Bölümler 7Şu an: Geçmiş ve Gelecek / 2
Emeğimin karşılığı olarak bölümü beğenmeyi ve beni takip etmeyi unutma♡
Bölüm Şarkımız: M Lisa - Gecelerde
Keyifli Okumalar...
Bölüm 2 : Geçmiş ve Gelecek
"Sanki hala o odadaymışım gibi hissediyordum..."
Hastanenin eskimiş duvarlarına attığım yumruklar, ağzımdan dökülemeyen çığlıklar ve etrafımdaki değer verdiğim insanlara yardım edemeyişim beni gün geçtikçe daha bir sinirlendiriyordu. Elimin dış yüzeyi tamamen tahriş olmuştu ve kan içindeydi.
Hiçbir şey içimdeki yangını söndürmeye yetmiyordu. Sanki ateşe bir kova dolusu su dökmeme rağmen daha da fazla harlanıyordu.
Tam olarak böyle hissediyordum...
Hayatım, ruhum, her şeyim... Ateşler içinde yanıp kül oluyordu ve söndürülmeye çalışıldıkça ateş daha da fazla çoğalıyordu.
Dayanamıyordum.
Hayatımdaki tek insanın çığlıklarına şahit olup o çığlıkları susturamamayı son bir ayda çok güzel öğrenmiştim.
Bu çıkan salgın önce annemi, sonra babamı ve en sonunda da arkadaşlarımı almıştı benden.
Tüm dünyaya yayılması bile 1 yıl sürmüşken sevdiklerimizi bizlerden alması da hem hızlı hem de can acıtıcı olmuştu.
İçeride yatan ve acı acı çığlıklar atan kız kardeşime sarılmak istiyordum.
Geçti, ben yanındayım demek istiyordum. Fakat bunları bile yapamıyordum.
Tanıdığım herkes kalbinde çip oluşmadan ölmüştü fakat kız kardeşimin kalbinde çip oluşmuştu.
Hatta çipi tamamlanmıştı. Çipi tamamlanan herkes bir anda uyanıp ortadan kayboluyordu fakat kardeşimi burada tutabilmeyi başarmıştık.
Her sabah, her akşam onu yaşatabilmenin umuduyla kendimi avuturken tüm bunları bölen ,her seferinde onun acı çeken çığlıkları oluyordu.
Biraz hava alsam iyi olacaktı.
Zaten bir tek bunu yapabiliyordum... Elimden başka bir şey gelmiyordu.
Maskemi ve eldivenlerimi takıp hastanenin bahçesine çıkmıştım fakat bahçenin ön tarafı çok kalabalık olduğundan arka bahçeye doğru yürüdüm.
Hava soğuktu ve çoktan hava kararmıştı. Saat gece yarısını geçeli çok olmuştu. Muhtemelen 4 civarı gibi bir şeydi.
Hastanenin arka bahçesine geldiğimde cebimden dezenfektanımı çıkarıp banka sıktım ve üstüne tek kullanımlık bir naylon koydum.
Mevsim sonbahardı ve bu yüzden etrafta yağmurun izlerini taşıyan su birikintileri vardı.
Açıkçası içimde bir rahatlama duygusu oluşmuştu. Gözlerim yerlerdeki kurumuş yapraklardaydı, yaprakları ile veda bile edemeyen ağaçlardaydı. Bir süre daha etrafı izledikten sonra cebimdeki telefonum çalmaya başladı.
Bilinmeyen numara...
Telefonu açıp hızlıca kulağıma yaklaştırdım.
"Alo."
Ses yok.Saniyeler geçiyordu. 1, 2, 3, 4...
"Alo, kimsiniz?"
Ve yine sessizlik. Bu neydi şimdi? Bir çeşit şaka mı?
"La havle!"
