BÜYÜ

ADAM
-Yani bize tanrı olduğunu söylüyorsun?

LİCHT
-Evet, büyü yapabilirim...

ADAM
-Büyü? Siktir ordan!

Elimi adama doğru uzattım fakat büyü yapamadmı.

ADAM
-Anlıyorum, kendini tanrı ilan eden şizofrenin tekisin. Alın onu ve kralın huzuruna çıkarın.

Beni aldılar ve kralın huzuruna çıkardılar.

KRAL
-Tanrısın, öyle duydum?

LİCHT
-Evet..

Kral tahtından kalkıp yanıma ilerledi.

KRAL
-Yanlış, burda bir tanrı varsa o da benim. Onu götürün! Hapishaneye!

Alıp hapishaneye attılar.

LİCHT
-Neden?

GARDİYAN
-Çok büyük yanlış yaptın evlat. İdam edileceksin.

LİCHT
-Neden?

GARDİYAN
-Tanrı olduğunu söyledin.

LİCHT
-Yalan değildi..

GARDİYAN
-Aynen, uyu artık.

Licht uyudu ve sabah kalktığında bir kaç kişi onun etrafında toplanmıştı.

LİCHT
-Ne oluyor?

KIZ
-Tanrı var dediler geldik! Harbiden de tanrı kadar yakışıklıymışsın haa! İdam edilsen ölünü görmek yazık olurdu.

Onların konuşmasına aldanmadım ve doğrudan odasındaki küçük pencereden Güneşi seyretmeye daldım. Etrafımdakiler gitmişti, tek bir kişi dışında.

-Baksana, cennet nasıldı?

Konuşana baktım ve kahverengi saçlı, ela gözlü bir kız benimle sırt sırta vermiş oturuyordu.

LİCHT
-Çok güzeldi. Ölmeyeceğini bilerek yaşamak...

KIZ
-Ölümsüzlük demek... Kaç yaşındasın?

LİCHT
-Bilmiyorum, ben doğmadım. Yoktan var oldum.

KIZ
-Anlıyorum... Saçların neden bu kadar beyaz?

LİCHT
-Işığa hükmedebiliyorum.. yani hükmedebiliyordum.

KIZ
-Havalıymış!

LİCHT
-Bu ışık veren şey de ne?

KIZ
-Ah o mu? Ona güneş diyoruz.

LİCHT
-Bana benziyor...

KIZ
-Bu arada adın ne? Benimki Lydia.

LİCHT
-Licht.. sanırım.

LYDİA
-O kadar yükseklikten düşerek nasıl yara almadın? Ve nereden düştün?

LİCHT
-Cennetten kovuldum. Ve ben bir tanrıyım, bu kadar küçük şeyler beni öldüremez.

LYDİA
-Ben sana inanıyorum.

LİCHT
-Gerçekten mi?

LYDİA
-Evet, ve büyüne kavuşacağın günü dört gözle bekliyorum. Bana bir takım şeyler öğretirsin.

LİCHT
-Umarım kavuşurum.

Günler günleri kovaladı ve Lydia her gün konuşmak için yanıma geldi. Bir gün üstü kanlı şekilde yanıma geldi ve elindeki anahtarla kapımı açtı, bayılacak gibiydi.

LYDİA
-Dinle. Fazla zamanımız yok, hemen burdan tüyelim.

Koğuştan çıktım ve koşarak hapisin çıkışına doğru ilerledik. Ama etrafımızı gardiyanlar sarmıştı bile.

LYDİA
-Licht bişey yap nolur!

Lydia bayıldı, onu tek kolumla tuttum. Elimi yukarı doğru uzattım ve gözlerimi kapattım. Elimde biriken enerjiyi hissediyordum. Kürek kemiklerimin oradan kanatlarım çıktı ve Lydia'yı alıp yukarı uçtum. Elimde biriktirdiğim ışık büyüsünü de kralın tam kafasına fırlattım ve kafasını uçurdum. Lydia bir süre sonra uyandı.

LYDİA
-Licht sen, sen gerçekten de bir tanrısın ha..

LİCHT
-Tabii ki de!

Lydia şirin ellerini boynuma doladı ve yanağımdan öptü. Bir nehrin kenarına indik, Lydia'yı da indirdim. Merkezden çok uzakta değildik. Orada hemen yapraklardan ve dallardan çadır kurdum. Akşama doğru Lydia yıkanmak için şelalenin yanına gitti. Bende onu takip ettim, kıyafetlerini katlayıp bir taşın üzerine koymuş kendisi çıplak şekilde gölette yıkanıyordu. Bende hapishanede verilen kıyafetleri çıkarıp bir kenara koydum.

LİCHT
-Bende katılabilir miyim?

Lydia arkasını dönüp bana baktı. Yüzü kıpkırmızı olmuştu ama hayır diyemedi.

LYDİA
-Cennetteki tanrıçalar güzel miydi bari?

LİCHT
-Bilmem, ben sadece kardeşimle iyi anlaşırdım.

LYDİA
-Ah anlıyorum. Kardeşin nasıl birisi?

LİCHT
-Kibirli fakat çok eğlenceli birisidir.

LYDİA
-Peki tanrılar senin kadar yakışıklı mıydı?

LİCHT
-Benden de iyileri var ama bu sorular ne alaka şimdi?

LYDİA
-Hiiç öyle sordum...

Lydia'nın vücudunu baştan aşağı süzdüm.

LYDİA
-Bir sorun mu var?

LİCHT
-Hmm? Hayır.

LYDİA
-Öyle baktın ki bir şey var sanıp utandım..

Lydia'ya sarıldım, yüzü kıpkırmızı oldu.

LYDİA
-Birden bu ne alaka şimdi?

LİCHT
-Bunca zamandır bana inandığın için teşekkürler..

Lydia gülümsedi ve beni dudağımdan öptü. Beline sarıldım o da benim boynuma sarıldı. Çadırımıza geçtik ve güzel bir gece geçirdik. Ertesi gün toplanıp merkeze tekrar dönmek için yola koyulmaya hazırdık.