67. bölüm · Elementlerin Varisleri
67. BÖLÜM: DOSTLUĞUN ŞİFASI
Monitörlerin sesi odayı umutla doldururken, Ocean’ın bilinci tamamen yerine geldi. Wind, gözyaşları içinde Ocean’ın elini öpüp "Buradasın, şükürler olsun buradasın!" diye fısıldıyordu. Ancak Ocean’ın bakışları Wind’in üzerinde sadece bir saniye durdu. O bakışta hala o kırgınlığın izi vardı.
Ocean, kapının eşiğinde hıçkırarak ağlayan ve ona umutla bakan Star’ı gördü. O an sanki vücudundaki tüm ağrılar, kan kaybından kaynaklanan o büyük halsizlik yok oldu. Ocean, Wind’i elinin tersiyle yana iterek yataktan doğrulmaya çalıştı.
"Star..." diye fısıldadı Ocean.
Star, arkadaşının ona seslendiğini duyunca odaya fırladı. Ocean, serum hortumlarına veya doktorların uyarılarına hiç dikkat etmeden, kollarını açıp Star’a sımsıkı sarıldı. Star, Ocean’ın boynuna atıldı ve bu sefer mutluluktan, rahatlamadan gelen o büyük hıçkırıklarla ağlamaya başladı.
"Geri döndün... Beni bırakmadın!" diye hıçkırdı Star, Ocean’ın siyah saçlarını okşayarak. "Seni kaybettiğimizi sandım Ocean, canımdan can gitti!"
Ocean, başını Star’ın omzuna yasladı. Gözleri hala kapalıydı ama gözyaşları Star’ın kıyafetini ıslatıyordu. "Senin sesini duydum Star... Beni çağıran sendin. Buradayım, gitmiyorum."
Wind, Ocean tarafından itilmenin verdiği o buruklukla bir kenarda durmuş, bu iki kadim dostun kavuşmasını izliyordu. Pişmanlığı hala taze olsa da, Ocean’ın nefes alıyor olması bile onun için yeterliydi. Star, Ocean’ın yüzünü ellerinin arasına aldı, gözyaşlarını sildi.
"Bir daha sakın," dedi Star gülümsemeye çalışarak. "Bir daha sakın beni böyle bir korkuyla baş başa bırakma okyanus kızı. Yoksa seni bizzat ben boğarım!"
Ocean zayıfça gülümsedi. Odanın kapısında bekleyen Maya ve Wind’in annesi Aura da bu duygusal tablo karşısında birbirlerine sarıldılar. Su Konağı'nın ve Rüzgar Krallığı'nın arasındaki o buzlar, Star’ın saf sevgisiyle erimeye başlamıştı.