Sağ elimle maskemi iyice yüzüme yaklaştırdım ve telefondan bir ses gelmesini umdum. Fakat gelen tek ses boynuma bastırılıp cızırtılı ve garip bir ses çıkaran alet olmuştu.
Zaten sonrasında da sertçe banktan düşerek yere yığılmış ve kendimi karanlığa teslim etmiştim.
Ben Alp Öztürk ve bugün ben, karanlığın evim olmasına izin verdim...
-
Gözyaşlarım usulca akıyordu tenimden. Yerdeki yağmur sularına karışıyordu yolunu çizerek. Bir gözyaşı bile benden daha özgür hareket ediyordu şu dünyada...
Hala yerde uzanıyordum. Saçlarım yere değiyordu ve muhtemelen çamura bulanmışlardı. Fakat bunu umursamamıştım. İlk kez buna takmamıştım. Çünkü sanırım takmak için, başımda saçlarımın çamura bulunmasından daha büyük bir dert vardı.
Bakışlarım gökyüzündeydi ve ruhum uzun bir zaman sonra yine benimle değildi...
Eski günlerime geri mi dönmüştüm?
Bacağıma saplı bir bıçak vardı ve ben hala öylece uzanıyordum.
Bacağımdaki bıçağa dokunmamıştım bile.
Aradan ne kadar geçmişti bilmiyordum fakat en fazla 5 dakika olmalıydı. Daha doğrusu minimum 5 dakika...
Bacağımdaki sızı gittikçe daha da büyüyordu. Fakat inatla dokunmuyordum yaraya.
Belki de kanasın istiyordum. İzini bıraksın ve beni öldürsün istiyordum. Evet muhtemelen bacağıma aldığım bir bıçak darbesi beni öldürmezdi fakat denemek istiyordum.
En fazla ne kaybedebilirdim ki, canımı mı?
Aman sanki ne olacak(!)
Her şey bir yana zaten buradan çıkabilsem bile kimsem yoktu. Hastalık her yerde kol geziniyordu ve herkesin canını teker teker alıyordu.Tüm bu acıları yaşamaktansa ölmeyi tercih ederdim. Bu dünyadan bizim için bir çıkış yoktu, ölüm bizim tek kurtuluşumuz olabilirdi... Artık kafamda kendimi bitirmiş miydim? Bu bir vazgeçiş miydi? İşte bunu zaman gösterecekti.
Tabii eğer ölmezsem.
Tüm bacağım siyah eşorfmanıma rağmen kana bulanmıştı. Bunu hissedebiliyordum çünkü eşorfmanın bacağıma yapıştığını dokusundan anlayabiliyordum.
Yine de görmek için sağ elimi bacağıma götürdüm ve sonra da ellerime baktım.
Derin bir nefes aldım sonra da verdim.
Midem.
Bulanıyordu.
Kırmızı... Kan kırmızısı...
Bunu görmek ciddi manada beni kötü etkilemişti sanırım. Bu yüzden attığım çığlığa engel olamamıştım.
Tamam ölmesem daha iyi olurdu sanırım.
Daha sonra da ölebilirdim ama şimdi olmamalı.
Çünkü...çünkü hazır değilim. Banane yani niye ilk ben ölüyorum ki!
Senden başkası mı var gerizekalı!
Sensin gerizekalı. Sus iç ses.
En fazla sivircemi patlattıktan sonra kendi kanımı görürdüm fakat şu an olay bambaşkaydı.
Hatta bambaşkanın bile baya üstündeydi. Baya baya bacağıma saplı bir bıçak vardı.
"O bir çığlık mıydı?"
Artık başka birileri olduğunu da anladığımıza göre onlar ilk ölebilir. Ha?
İşte böyle yola gel aşkım.
Aşkım ne ya! Asıl sen gel yola.
Farklı kişilere ait sesler duyuyordum. Bunlar da kimdi?
"Adada biri daha mı var?"
Seslerin sahiplerini tanımadığıma emindim.
