Çıkış Yok kitap kapağı

3. bölüm / 7

Yabancı / 3

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: Yabancı / 3

Emeğimin karşılığı olarak bölümü beğenmeyi ve beni takip etmeyi unutma♡

Bölüm Şarkımız: Ati242 - Her Nerdeysen

Keyifli okumalar...

Bölüm 3: Yabancı

“İşte bu da bizim yaşamak zorunda olduğumuz dünyanın resmen ruhumuza damgaladığı bir lanettİ ve geçmek bilmiyordu…”

Arkama bakmadan koşuyordum. Daha doğrusu arkama bile bakamadan hızla koşmaya çalışıyordum. Normalde koşmayı bırak yürümeye bile üşenen ben, tüm bedenimi etkisi altına alan korku ve endişe yüzünden güç bulmuşcasına sporculara bile taş çıkartacak bir şekilde koşuyordum.

Savrulan saçlarım rüzgarın etkisi ile yüzüme geliyordu ve ben, saçımı çekecek fırsatı bile kendimde bulamayacak bir haldeydim.

Ağzımdaki maske ve ellerimdeki eldivenler hiç olmadığı kadar zorluyordu beni.

Nefes almakta zorlanıyordum.

Eldivenlerim ellerime yapışmış ve sıcaklığıyla tenimi yakmaya başlamıştı.

Peşimden gelen yaratıkları daha önceden hiç görmemiştim fakat kaybolan hastaların bu hale geldiklerini anlayabiliyordum.
Tenleri bembeyazdı ve paramparça bir haldeydi. Konuşmak yerine sadece hırlıyorlardı.

Onlar da bir zamanlar insandı fakat şimdi onlara insan demek büyük bir yanlış olurdu. Kendilerinde değillerdi -ki zaten kendilerinde olsalar bile böyle bir dünyada hayatta kalmak mümkün değildi- ve karşılarına çıkan her canlıyı hayattan koparıyorlardı.

Onlar insan olamazdı. Olamazlardı değil mi?

-

Artık nefeslerim koşmaktan soluk boruma çarpa çarpa canımı acıtıyordu ve kusma isteğimi arttırıyordu.

Hak etmiştim. Hem de çok fena hak etmiştim. İnsan ne ekerse onu biçer derler. İşte durumum tam da buydu.

Kendi kazdığım kuyuma yavaş ve sakin hareketlerle düşerken kulaklarımda da ağır ve duygulu bir müzik çalıyordu sanırım.

Yoksa bu kafayla kendimi uçurumdan da atabilirdim ki atacak gibiyim de hala.

Artık uzun bir süre boyunca tatlı yemeyeceğim...

Evet. Her şey benim minik çaplı -en son duvarları yumruklayıp kendimden geçtiğimi hatırlıyorum- tatlı krizimle başlamıştı. Gecenin köründe yaşadığım bu kriz yaklaşık 1.5 saat önce başlamıştı ve gittikçe daha da büyümüştü.

Öncesinde kendimi ne kadar dizginlemeye çalışsam da başarılı olamamıştım.

Bir süre daha kendimi tutabilmeyi becermiştim fakat sonucunda bir şekilde kendimi gaza getirerek hazırlanmaya başlamıştım.

Tüm dezenfektasyon merasimlerimi bitirdikten sonra maskemi ve eldivenlerimi takarak arabama binmiş daha sonrasında ise açık bir market aramıştım.

Fakat tüm bu olanlar, ben arabadan inip bilmedigim yollara sapa sapa yürürken gerçekleşmişti.

Evet. Kaybolmuştum.

Tekrardan. Ve. Evet. Bunu. Gerçekten de. Yapmıştım.

Şu anki halim tüm bu salaklıklarım yüzünden içler acısıydı. Nefes alışverişlerim berbat bir durumdaydı. Bu nedenle kendimi biraz daha hızlandırıp rastgele bir binanın içine girmiş ve rastgele bir odaya girip saklanmıştım.

Acaba bu yaratıkların iradesi var mıydı?

Umarım yoktur çünkü iradesi olan birinin beni görmemesi için kör olması gerekiyordu.

Bekledim. Bekledim ve bekledim. Saniyeler geçti ve sonunda arkamda tıkırtılar duymaya başladım. Korktum ama çaktırmadım.

Tam ensemde bir nefes hissettiğimde elimi yumruk yapmıştım ki başıma aldığım darbeyle bir anda yere yığıldım ve kendimi, ruhumu ve hislerimi sonsuz bir karanlığa teslim ettim.

