ben koyuyorum!" diyerek aramıza girdi annem. Parmağını ikimize doğru sallayarak konuşmaya başladı, sesi titriyordu ama geri adım atmayacağı çok belliydi:
"Bu ilişki öyle hemen ciddiye binmeyecek! İkiniz de henüz yirmi yaşındasınız. Akıllarınız bir karış havada. Öyle nişandır, sözdür, yüzüktür... Yirmi beş yaşınıza gelene kadar bunların hiçbirini duymayacağım bu evde! O zamana kadar ikiniz de okullarınızı bitireceksiniz, iş güç sahibi olacaksınız. Kendinizi tamamen kanıtlayana kadar aranızdaki şey sadece bir 'birliktelik' olarak kalacak, resmi hiçbir şey olmayacak!"
Annem derin bir nefes aldı, gözlerini doğrudan Teoman’ın gözlerine dikti. Asıl bombayı sona saklamıştı.
"Ve en önemlisi..." dedi annem, ses tonunu daha da katılaştırarak. "Aynı çatının altında yaşayacaksınız ama yirmi beş yaşınıza gelene kadar aranızda kesinlikle ama kesinlikle hiçbir cinsel ilişki olmayacak! Odalarınız ayrılıyor. Eğer tek bir gece, tek bir saniye bile birinizin diğerinin odasından çıktığını, yatağına girdiğini görürsem, duursam... Yemin ederim bu sefer dünyayı ikinizin de başına yıkarım! Bu kural ihlal edildiği an bu ilişki tamamen biter ve birbirinizin yüzünü ömür boyu göremezsiniz. Kabul ediyorsanız kalın, etmiyorsanız şimdi kapı orada!"
Annemin eklediği bu ağır ve uzun vadeli cinsel ilişki ile resmiyet yasağı salonda buz gibi bir hava estirdi. Beş koca yıl boyunca aynı evde dip dibe yaşayıp birbirimize dokunamamak, Teoman gibi deli fişek ve tutkulu bir çocuk için resmen bir işkenceydi.
Teoman yavaşça kafasını çevirip bana baktı. Gözlerinde o kurallara meydan okumak isteyen serseri parıltı vardı ama benim elimi kaybetme korkusu o parıltıyı hemen bastırdı. Derin bir iç çekti, bakışlarını tekrar anneme ve babasına çevirdi.
"Kabul," dedi Teoman, dişlerini sıkarak. "Beş yılsa beş yıl. Hücre hapsi gibi yaşarım ama Deniz bu evde, benim yanımda kalacak. Şartlarınız kabulümdür."