"Ben çoktan bizim dışımızdaki kişilerin öldüğünü düşünmüştüm."
Kulağıma dolan seslerle kapanan gözlerimi yavaça açtım fakat istemeden de olsa ağırlaşıyordu gözlerim.
İstemeden kapanıyorlardı.
Ben adadaki diğer kişilerden kaçarken onlar beni bulmuştu...
Doğrulup oturur bir pozisyona geçtim ve ellerimle iki yanımdaki çimleri tutatarak yerden güç aldım. Yoksa saniyesinde düşerdim.
Başım geriye düşüyordu. Fakat kendimi dik tutmaya çalışıyordum.
Sanırım bacağımdaki bıçakla biraz fazla zaman geçirmiştim.
Bıçak bacağında kaynaşıp senin bir parçan oldu neredeyse. Ama sen hala buraz diyorsun.
SABIR!
İçimdeki bu ses uzun bir süre bana uğramamışken sanırım artık yoldaşım o olacaktı.
Ben içimdeki sesle büyük bir kavgaya girmişken birkaç kişi çoktan başımda toplanmıştı. Kaç kişiydi bunlar?
Bir, iki, üç, dört... Bir dakika şu sarı çocuktan bir tane daha mı vardı?
Dörtken sekiz olmuşlardı...
Of çift görmeye de mi başlamıştım?
"Bizi duyabiliyor musun?"
Yok sağırız biz.
"Bu kaç?"
Şu durumda olmasam çok güzel cevaplar verirdim fakat tükenen gücüm buna izin vermiyordu. İşte şans...
"Bırakın gidelim. Ölsün işte."
Aha! Bak bir tane daha sen.
Buna mutlu mu olmalıyım sevgili iç sesim?
"Olmaz öyle şey."
"Olur öyle şey."
Tüm bu seslere daha fazla dayanamazdım. Birkaç kelime bir şey demelerine rağmen rahatsız etmişti. Çok fazla ses vardı. Başımda yankılanıyordu sanki. En küçük harf bile başımda deprem etkisi yaratıyordu.
Hayatımın buraya gelmeden önceki son 3 ayında öğrendiğim tek gerçeği ne kadar insan varsa bir o kadar da ölüm var demekti.
Bu yüzden birilerine bağlanmayı yasaklamıştım kendime. Bağlanmak zayıflıktı... Merhamet yoktu. Merhamet ayrım yapmaktı... Kendim acıncak halde olmama rağmen acımak yoktu. Acımak, bağlanmanın da ötesindeki bir güçsüzlüktü... Sevgi yoktu.
Sevgi zarar verirdi... Huzur yoktu. Zaten hastalıktan önce de yoktu...
Tüm bunları kendime bir kez daha hatırlattım ve burada daha fazla durmamak için oturduğum yerden kalkmaya çalıştım.
"Susun artık. Muhtemelen üzüleceksiniz fakat ölmedim! "
Bacağımı yere sürüye sürüye yürümeye çalışarak ağaçların arasına daldım. Arkamdan geldiklerini duyabiliyordum. Ama umursamadım.
Sırtımdaki çanta bana ağırlık yapıyordu fakat bu çantaya ihtiyacım vardı.
Acıkmıştım. Hiçbir şey yememiştim...
Gözlerim kararıyordu. Gücüm iyice tükenmişti ve tam bu sırada yerde ayağıma bir şey değdi. Bakışlarımı zorlukla da olsa yere çevirdim.
Silah mıydı bu? İşte tam ihtiyacım olan şey(!)
Nolur n'olmaz diyerek eğilip yerdeki silahı aldım ve tam yine yürümeye devam edecekken sendeleyip yanımdaki ağaca tutundum.
Başım da ağrımaya başlamıştı.
Of ne yaşıyordum ben böyle?
"Nereye gidiyorsun bu halde? Uzatma da gel. Öleceksin!"
