YOLCULUK

Rai ertesi gün okula gitti. Sano ortalıkta yoktu. Sakince sırasına oturdu ve Yuichi'yi bekledi. Birden Ai içeri girdi. Ardından Yuichi de girdi ve Rai'nin yanına oturdu. Yuichi fısıldamaya başladı.

-Onun sadece gittiğini sanmıştım ama ailevi meseleleri varmış. Yani sorun yok. Çatışmaya girmek zorunda değiliz.

-Tamamdır. Ama ben yinede bir ağzını yoklayayım.

Rai ayağa kalkıp Ai nin yanına gitti.

-Ai-san iki dakika gelebilir misin acaba?

-A..Ah tabi..

Rai'nin elinden tuttu ve okulun arkasına gittiler.

-B..Benimle ne konuşmak istemiştin Rai-kun?

Sersem sersem sırıttı.

-Kaybolman hakkında.. Senin için endişelendik. İşin aslını öğrenmek istiyorum. Sorun mu var?

-Ehhh.. Şey..

Ai kollarındaki yara izlerini sakladı.

-B..Biraz ailevi sıkıntılar işte.. Kralın kızı olmanın getirdiği zorluklar..

Ai aniden ağlamaya başladı ve Rai nin kollarına kendini bıraktı. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Ama Rai bu ağlamanın sahte olduğunu biliyordu. Aiyi duvara dayadı ve yumruklamaya başladı. Cam kırılması gibi ses geldi.

-Demek anladın haa..

Ai'nin yüzü aynı cam gibi kırıldı ve yere döküldü. Arkasından mavi saçlı bir kadın suratı çıktı. Kadını yere atıp yerde yumruklamaya başladı. Kadın kan tükürdü.

-Sakin ol şampiyon. Maksimum yapabileceğin şey b..

-Kes. Konuşma hakkı vermedim. Nerede o!

Kadın elini uzattı ve Rainin arkasında su dalgası belirdi. Rai su dalgasını atlatmak için ışık büyüsü kullandığında kadın gitmişti. Ayağa kalktı ve sınıfa doğru yol aldı. Bir kaç ders sonra Homura geldi, Yuichi ve Rai'yi almak istediğini söyledi. Rai ve Yuichi Homura'nın yanına geldi.

-Sorun mu var Homura-san?

-Yok hayır hayır! Biraz strateji çalışın diye aldım sizi. Okul dersleri sizin için çocuk oyuncağı olmalı.

-O değilde Rai. Kralın kızına naptın?

-Dövdüm. Bana biraz acıtasyon yaptı fakat onun aslında gerçekten Ai-san olmadığını düşünüyordum yanılmamışım. Merak etmeyin herşeyi ayarladım. Bana sarıldığında sırtına ışık büyüsünden bir tutam mühür yarattım. Artık anlık olarak nerede olduğunu bu sayede görebileceğiz.

Homura Rai'nin başını sertçe okşadı.

-Helal len Rai! Akıl küpüm benim be..

Rai sırıttı. Yuichi de Rai'nin omzuna hafifçe yumruk attı aferin dercesine.

-Ama ya bunu farkeder ise?

-Fark etmesi biraz zaman alır. Direkt derisinin altına mühürledim. 3 günlük mühür. Ama çok mana yiyor. Bu arada vurduğumda cam gibi birşey kırıldı. Neydi o?

Homura cevapladı.

-Yansıtma büyüsü. Basit bir illüzyon denilebilir. İnsanın gözündeki kör noktalara başka insanların görüntülerini yansıtıyorlar. Aynı zamanda kalkan görevi görür. Siz de yapabilirsiniz. Her neyse! Yapmanız gereken birşeyler var ise gidin halledin. 2 saate yola çıkıyoruz.

Rai hastaneye gitti -Ken'in kardeşinin yanına-. Sedyenin yanındaki koltuğa oturdu. Elinden tuttu.

-Söz veriyorum, dönünce aldığım parayla seni iyileştireceğim.

Elinden öptü ve Yuichiyle buluştu. Homura da geldi, yanında bir varis getirmişti. Kahverengi saçları ve siyah gözleri vardı. Esmer tenli biriydi, uzun boylu ve zayıftı.

-Siz daha deneyimli olmadığınız için yanınıza deneyimli birini veriyorum. Size göz kulak olacak. Kendini tanıt.

Adam lafa girdi.

-Adım Daichi Hideyoshi. Toprak büyüsü kullanıyorum. Yaklaşık... -Parmaklarını kullanarak saymaya başladı.- 10 yıldır varisim.

Rai eğildi.

-Benim adım da Rai Kag..

Daichi lafını böldü.

-İsimleriniz veya yaşınız umrumda değil. Sadece ayak bağı olmayın. Hazırlanın gidiyoruz.

Yola koyuldular. Yolları uzundu, bu yüzden koşarak gitmek zorundalardı. Yoksa başkalarına da zarar gelebilirdi. Yaklaşık 50km yol gittikten sonra hava karardı ve kamp kurdular. Rai:

-Daichi-san yolumuzun üzerinde uğramak istediğim benim için önemli bir yer var acaba uğrayabilir miyiz?