Ben Asena Güneş ve ben, kendimi nereye gittiği bile belli olmayan bir yolun mahkumu yaptım...

-

"Makarnanın tadı biraz tuzluydu ama güzeldi. Ellerine sağlık."

Ses tonunu unutamıyordum. Tekrar tekrar aklımda yankılanıyordu resmen. Kim olduğunu görememiştim çünkü gecenin bir yarısında ışığı açmadan evin içinde dolanırsam olacağı buydu.

Şu an sabahın altısıydı ve tüm gece boyunca uyku tutmamıştı. Bu yüzden neyin içinde olduğumuzu düşünüp anlamak için kafa yormuştum saatler boyunca. Neydi bu, bir çeşit oyun mu? Ya da ne bileyim yarışma programı falan mı?

Gerçekten de başımıza neler geleceğini çok merak ediyordum çünkü resmen bir ölüm oyununun içinde tıkılı kalmıştık.

Buraya zorla getirilmeden önce insanların da dilinde dolaşıyordu bu eğitimler. Fakat ne zaman duysam ya ihtimal vermemiş ya da inanmamıştım anlatılanlara. O zamanlar sanki insanlar komik bir fıkra anlatıyormuş geliyordu ama artık bunun gerçek olduğunun ne yazık ki farkındaydım.

Sanırım daha fazla düşünmenin şu saniyeden sonra sadece bana zararı olacakmış gibi geliyordu. Bu yüzden aklımı uzaklaştırmalıydım tüm bunlardan. Ne yapabilirdim ki tek başıma?

Dışarı mı çıksam acaba? Aslında olabilirdi. Kimse uyanmadan geri dönerdim. Zaten kimse şu saatte ayakta olmazdı herhalde. Yani sanırım.

Neyseki dün gizemli çocukla karşılaşmamızın ardından bir güzel duş almış ve üstümü değiştirmiştim. Üzerimde yarım bir sweet ve bol bir eşorfman altı vardı. Bu yüzden kendimi aşırı rahat hissediyordum.

Çıkmadan önce mutfağa geçip kendime bir sandviç hazırladım ve bir yandan onu yiyip bir yandan da yürüyerek ormandaki yolu izledim. Aslında ilk geldiğimdeki halime nazaran buraya alışmış gibi hissediyordum. Zaten geldiğim yerde de kimsem yoktu. Evim dediğim yer bile huzur vermiyordu. Bu yüzden buraya gelişimdeki tek irdelediğim nokta bizi kaçıranlar ve tüm bunları neden yaptıklarıydı.

Bunları düşünmek bile gereksizdi. Aslında bu aşamadaki görevlerimiz belli olana kadar keyfimi yerinde tutmalıydım bence.

Sonunda kendine değer veriyorsun Perla. Helal olsun sana!

Teşekkürler iç ses.

-

Bir süre yürüdükten sonra çok güzel bir gölün yanına varmıştım. Biraz soluklanmanın kimseye zararı olmazdı değil mi?

Olmaz hayatım. Sonuçta en kötü ihtimalle uyuya kalırız ve diğerlerinin güvenini boşa çıkarırız. Ne olcak hiç sorun olmaz.

Bir gün elimde kalacaksın.

Aynen ondan canım(!)

Tam adımlarımı atıp karşımdaki ağacın yanına doğru eğilmiştim ki ağacın yanında bir çanta fark etmemle kaşlarımı çatıp çantayı almam bir olmuştu.

İlk gördüğüm çantada fark etmemiştim fakat çantanın tutma yerinde bir etiket vardı ve etikette mavi renk vardı.

Demek ki çantalara cinsiyet detayı koymuşlardı. Zekice...

Daha fazla oyalanmayarak elimdeki çantayı açmış ve için çoktan yere boşaltmıştım. Bir tişört ve pantolon, baksır ve yiyecek içecek vardı çantada.

Eh hala masraftan kaçınmadıkları hakkında olan fikrimin sonuna kadar arkasındaydım.

Kendi düşündüklerime hafifçe gülerek çantayı yan tarafa doğru bıraktım ve başımı arkamdaki ağaca doğru yasladım.

Yanımdaki gölün sesi ve yaprakların birbirine değerkenki hışırtısı beni sakinleştirmeye yetmişti. Hatta mayışmıştım. Sanırım iç ses haklıydı. Burada uykuya dalacaktım.