Hala öleceksin diyor ya. Sinirden ve korkudan ellerim titriyordu adeta. Ya da bacağımdaki hala yerinde duran bıçaktan... Anlık duygularla arkama döndüm ve peşimden gelenlere baktım. Şimdi sayabilmiştim. 4 kişilerdi. Gelenlerin ikisi kız ve diğer ikisi ise erkekti. Bu adada kaç kişi var allah aşkına ya.
"Rahat bırakın beni! Ben buraya ait değilim ve hiçbir zaman burayı kabullenmeyeceğim. Siz isterseniz buraya alışın isterseniz alışmayın. Umrumda bile olmaz. Size de güvenip sizinle gelmeyeceğim. Anlıyor musunuz beni!"
Böyle ölmezler füze at salak.
Ben geri geri adımlar atarken hala üzerime doğru geliyorlardı. Dediklerim onları etklememiş miydi? Ben geri geri giderken olmasını en son bile istemeyeceğim bir şey oldu ve gözlerim karardı. Tabi böylece tutuna tutuna geri geldiğim ağacı da tutamadan çığlık ve iniltiler eşliğinde yeri boylamıştım.
Canım çok yanıyordu. Ve çevresini de yakıyordu. Gözyaşlarım özgürlüklerine doğru adımlar atarken ne yapacağımı bilmiyordum.
Hem üstüm başım da kir içinde kalmıştı.
-
"Niye hala uyanmadı?"
"Bence kesin öldü."
"Hala öldü diyor. Sabır!"
"Sana kalsa biz de ölüydük zaten."
"Zaten öylesiniz."
"Ha ha ha!"
Etrafımdaki sesler sanki suyun altındaymışım gibi boğuk geliyordu fakat sanki yavaşça suyun yüzeyine çıkıyordum. Nerede olduğumu bilmiyordum. Ama ortam sıcaklığından kendimi evimde gibi hissetmiştim...
Bir anlığına eski zamanlarıma dönmüştüm sanki...
"Susun. Kıpırdanmaya başladı."
Önce gözlerimi açıp kapatmaya çalışarak gözlerimin ışığa alışmasına zaman tanıdım. Sonra da etrafımdakilere baktım. Bu sefer 3 kişilerdi. Artık çift değillerdi. Bunlar kaç kişiydi hala sorguluyordum.
Gözlerimi yavaşça tam bir şekilde aralarken bir yandan da doğrulmaya çalışıyordum. Ama bacağımı unutmuştum. Her bir hareketimde sanki bir bıçak değil de milyon tane bıçak saplanıyormuş gibi hissettim. Bu yüzden istemsizce boğazımdan boğuk bir inilti dökülmüştü.
"Hey, hey sakin ol. Bacağını daha az önce diktik. Abatma sende. Öl dedik de bu kadar da değil."
Bu kadar da değil mi?
Ölmenin derecesi de mi vardı?
Tamam, az öleyim o zaman olur mu?
Elimi başıma doğru götürdüm ve gözlerimi ovdum. Saat kaçtı?
"Ne kadardır uyuyorum ve burası neresi?"
Gözlerimi etrafta gezdirmeye başladım. Ama...ama burası gerçekten de bir evdi...
Nasıl yani?
"Boşuna şaşırma. Burası dışarıdan terkedilmiş gibi görünen sözde harabe bir yer. Biz de şans eseri rastladık seni bulmadan önce..."
Duraksadı ve yüzünü buruşturarak devam etti.
"...Lan çok hızlı girdim konuya. İnsan bi nasılsın der değil mi?"
Neye takıldığımı anlaması ve anında cevaplaması üstüne de direk konuya girdiği için kendine kızması kısık sesle kıkırdamama neden oldu.
Ama aklımda bir soru daha belirmişti. Aslında aklımda birçok soru vardı ama başı çekenlerden biri şuydu: Bunlar birbirini nereden ve nasıl tanıyordu, hepimiz daha dün gelmemiş miydik?
