Yan Hikâye-Bölüm 4: YANKILARIN KANI

---

Hogwarts’a ilk kez yeniden kalabalık hâkimdi.
Ama bu kalabalık ne öğrencilerindi ne de hocaların.
Bunlar, Sanguinem’in izcileriydi.

Ivy, kulede Mike’la oturuyordu. Elinde hâlâ o eski defter vardı, ama sayfalar gitgide siliniyor, bazıları kendi kendine yanıyordu.

Ivy: “Mike… bu kolye artık sadece bir hatıra değil. Bir işaret. Onlar seni bulmak üzere.”
Mike: “Bırak bulsunlar. Artık kaçmak istemiyorum. Bu beden sadece bana ait değil.”

---

Mike artık sadece kendisi değildi. Gözlerini kapattığında Amaris’in anıları akıyordu:
Remus’un gülüşü, Sirius’un seslenişi, James’in sıcak omuzu…
Ve Narcissa’nın soğuk bakışları…

Bir gece uykusunda ağlayarak uyandı.

Mike: “Onu son kez öpememiştim. Bunu hissetti. Ölüme gittiğinde... yalnızdı.”

Ivy elini tuttu. Uzun süre hiçbir şey demedi.

Ivy: “Belki de... yalnız kalmasın diye seni seçti.”

---

O gece Hogwarts’a bir mektup geldi.
Karanlık bir mühürle kaplıydı. Sadece şu yazıyordu:

“Kalbi çaldın, yankıyı taşıyorsun. Ama gölgeyi yönetmek bizim işimiz.
Gel, Lavinia seni bekliyor. Ya bizdensin, ya ölü bir yankısın.”

Lavinia.
Amaris’in biyolojik annesi.

---

Mike, Ivy ve bir grup eski öğrenci gizlice Yasak Orman’a gitti. Lavinia oradaydı.
Gözleri tamamen siyahtı. Elinde kendi kanından yapılmış bir asa taşıyordu.

Lavinia: “Kızımı öldürdünüz. Ama onun kalbi senin içindeyse… şimdi sen de benim evladımsın. Diz çök.”
Mike: “Sen onun annesi olamazsın. Çünkü o, seni kalbinden sildi.”
Lavinia: “Öyleyse onu ikinci kez öldürmem gerek.”

Ve savaş başladı.

Ivy büyüleri savurdu, ağaçlar alev aldı.
Mike kolyeyi tuttuğunda içinden bir çığlık yükseldi — Amaris’in çığlığı.
Gözleri karardı. Ellerinden kırmızı bir ışık fışkırdı.

Tüm orman sustu. Lavinia yere düştü, ama gülümsedi.

Lavinia: “İçindeki o parça… zamanla seni de tüketecek. Kalbini çaldın, ruhunu değil.”

---

“Mike kazandı. Ama o gece bir şey daha oldu: İçindeki Amaris, ilk kez ağlamayı kesti.”

---