Yan Hikâye-Bölüm 3: AMARİS'İN KALBİ

Mike geceleri artık uyuyamıyordu.
Her rüyada onu görüyordu: Amaris. Ama bu, bildiği Amaris değildi.
Gözleri saf beyaz, sesi yankı gibi ve sadece bir cümle söylüyordu:

“Kalbim sende… ama onunla ne yapacağını sen bileceksin.”

---

Ivy ve Mike, defterin arkasındaki gizli bir sayfayı keşfetti.
Sayfada Hogwarts’ın eski bir bölümü çizilmişti. Bir zamanlar var olup sonra yasaklanan bir oda:
“Aethra Odası” – sadece içindeki kişiyle yüzleşebilenlerin girebildiği bir alan.

Ivy: “Annem oraya girip çıkabilmiş. Ama yıllar süren bir bedeli olmuş…”
Mike: “Ben odaya gireceğim. Çünkü Amaris hâlâ orada. Kalbi orada. Ve ben… yarım kalamam.”

---

Aethra Kapısı, dev bir aynayla kaplıydı.
Mike yaklaştığında kendi yansımasını değil, Amaris’in son bakışını gördü.

Kapı açıldı.

İçerisi sonsuz bir karanlıktı. Ama tam ortada bir ışık vardı.
Işıkta Amaris duruyordu. Gözleri nemli, ama yüzünde sıcak bir gülümseme vardı.

Amaris: “Buraya kadar geldin, gölgeyi taşıyorsun. Ama sorum şu… Bu güçle ne yapacaksın?”
Mike: “Seni yaşatacağım. Senin ismini. Ve kendi yolumu seçeceğim.”
Amaris: “O zaman al. Kalbimi.”

Bir parıltı… Kalp şeklinde olmayan bir “kalp.”
Bir anı, bir güç ve bir parça ruh…

---

Mike gözlerini açtığında yerde yatıyordu. Ivy başında bekliyordu.
Kolyeden kırmızı bir ışık yayılıyordu. Eliyle göğsüne dokundu.
Bir şey atıyordu. Kendi kalbi değil… Amaris’in kalbi.

Mike (fısıldayarak): “Artık sadece gölge değilim. Onun yankısıyım.”
Ivy: “Ve şimdi ne yapacağız?”
Mike: “Tarikatı bitireceğiz. Sanguinem artık susacak.”

---

“Amaris öldü sanmışlardı. Ama o, bir başkasının içinde yeniden doğdu.”

---