Giriş

On ikinci sınıfa geçmemize sayılı günler kalmıştı.
Yaz tatili her zamanki gibi göz açıp kapayıncaya kadar geçmişti. Ama bu yaz diğerlerinden biraz farklıydı. Hepimiz değişmiştik.
Mesela Duru...
Saçını bildiğin kızıl yapmıştı. İlk gördüğümde birkaç saniye sadece ona bakakalmıştım.
Açelya ise saçına kat attırmıştı. Kıvırcık saçları artık daha da hareketli görünüyordu. Tabii kendisi saçını her beğenmediğinde aynanın karşısında yarım saat söyleniyordu.
İrem ise saçlarını kısaltıp omuzlarına kadar getirmişti. Ona gerçekten çok yakışmıştı ama bunu söylediğimde:
"Zaten biliyorum," demişti.
İrem'in özgüveninden hiçbir şey eksilmemişti.
Yaz boyunca birkaç kez hep birlikte Aras'ın villasına gitmiştik. Ve açıkçası o günlerin hiçbirinde normal bir şekilde oturup vakit geçirdiğimizi hatırlamıyorum.
İlk gittiğimiz gün daha kapıdan girerken Poyraz'ın elindeki su tabancasıyla bizi karşılaması, aslında bütün günün nasıl geçeceğinin işaretiydi.
"Kaçın!" diye bağırmıştı Açelya.
Ama çok geçti.
Beş dakika içinde bahçede resmen savaş çıkmıştı.
Ben bir ara şezlongların arkasına saklanıp kimsenin beni fark etmediğini düşünürken Ege'nin yanımdan geçip:
"Orada olduğunu biliyorum," demesiyle bütün planım bozulmuştu.
"Sus," deyip onu da saklanmaya zorlamıştım.
Sonra ikimiz de gülmekten kendimizi ele vermiştik.
Başka bir gün havuza girmiştik. Duru ve İrem, kimin daha uzun süre suyun altında kalacağını tartışırken Açelya kenardan onları izleyip kahkahalarla gülüyordu.
Lavin ise her zamanki gibi bizi kontrol etmeye çalışıyordu.
"Biriniz bari normal davranın," demişti.
Kimse onu dinlememişti.
Akşamları da bahçede oturup saatlerce konuşuyorduk. Bazen geçmişten, bazen okuldan, bazen de on ikinci sınıftan sonra ne yapacağımızdan...
"Üniversiteden sonra da böyle olacağız, değil mi?" diye sormuştu Selin bir akşam.
O an kimse cevap vermemişti.
Çünkü hepimiz aynı şeyi düşünüyorduk.
On ikinci sınıfın sonunda her şey değişebilirdi.
Ama o gece bunu düşünmek istememiştik.
Müziği açıp tekrar dans etmeye başlamıştık.
Ben de o an, bu yazın hiç bitmemesini dilemiştim.
Çünkü henüz bilmiyordum...
On ikinci sınıfın, hayatımızdaki en unutulmaz yıl olacağını.