Bacaklarımı öne doğru uzatmış bir vaziyette kafamı dinlerken bana doğru yaklaşan adım sesleri duymamla gözlerimi açmam bir oldu. Fısıldaşma sesleri geliyordu fakat bu kişilerin bizimkiler olduğunu sanmıyordum. Çünkü sesler tanıdık değildi.

Bizimkiler mi dedin sen?

Anlık olarak duraksadım. Ne ara bizimkiler diyecek samimiyete ulaşmışlardı içimde bilmiyorum ama nedense doğrusu buymuş gibi gelmişti bunu düşünürken. Hala da öyle geliyordu. İnsanlara bağlanmanın zayıflık olduğunu hatırlatmam gerekiyordu demek ki kendime her saniye.

Bağlanırsam acı çekerdim.

Bağlanırsam ve eğer birini seversem kaybederdim.

İşte bu da bizim yaşamak zorunda olduğumuz dünyanın resmen ruhumuza damgaladığı bir lanettİ ve geçmek bilmiyordu.

Hala aynı vaziyette hareketsiz dururken adım seslerinin daha çok yaklaştığını fark ettim. Bu yüzden hızlıca sirkelenip sessiz ve hızlı adımlarla çalılıkların arka tarafında oturur pozisyona geçtim.

Demek ki adada sadece 8 kişi yoktu. Kaç kişiydik acaba?

“Şu an boş yere kürek çekiyoruz. Bence bizi buraya tıkan şerefsizler bu adadan çıkmamamız için her şeyi yapmışlardır.”

Siyah saçlı ve oldukça yapılı bir adamdı bu konuşan kişi. Özellikle çalıların arasından görebildiğim kadarıyla sol kolunda ve boynunda dövmeler vardı. Biraz garip bir tipe benziyordu ve ister istemez tırsmıştım. Konuştuktan sonra yanındaki adama dönmüştü ve ondan bir cevap beklemişti. Onun yanındaki adama doğru baktığını adam da hissetmiş olacaktı ki çok geçmeden konuşmaya başlamıştı o da.

“İki haftadır çıkışı aradığımızı mı sanıyordun sen? Bir adadayız bilmem farkında mısın? Bizi buraya gemiyle veya herhangi bir deniz aracıyla getirdikleri belli. Benim aradığım bir çıkış değil adadaki geriye kalan kişilerden biri. İlk geldiğimizde adada 16 kişi olduğu söylendi ve sekize sekiz takımlara ayrılmamız istendi. Aksi halde öleceğiz bilmem anlatabildim mi? Ve biz, sadece 7 kişiyiz. Eğer bir kişi daha bulamazsak ölceğiz. O korkudan bir yerlere saklanan fareyi sürükleyerek eve getirmezsem şerefsizim. Onun yüzünden öleceğiz bu gidişle.”

Demek ki adada 16 kişi vardı. Biz 8 kişiydik demek ki biri şu an kayıplara karışmış vaziyetteydi. Ne kadar bu ikilinin o kişiyi bulmasını ölmemeleri için istesem de bir yandan o kişiye de üzülüyordum. Onu canından bezdireceklerdi sanırım.

Bakışlarımı yavaşça gökyüzüne çıkararak güneşe doğru baktım, tam tepede duruyordu. Çok geçmeden eve dönsem iyi olacaktı sanırım. Tabii şu ikileye fark ettirmeden gitsem sadece iyi olmaz mükemmel oldurdu.

Bu yüzden yavaşça ses çıkarmamaya özen göstererek arkamı döndüm ve emekler vaziyette biraz ilerledikten sonra ayağa kalkıp bir adım attım. Fakat ayağımın altından gelen çıtırtı sesi resmen tüm ormanda yankılanmıştı.

Aferin Perla. Tebriklerimi sunuyorum sana olan saygımdan.

Ben de iç ses. Ben de…

“ Lan işte orada!”

Tabanına kuvvet Perla. Koş.Koş. Koş!

Çok haklısın canım kendim.

İlk defa içimdek sese kulak verip evin yoluna doğru koşmaya başladım. Kalbim adrenalinden o kadar hızlı ve sert atıyordu ki sesinin dışarıdan duyulduğuna emindim. Bacağım sızlıyordu fakat koşmaktan başka çarem yoktu.

“ Koşmasana Lan! Dur!”