Karşımdaki sarı çocuğa döndüm ve konuşmaya başladım.
"Öncelikle siz kimsiniz? Buraya nasıl geldiniz? Ve birbirinizi nereden nasıl tanıyorsunuz? Evet. Anlıyorum biraz hızlı gidiyorum ama kafamda bir şeyleri oturtmam gerek."
Karşımdaki kişileri teker teker aklıma kazımaya çalışıyordum. En baştaki kızıl saçlı kız dikkatimi ilk çekenlerdendi çünkü kahverengi gözlerinin ve kızıl saçlarının uyumu mükemmel denecek kadar iyiydi.
Daha sonrasında ise kahverengi saçlı ve kahverengi gözlü bir kız daha vardı ve biraz utangaç gibi duruyordu. Yüzündeki çilleri ve kızarmış yanakları bile onun utangaçlığını özetliyordu. Her bir bakışımda gözlerini kaçırıyor ve yanakları kızarıyordu.
Kahverengi saçlı kızın yanında ise sarı çocuk diye adlandırdığım kişi vardı ve açıkçası yakışıklıydı.
Baya yakışıklıydı...
Ormanda baygınlık geçirmeden önce birisini daha gördüğüme emin gibiydim ve mutfaktan gelen seslerle birlikte bu düşünceme daha da bir emin oldum.
Ben beynimin içinde tüm bunları en ince ayrıntısına kadar düşünürken "sarı çocuk" çoktan sorularımı cevaplamaya başlamıştı.
"Öncelikle kronolojik sıraya göre gidelim. Buraya yedimiz de 2 hafta önce geldik ve ormanın içinde çıkış yolu aramaya çalışırken teker teker birbirimizi bulduk. Bu evi buluşumuz da seni bulmadan 1 gün önceydi. Nasıl geldiğimizi hiçbirimiz hatırlamıyoruz. Hepimizin tek hatırladığı geçmişimiz. Tüm bunların dışında ben Alp, yanımdaki kahverengi saçlı kızın adı Özge, kızıl saçlı olan Asena ve mutfakta yemek yapan şahısın adı ise Aslan. Tanıştığımıza memnun olduk."
2 hafta mı? Fakat ben bu adaya daha yeni gelmiştim.
Nasıl yani?
Düşüncelerimi belli etmesem daha iyi olacaktı sanırım. Bu nedenle hafifçe tebessüm edip başımı eğdim ve ona karşılık vererek adımı söyledim.
"Ben Perla."
Karşımdaki insanlar da bana gülümseyerek karşılık verirken hiçbirinden şüphe sezmiyordum.
Samimi gibi görünüyorlardı... Ama burada onlarla kalamazdım. Kimseye güvenmemeliydik değil mi?
Zoraki bir tebessümle karşımdakilere döndüm.
"Yedimiz dedin ama evde beni saymazsak dört kişi var. Diğerleri nerede?"
"Adanın herhangi bir yerinde çıkış arıyorlar. Birazdan geleceklerdir. Tanışırsın onlarla da..."
Yüzündeki tebessüm bir anda endişeli bir hal almıştı. Bana beni tanıyormuş gibi bakıyordu. Bakışları samimi ve güvende hissettiriyordu. Bir abi gibi.
Alp ve diğerleri yanımdan kalkarken hislerimi anlamaya çalışıyordum.
Heyecanlanmış mıydım? Tabii ki hayır.
Bence de uyumak, şu anlık en iyi fikir gibiydi.
-
Işığı durmadan yanıp sönen ve cızırtılı sesler çıkaran bir koridorda hiç duraksamadan koşuyordum. Nefes nefese kalmıştım fakat sanki durursam başıma çok kötü şeyler geleceğini hissediyordum.
Yine kaçıyordum...