-Ne yaparsan yap, umrumda değil.

Ateş yaktılar ve yemeklerini yediler. Ardından uyudular. Sabah erken kalkıp Yuichi ve Rai yürüyüşe çıktılar. Yemek arıyorlardı. Nehir kenarındaki bir ağacın altına oturdular. Havada ufak bir esinti vardı. Rai:

-Hava da çok güzel değil mi? Kuşlar cıvıldıyor ve hafif bir esinti var.

-Evet.. öyle!

Yuichi nin kafasına elma düştü. Yukarıya baktı ardından yerdeki elmaya. Elmayı Rai'ye uzattı.

-A..ah! Teşekkürler.

Yuichi gülümsedi. Kalkıp yemek aramaya devam ettiler. Bir kaç tavşan yakaladılar ve kampa götürdüler. Yedikten sonra yola devam ettiler. Daichi yol boyunca suskunluğunu korudu. Yeniden hava kararmaya başladı ve Rai istediği yere gelmişti. Gülümsedi. Ona çok nostaljik geliyordu. Ardından yanık kokuları gelmeye başladı. Merkezin tepesinde bir yer yanıyordu. Rai arkasına bakmadan koşmaya başladı.

-B..Burası... Benim evim! Benim evimin olduğu yer! H.. Hiçbirşey olmadı hiçbirşey. --aklındaki kötü düşünceleri atmaya çalışıyordu.--

Köşeyi döndü ve bütün sokak yanıyordu evi dahil. Sokağın sonunda siyah cüppeli adam arkası dönük şekilde yürüyordu.

-Hey sen! Oradaki!!

Adam yavaşça kafasını 180° çevirdi. Rai tırstı. Ve aniden ortadan kayboldu. Rai hemen evlerin içini kontrol etmeye başladı. Çoğu kişi ölmüştü. Yaşayanları teker teker dışarı çıkarttı. Sonunda sıra kendi evine gelmişti. Tek istediği birşey vardı, o da hiçbirşey olmaması. Kapıyı kırdı. Evi aramaya başladı. Üst kata çıktığında yavaş yavaş gözleri dolmaya başladı. Koridorda annesi yatıyordu -bütün kolları ve bacakları kesilmiş bir biçimde-. Cildinde yanık izleri vardı. Üstelik kanı her yere bulaşmıştı. Rai hiçbirşeyi düşünmeden annesini kucağına aldı ve dışarı çıkarttı. Çimlerin üzerine bıraktı. Annesinin nabzını kontrol etti. Nabzı atmıyordu. Yanaklarından gözyaşları inmeye başladı. Annesinin cesedine sarılıp acı dolu bir çığlık attı ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Ardından Daichi ve Yuichi de geldi. İkisi de soluk soluğaydı. Rai aniden bağırmaya başladı:

-2 SAAT ÖNCE GELEBİLSEYDİK... SADECE 2 SAAT ÖNCE YETİŞEBİLSEYDİK..! BUNLAR OLMAYACAKTI.. HERKES YAŞAYACAKTI!

Yuichi'nin yüzü düştü. Daichi arkasını döndü ve gözleri doldu. Rai yerleri yumruklamaya başladı.

-O ŞEREFSİZİ.. O YAPAN ŞEREFSİZİ ÖLDÜRECEĞİM! HİÇBİRŞEY YANLARINA KALMAYACAK!

Daichi:

-Tamam artık Rai. Ayrıl cesetten, yapmamız gereken bir görev var. Göreve sadık kalmalıyız.

Daichi ne kadar emretse de Rai cesetten ayrılmıyordu. Yuichi gidip Su büyüsü ile sokağı söndürdü. Ardından Rai cesetle birlikte kalkıp mezarlığa doğru yürümeye başladı. Yuichi ve Daichi de arkasından geliyordu. Rai annesinin kalbini çıkarttı ve yedi. Annesini mezarlığa gömdüler. Daichi:

-Rai kötü bir gün geçirdiğini biliyorum.. Ama dinlenmen gerek. İyi gelir. Ha birde, biz varisler olarak ölen kişi adında dua ederiz.

-Gidin. Ben annem ve babamla kalacağım.

Yuichi ve Daichi gidip o olayda yaşayanlara çadırlarını kalmaları için verdiler. Sonrasında hana gittiler. Rai annesi ve babası için dua etti. Ne kadar uykusu gelse de o gece uyuyamadı. Yuichi ve Daichi ertesi gün mezarlığa uğradılar. Rai hâlâ oradaydı. Hepsi aynı anda dua etti.

-Hadi Rai, gitme vakti.

Rai ayağa kalktı ve yürümeye başladı. Yuichi ve Daichi ortam gerginliğini azaltmak için sohbet başlatmaya çalışsa da Rai yol boyunca tek kelime etmedi.