Bu dövmeli adamın sesiydi ve resmen tüm ormanın içinde kükrercesine bağırmıştı. Sinirleniyordum ve bu yüzden tam onlara küfür edecekken bakışlarım çok da uzakta görünmeyen eve takıldı. Evin önünde de diğerleri toplanmış sohbet ediyorlardı. İçimdeki sevinç çığlıkları eşliğinde tam evin önündeki düzlüğe çıkmıştım ki kolumda bir sızı hissetmemle çığlık atmam bir olmuştu. Yeter ama artık ya!

Bıçaklana bıçaklana delik deşik olmuştum resmen. Ve şu an ağlamaya başlamamın sebebi kesinlikle hissettiğim acıdan değil hissettiğim sinirdendi. Elim kolumdaki küçük bıçağa doğru giderken hala bana yaklaşana adamlara bakarak geri geri gitmeye çalışıyordum. Ta ki sırtım bir bedene çarpana kadar.

"Ne oluyor burada?"

Bu bizim makarnamızı yiyen beyefendi değil mi Perla?

Beyefendi?

Hı hı.

Evet, galiba o , iç ses.

Hani bizi kucağında ta-

İç ses!

Hızlı nefesler alıp verirken yaşlarla dolu bakışlarımı arkamdaki adama doğru çevirdim.

Simsiyah saçları ve okyanus mavisi gözleri vardı. Teni bembeyazdı hatta o kadar beyazdı ki sanırım kansızlık diyebilirdik buna. Fakat nedense o her şeyi ile bütünleşmiş bir yakışıklılığa sabitti. Bakışları donuktu ama nedense ben onun şu an öfkeli olduğunu görür gibi olmuştum gözlerinde.

Ben onu incelerken bir anda onunla göz göze gelince afallamıştım. Beklemiyordum bunu ve haliyle de utanmıştım. Sonuçta resmen sapık gibi çocuğu izliyordum.

Ben hızlıca kafamı önüme çevirirken beni kovalayan adamlardan birinin konuştuğunu duydum.

"Takımımızda bir kişi eksik. Onu bize verin, kavga çıkmadan sessiz sakin gidelim."

Diğerleri de yanımıza gelmiş öfkeli gözlerle karşımızdaki adamlara bakıyordu.

Fakat adamların konuşmalarından sonra istemsizce iki adım gerilemiştim ve kolumdaki bıçak yüzünden ağzımdan kısık sesli bir inilti dökülmüştü.

"Tek haklı olduğun kısım siktirip gitmeniz."

Herkesin bakışlarının hedefi benken arkamdaki bedenin biraz daha gerildiğini hissettim. Sanki kendini zor tututyor gibi bir hali vardı.

Çok geçmeden Alp bize doğru yaklaştı ve "Sakin ol, Pamir." dedi.

Demek ki adı Pamir.

Sus iç ses.

Demek ki Pamir şu an sakin değil ha?

SUS, İÇ SES!

Bir süre sessizlik olduktan sonra bu sessizliği bozan kişi derin bir nefes alıp arkamdan çıkarak öne doğru adımlayan Pamir'di. Arkamda oluşan boşluk neden rahatsızlık vermişti ki şimdi?

"O sizinle gelmeyecek çünkü o bizim takımımızda."

Evet, bu beklenmedik bir şey değildi. Çünkü onların takımı da 1 kişi eksikti. Yani haliyle onlar da bana muhtaçtı. Bu yüzden Pamir'in beni koruduğunu düşünmüyordum. Aslında bu işime gelirdi çünkü bu ayaküstü tartışma ne kadar erken biterse o kadar iyiydi.

Malum kan kaybediyordum burada. Muhtemelen herkes Pamir'le adamlar arasında gerçekleşen tartışmaya odaklandığı için beni unutmuştu. Fakat zor dayanıyordum. Hem bacağımdaki yarada ıslaklık hissediyordum hem de koluma saplı haldeki bıçaktan dolayı büyük bir acı çekiyordum. Soğuk soğuk terlemeye başlamıştım.

Bu sırada Pamir ile adamlar arasındaki tartışma büyümeye başlamıştı. Karşısındaki dövmeli adam ona her ne dediyse buna sinirlenmişti
ve kendini tutamayıp adama sert bir yumruk atmıştı.

Adam yerle buluşurken istemsizce kolumu tutarak bir adım daha geriye gittim ve o an ayakta olmama rağmen saliselik bir anı canlandı gözümde.

Anıdaki insanların yüzü belli değildi. Sesleri de suyun altından geliyormuşçasına boğuk geliyordu. Ne dedikleri anlaşılıyordu fakat o kişileri tanısam bile seslerinden çıkaramayacağım şekilde geliyordu.

