4.Bölüm

Sabah yine alarmın sesiyle uyandım.
Artık okulun ilk gününün heyecanı kalmamıştı. Normal bir okul günü gibiydi.
Hazırlanıp aşağı indiğimde Lavin çoktan kahvaltıyı hazırlamıştı.
"Yaren, gel. Bir şeyler ye."
"Geliyorum."
Tam masaya oturacakken Açelya içeri girdi.
"Bugün okuldan sonra bir şeyler yapalım."
Lavin ona baktı.
"Ne yapacağız?"
"Bilmiyorum. Ama eve gidip oturmak istemiyorum."
Ben gülerek:
"Ne öneriyorsun?"
Açelya birkaç saniye düşündü.
"Sahile gidelim."
"Olur."
Lavin de başını salladı.
"Tamam. Ama önce eve gelip üstümüzü değiştiririz."
"Tamam!"
Kahvaltımızı yaptıktan sonra okula gittik.
Günün geri kalanı her zamanki gibi geçti.
Dersler, teneffüsler, öğretmenler...
Uzun teneffüste yine hepimiz bir araya geldik. Poyraz bir önceki günkü coğrafya dersinden dolayı hâlâ benimle dalga geçiyordu.
"Yaren, bugün uyumak yok."
"Bir kere uyudum."
"Bir kere mi?"
"Tamam, sus."
Hepimiz güldük.
Son dersin zili çaldığında çantamı alıp sınıftan çıktım.
Açelya kapının önünde bizi bekliyordu.
"Hadi!"
Lavin:
"Nereye?"
"Sahile."
Üçümüz eve gittik.
Üstümüzü değiştirip daha rahat kıyafetler giydik. Çantalarımızı hazırlayıp tekrar dışarı çıktık.
Sahile vardığımızda deniz pırıl pırıldı.
Açelya etrafa bakındı.
"Şurada tekne turu var."
Lavin:
"Tekne mi?"
"Evet!"
Ben de tekneye baktım.
"Binsek mi?"
Açelya'nın yüzü aydınlandı.
"Tabii ki!"
Biletlerimizi aldıktan sonra tekneye bindik.
İlk başta alt katta durduk ama Açelya hemen:
"Yukarı çıkalım!"
dedi.
Merdivenlerden çıkıp teknenin üst katına çıktık.
Yukarıda daha az insan vardı.
Denizi daha rahat görebiliyorduk.
Üçümüz de güzel bir yer bulup yan yana oturduk.
Tekne yavaşça hareket etti.
Rüzgâr saçlarımızı savuruyordu.
Açelya saçlarını tutmaya çalışırken:
"Saçlarım!"
diye bağırdı.
Lavin gülmeye başladı.
"Sen istedin tekneye binmeyi."
"Tamam da bu kadar rüzgâr beklemiyordum."
Ben denize bakıyordum.
Kıyı yavaş yavaş geride kalıyordu.
Şehrin görüntüsü uzaktan daha güzel görünüyordu.
Bir süre üçümüz de sessiz kaldık.
Sonra Açelya:
"İyi ki geldik."
Lavin gülümsedi.
"Gerçekten."
Ben de başımı salladım.
"İyi oldu."
Tekne ilerledikçe manzara değişiyordu.
Denizin ortasında olmak bambaşka bir his veriyordu.
Açelya telefonunu çıkarıp fotoğraf çekmeye başladı.
"Yaren, gel."
"Ne?"
"Fotoğraf çekilelim."
Lavin de yanımıza geldi.
Üçümüz yan yana oturup birkaç fotoğraf çektik.
Sonra telefonu tekrar çantama koydum.
Bir süre daha denizi izledim.
O an okul, dersler, sınavlar ve gelecek düşünceleri biraz olsun uzaklaşmıştı.
Sadece deniz vardı.
Rüzgâr vardı.
Ve yanımda iki arkadaşım.
Açelya başını koltuğa yasladı.
"Keşke her gün böyle olsa."
Lavin:
"Her gün tekne turuna çıkamayız."
"Niye?"
"Çünkü okul var."
Açelya yüzünü buruşturdu.
"Okulu iptal edelim."
Gülmeye başladım.
"Senin bütün problemlere çözümün bu."
"Çünkü mükemmel bir çözüm."
Tekne turu devam ederken güneş yavaş yavaş alçalmaya başladı.
Üçümüz de uzun süre konuşmadan manzarayı izledik.
Sonunda tekne tekrar kıyıya yaklaşmaya başladı.
İçimde garip bir huzur vardı.
Belki de İzmir'e alışmaya başlamıştım.
Tekneden indikten sonra üçümüz eve doğru yürüdük.
O gün başka hiçbir şey yapmadık.
Sadece eve gidip dinlendik.
Ama nedense o kısa tekne turu, uzun zamandır geçirdiğim en güzel öğleden sonralardan biri olmuştu.