Koştuğum yer bir hastaneye benziyordu. Tanıyormuş gibi hissediyordum fakat çıkaramıyordum. Neresiydi burası?
Hiç durmadan koştum ve en son kendimi gördüğüm ilk kapıdan içeri attım. Saklanmam gerekiyordu ama niçin saklanmam gerektiğini bilmiyordum.
Bir anlık bulunduğum durumu anladım ve girdiğim odaya göz gezdirdim. Fakat burası babamın hastanesindeki odasıydı. O zaman burası babamın ölmeden önce çalıştığı yer miydi?
Ama babam ölmüştü...
Bu...bu bir rüyaydı değil mi?
Ve en sonunda onu gördüm. Masasında oturuyordu ve her zamanki gibi sağ elinin parmakları ile masada ritim tutuyordu.
Ben onu görüyordum fakat o beni görmüyordu...
"Baba..."
Sesim titrek ve her an ağlamaya hazır gibi çıkmıştı -ki çoktan ağlamaya başlamıştım-
Bunun bir rüya olduğunu bilmeme rağmen babama doğru yavaş adımlar attım ama bir türlü dokunamadım. Dokunmaya bile kıyamadım.
Benim babam gözlerimin önünde ölmüştü. Kollarımda toprağa gömülmüştü.
Unutamıyordum...
Ve rüyamı kabusa çeviren bir şey oldu...
Babam başından vuruldu ve gülümseyen suratı kanla kaplandı. Kim vurmuştu onu?
Etrafıma bakındım fakat fark ettiģim gerçek beni endişelendirmeye yetmişti. Kurşun benim olduğum taraftan gelmişti. Yani rüya da olsa babamı vuran kişi tam arkamdaydı.
Nefesini ensemde hissedebiliyordum.
Yakındı, çok yakındı...
Beni öldürebilecek bir yakınlıktaydı...
Belime değen soğuk namlunun ucu kadar yakınımdaydı...
-
Bir sağa bir sola dönüp nefes nefese gözlerimi açmıştım. Zor olmuştu ama açabilmiştim.
Ter içinde sırılsıklam kalmış ve koşmuş gibi sık nefesler alıyordum. Gördüğüm rüya - daha doğrusu kabus- çok gerçekçiydi. Sanki hala o odadaymışım gibi hissediyordum.
Daha fazla düşünürsem bunun iyi sonuçlanmayacağını bildiğimden başımı hızlıça iki yana doğru salladım ve etrafıma doğru bakınmaya başladım.
Hala aynı yerde yatıyordum ve bacağımdaki ağrı öğlene nazaran daha hafifti. Bakışlarımı bıçağın saplandığı yaraya çevirmiştim fakat yaranın bu kadar profesyonel bir şekilde dikilmesi dikkatimi çekmişti. Eşorfmanımın bıçağın saplandığı bacağımı kesmişlerdi. Bu nedenle bir tarafı şort gibi duruyordu.
Bu şekilde direk kesmek zorunda mıydılar?
Ve adada ilk yardım malzemeleri var mıydı?
Daha doğrusu adada doktor mu vardı?
Bunu evdeki diğer kişilere sormayı isterdim fakat duvardaki saate bakılırsa saat gecenin 4'ü olduğundan kimseye sorabileceğimi sanmıyordum.
Muhtemelen herkes uyuyordu. Benim için daha iyiydi. Birkaç bir şey yer hemen evden ayrılırdım. Hızli olsam iyi olurdu.
Bu nedenle elimden geldiğince sessiz olmaya çalışarak uzandığım koltuktan ayağa kalktım ve mutfak olduğunu düşündüğüm yere doğru yürüdüm.
İleride yukarıya doğru çıkan merdivenler görmüştüm. Bu nedenle bulunduğumuz bu ev sanırım iki katlıydı ve bence herkesin odaları yukarıdaydı. Çünkü ilk katta yani benim bulunduğum katta sadece oturma odası, mutfak ve birkaç oda vardı.
