Yan Hikâye-Bölüm 5: GÖLGEDE GÖZ GÖZEYİZ

Mike, Lavinia'yı yenmişti ama zaferin ardından sessizlik daha ürkütücüydü.
Kolyeyi tuttuğu her an göğsünde bir ağırlık hissediyordu.
Amaris artık çığlık atmıyordu. Ama bu sessizlik daha beterdi.

Mike(fısıldayarak): “Amaris… lütfen konuş. Ben yalnız kaldım.”

---

Ivy, Hogwarts’ın altındaki gizli bir geçidi buldu. Orada antik bir taş vardı:
Yankı Taşı. Yalnızca kaybedilen bir ruh, yaşayan biriyle kalp bağı kurduysa çalışırdı.

Ivy: “Buraya girersen... onunla konuşabilirsin. Ama ne görürsen, kendini kaybetme.”
Mike: “Eğer o oradaysa, kendimi kaybetmekten korkmam.”

Mike taşa dokundu. Gözleri karardı.

---

Gözlerini açtığında bembeyaz bir odadaydı.
Ortada biri duruyordu. Sırtı dönüktü ama kokusu tanıdıktı.
Amaris. Ama daha sessiz, daha zarif, daha üzgün…

Amaris (arkasını dönmeden): “Beni neden buraya getirdin, Mike?”
Mike: “Sen gitmedin. Kalbindeki son sıcaklık bende yaşıyor.”
Amaris (dönerek): “O zaman söyle… bu kalbi hâlâ sevmeye devam edebilecek misin?”
Mike: “Hayır... çünkü artık sadece senin değil. Benim kalbim de sende artık.”

Bir sessizlik.
Sonra Amaris yaklaştı, alnını Mike’ın alnına yasladı.

Amaris: “Ben ölü değilim. Ama tamamen yaşıyor da değilim.
Senin bedeninde yankılanan bir kalbim var. Ama asla Remus’un yanına dönemem.
Senden tek bir şey istiyorum… beni yaşat. Ama sen olarak.”

---

Mike uyandığında Ivy oradaydı. Ama gözleri doluydu.
Hiçbir şey söylemeden yürüyüp gitti.

Ivy: “O hâlâ onun için yaşıyor… Peki ben ne olacağım?”

---
Aynı gece, Hogwarts’ın kulelerinde bir gölge belirdi.
Birisi duvarların içinden geçip Kupa Binası’na girdi.
Sırtında gri bir pelerin, elinde Lavinia'nın mühürlü bir defteri…

???: “Mike… henüz bitmedi. Onun kalbi sende, ama ruhu hâlâ bana ait.”

Yeni bir düşman ortaya çıkmıştı. Lavinia’nın kardeşi: Virelle Malva – Zihinleri ele geçirebilen bir gölge vampir.

---
“Mike artık sadece bir taşıyıcı değil… bir hedefti. Ve yankılar, artık sessiz kalmayacaktı.”

---