Karanlık bir sokakta gece yarısı durmadan koşuyordum. Biri ardımdan adımı sesleniyordu fakat kim olduğu anlaşılmıyordu.

O da benim arkamdan koşuyordu sanırım. Çünkü adım sesleri sokağın duvarlarında yankı yapıyor ve benim kulaklarımda çınlıyordu.

Onu sevdiğimi hissedebiliyorum ama madem onu seviyorum neden ondan ağlayarak kaçıyorum?

Sokağın sonuna gelmiştim. Çıkmaz bir sokaktı ve kaçacak yerim kalmamıştı. Yorgun hissediyordum.

Aradan çok geçmeden birinin titrek nefeslerini hissettim ensemde. Ve çok geçmeden tereddütle arkadan bana sarıldığını hissettim ve bende büyük bir yorgunlukla başımı onun boyun girintisine saklayarak ağlamaya devam ettim.

Neden ağlıyordum hiçbir fikrim yoktu. Bana sarılan kişinin kim olduğunu bilmiyordum.

Bu kişi her kimse beni sakinleştirmek için kulağıma bir şeyler fısıldıyordu. Şarkı mıydı bu?

"Belki üstümüzden bir kuş geçer..."

Bu şarkının da bir anısı var gibi hissettim fakat onun da ne olduğunu bilemedim. Şarkıyı söyleyen kişinin de sesi titriyordu. Sahi kimdi bu?

Zihnimdeki anıdan yavaşça uzaklaşıp gerçekliğe dönerken iki adamın da gittiğini ve diğerlerinin Pamiri sakinleştirmeye çalıştığını gördüm.

Bakışlarım hepsinde teker teker gezinirken Pamir'e özellikle bakmıyordum çünkü nedense onun da bakışlarını üzerimde hissediyordum.

Tam bu sırada ormanın içinde cızırtılı bir ses eşliğinde bizi buraya tıkan manyak adam konuşmaya başladı. Konuşmadan o olduğunu anlamıştım.

"Hiç halinizi hatrınızı soramayacağım. Artık diğer takım da son üyesini bulduğuna göre şunu söyleyebilirim ki 1. Aşamaya artık geçebiliriz. Fakat birilerinin dinlenmeye ihtiyacı var gibi görünüyor. İşte bu kadar da vicdanlı bir insanım. Görüyorsunuz. Daha doğrusu duyuyorsunuz.

1 hafta sonra 1. Aşamanın oyunu için size gereken bilgilendiremeler yapılacak. Üstü kapalı söylüyorum çünkü heyecanının kaçmasını istemeyiz değil mi?

O zaman kendinize çok çok iyi bakın!"

Demek ki adamlar gittikten sonra o bir kişiyi de bulmuş takımlarını kurmuşlardı. Biz neyin içine düşmüştük böyle!

"Perla, iyi misin?"

Pelinin sesiyle ona doğru döndüm ve hafifçe gülümsedim. Daha kolumu görmemişti çünkü bıçak olan kolum ona göre diğer taraftaydı ve o sonradan gelmişti. Yani bıçaklandığımı muhtemelen bilmiyordu.

"Kolumda bir bıçakla da olsam çok iyiyim."

"Ne!"

Pelin bunu şu an anlamanın şaşkınlığı ve mahcupluguyla hızlıca diğer tarafıma geçerek bıçağa baktı ve durumu anlamaya çalıştı.

Sanırım daha fazla dayanamayacaktım. Diğerlerinin de bu tarafa geldiğini görür gibi olmuştum fakat gözlerim karardığı için birkaç adım olduğum yerde sendelemiştim.

Tam yine düşeceğimi sanırken havalandığımı hissetmek ise açık tutmakta zorlandığım gözlerimi sonuna kadar açmama neden olmuştu.

Yine Pamir beni kucaklamıştı ve okyanus mavisi gözleri gözlerimdeydi.

"Bu aralar kendini delik deşik ettin gözümden kaçmadı. Senin yüzünden adam da dövdük..." kısa bir sessizliğin ardından mırıldandığını duydum. Sesi varla yok arasında çıkmıştı. "...Tabii ilk kez değildi bu ama neyse."

Son dediğine anlam verememiştim fakat sonrasında gözlerim büyük bir karanlıkla kavuşmuş ve bilincim kapanmıştı. Yani düşünmeye bile vaktim olmamıştı.

~ BÖLÜM SONU ~

Dark Dreams'ten...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

17okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…