Adımlarım sonunda mutfağı bulunca yemek var mı diye etrafa bakındım fakat ne ocağın üstünde ne de dolapta hazırlanmış bir yemek vardı. Yedikleri yemeği bırakmamışlardı demek ki. İnsan bir tabaka ayırırdı en azından!
O zaman iş başa düşmüştü diyebiliriz sanırım(!)
Bacağımı tutup sürükleyerek dolaba doğru ilerledim ve şansıma makarna bulup birkaç malzeme ile tezgaha koydum.
Evet, öğrenci evinde gibi burada ilk ve son yaptığım yemek makarna olacaktı. Salçalı makarna...
Kendi kendime gülüp tavaya yağ döktüm ve domatesleri doğramaya başladım.
"Şaka gibi gerçekten."
-
Aradan yaklaşık yarım saat geçmişti ve ben sonunda makarnamı yapıp hazırlamıştım. Bir an önce yemek istiyordum fakat nedense buradaki ilk ve son yemeğimi dışarıda yani bahçede yemek istemiştim. Hava şartları burada niye bu kadar çok farklılık gösteriyordu? Daha dün yağmur yağıyordu fakat şimdi dışarıda her yer karla kaplıydı.
Bu manzarayı sevmiştim... Aynı bulunduğumuz bu durum gibi karışıktı.
Elimde tenceremle, ayağımda ise az önce bulduğum terliklerimle bahçeye çıktım. Bıçağın saplanmış olduğu bacağımdaki eşorfman yarım olduğu için diğer bacağımı da aynı boyuta getirerek bulduģum bir makasla kesmiştim. Üstümde eşorfman takımımın bir parçası olan siyah sweetim ve altımda ise kapri gibi duran yarım bir eşorfmanım vardı. Siyah saçlarım açıktı ve perçemlerim usulca yüzüme dökülüyordu. Saçlarımda çamur yoktu. Muhtemelen ben baygınken temizlemişlerdi.
Küçük adımlarla bahçedeki masaya doğru ilerledim ve tenceremi masanın üstüne koyup kaşığımı da yanına koydum. Vaktim dardı. Saat çoktan beş buçuğu gösteriyordu. Uyanmaları an meselesiydi. Bu yüzden hızlıca yaptığım salçalı makarnayı yemeye başladım. Fakat ilk kaşığımle birlikte kaşığı yavaşça tencereme bıraktım.
Acıyı ve tuzu basmıştım sanırım... Ağzım yanmıştı.
Demek ki yemek bile yiyemeden gidecektik ha?
"Ben benim yapacağım makarnanın tutarsız tadına da başlarım. Yeter artık. En azından düzgün bir şey yiyerek gitseydim."
Bu bana reva mıydı gerçekten? Bir tabak makarna yemek istemiştim fakat o da olmamıştı. Demek ki bu evdeki yemekler bile beni istemiyordu. Ben malzemeleri tam kullanmıştım. Sorun bende değildi. Baharatlardaydı. Evet. Baharatlardaydı.
Baharatlar çok baharatlıydı bir kere.
"Evet. Hem o tuz niye o kadar tuzluydu ki? Ben tam koymuştum oysaki."
Kendimi çok kasmadan somurta somurta mutfağa doğru ilerledim ve ormanda bulduğum çantayla silahı yanıma aldım. Adada illaki başka yerler olmalıydı. Tek başıma idare etmek zorundaydım. Hiç kimse güvenilir değildi.
Kime güveneceğime bile şaşırmıştım!
Bacağımdaki acı gittikçe daha da artmaya başlamıştı. Aslında ilk uyandığımda sadece küçük bir sızı hissetmiştim fakat zaman geçtikçe ve ayağımı yere bastıkça bıçak yarası kendini daha bir hatırlatır olmuştu. Fakat vakit daralıyordu. Daha fazla burada duramazdım. Bu nedenle çantamı sırtıma silahımı ise cebime koyup iple sabitledikten sonra evin arka bahçesine çıktım. Bahçe adanın geri kalanına açılıyordu. Bu nedenle ön kapı yerine bahçeden çıkmak daha mantıklıydı.
