Beklenmeyen hamle

---

Güvenli ev sessizdi.

Fazla sessiz.

Lilia pencere önünde dururken içgüdüleri bağırıyordu.

Bir şey yaklaşiyordu.

Leonid içeri girdi.

“Elimizde fazla zaman yok.”

Lilia döndü.

Ceketinin iç cebinden ince metal bir veri kartı çıkardı.

Leonid’in kaşları çatıldı.

“Bu ne?”

Lilia kartı onun avucuna bıraktı.

“Volkov’un gerçek finans ağı.”

Leonid dondu.

“Bunu nereden—”

“Dmitri bana düşündüğünden fazla sır bıraktı.”

Sesindeki kırılganlık kaybolmuştu.

Yerine buz gelmişti.

“Bu onun imparatorluğunu yıkar.”

Leonid bakışlarını kaldırdı.

“Bunu bana neden veriyorsun?”

Lilia yaklaştı.

“Çünkü birkaç dakika içinde burada savaş çıkacak.”

Durdu.

“Ve senin ölmeni istemiyorum.”

Leonid ilk kez gülmedi.

Bu cümle ağır geldi.

“Ben seni bırakmam.”

Lilia başını salladı.

“Hayır. Gideceksin.”

Bir çekmeceden tabanca çıkarıp ona uzattı.

“Eğer Dmitri gelirse, beni almak için gelir.”

Fısıldadı:

“Sen tahtı yık.”

Bir an tereddüt.

Sonra Leonid veri kartını aldı.

Ve gitti.

Arka kapıdan.

Son kez arkasına bakarak.

Belki son görüş.

---

Tam yedi dakika sonra—

Far ışıkları evi yuttu.

Siyah araçlar.

Volkov adamları.

Dmitri gelmişti.

Lilia derin nefes aldı.

Kaçmadı.

Bekledi.

Kapı tekmeyle açılacağı sırada—

uzaktan sirenler duyuldu.

Dmitri durdu.

Sergei küfretti.

“Polis!”

Mavi kırmızı ışıklar sokağı bastı.

Silahlı özel ekipler evi sardı.

“FEDERAL POLICE! WEAPON DOWN!”

Dmitri’nin yüzü taş kesildi.

Lilia şaşırmıştı.

Bunu beklemiyordu.

Bir kadın ajan içeri girdi, kurşungeçirme yelekle.

“Hemen benimle geliyorsunuz.”

Lilia geri çekildi.

“Ne oluyor?”

Kadın hızlı konuştu:

“Size devlet koruması verildi.”

Dmitri kapı eşiğinde onu görüyordu.

Öfke ve inanmazlıkla.

Lilia’nın gözleri büyüdü.

Leonid.

Veri kartını sadece saklamamıştı—

karşılığında devlet anlaşması ayarlamıştı.

Tanık koruma.

Dokunulmazlık.

Dmitri bir adım attı.

Polisler silah doğrulttu.

“Yerinizde kalın!”

Ama Dmitri yalnızca Lilia’ya bakıyordu.

Sanki bütün dünya silinse o bakış kalacaktı.

Lilia geri geri polislerin arasına geçti.

Ve ilk kez Dmitri’ye küçük bir gülümseme verdi.

Zafer gibi.

İhanet gibi.

Dmitri çok alçak sesle söyledi:

“Benden devlete sığınamazsın.”

Lilia cevap verdi:

“Belki senden ilk kez biri kurtulabilir.”

Araç kapısı kapandı.

Konvoy hareket etti.

Dmitri karanlık sokakta tek başına kaldı.

Sergei yaklaştı.

“Şimdi ne olacak?”

Dmitri’nin çenesi kasıldı.

“Devlet onu koruyor olabilir.”

Durdu.

Gözleri ölüm kadar sakindi.

“Ama hiçbir devlet…”

“Bir Volkov takıntısından koruyamaz.”

.