Kimseye yakalanmasam iyi olurdu.
-
Yaklaşık 1 saattir aralıksız yürüyordum. Nefes nefese kalmıştım ve beni bir türlü rahat bırakmayan yağmur tekrar yağmaya başlamıştı.
Aslında çok üşüyen biri değildim fakat şu an adeta tir tir titriyordum. Allah bilir bembeyaz tenim daha da bir beyaz olmuştu. Kendimi dışardan hayal edebiliyordum. Ve bu benim, kardan adam gibi olduğumu düşünmeme itiyordu.
Aralıksız yürümeme rağmen hiçbir eve rastlamamıştım ve bu gerçekten beni hayrete düşürmüştü. Şimdi ne olacaktı? Evden de iyice uzaklaşmıştım. Acıkmıştım. Çantamda yemek yoktu. Aslında ilk bulduğumda içinde sandviç ve atıştırmalık bir seyler vardı. Fakat daha az önce çantama bakmıştım ve içinde sadece birkaç yedek kıyafetle su dışında başka bir sey yoktu.
Midemdeki boşluk beni rahatsız ediyordu ve evde yaptığım -daha doğrusu yapmaya çalıştığım- tuzlu ve acılı olan makarnaya bile razıydım.
Makarnanın sadece haşlanmış haline de razıydım. Balık mı tutsaydım acaba? Aslında fena fikir değildi.Tabii nasıl tutulduğunu bilen için.
Peki ben biliyor muyum? Hayır. Zaten denizin de nerede olduğu meçhuldü.
Aslında birkaç ağacın dibinde mantar görmüştüm. Toplasam mı, zehirli midir acaba?
Abartma Perla.
O kadar da değil.
O kadar da değil değil mi Perla?
Acıkmadık, tokuz. Evet, aynen öyle.
"Hayır çok acıktım sevgili içimdeki ses!"
Sanırım biraz fazla bağırmıştım çünkü sesim adeta ormanda yankılanmıştı. Artı olarak da kuşlar öte öte kondukları ağaçtan ayrılıp uçmaya başlamışlardı.
OF ÇOK YORULDUM.
Yine ve yine sırılsıklam olmanın getirdiği şansızlığımla birlikte bir ağacın gövdesine yaslandım ve kendimi yere bırakıp başımı ağaca yasladım.
Hızlı nefesler alıyordum ve boğazım acıyordu. Hiçbir şey yememiştim. Bacağımdaki yara tazeydi ve muhtemelen ateşim vardı. Kimseyeye güvenmememiz gerektiğini biliyordum fakat o ev hepimiz içindi. Oradan ayrılmak büyük bir aptallıktı ki bu aptal bendim.
Geri dönemek istiyordum. Geri dönüp sıcak bir yatakta dinlenmek istiyordum. Ama buna kendi vücudum bile izin veremez hale gelmişti. Gücüm sonunda tükenmişti.
Aslında bazen bir yağmur damlası gibi küçük ve görünmez olmayı çok isterdim. Su akar yolunu bulur sözündeki gibi akıp yolumu bulmayı çok isterdim. En azından rahat bir hayat yaşamak isterdim fakat bu isteğim, buraya düşmeden önce ortaya çıkan salgın ve onun da öncesine kadar yaşadığım hayatı ve ailevi sorunlar sayesinde adeta uçup yok olmuşlardı.
Belki de kaderimiz bizim oluşturduğumuz bir yol değil de zaten var olan çizilmiş bir yol olabilirdi. Bir kitap misali sayfalarımız açılıp okunuyor ve en sonunda hikayemiz bitiyordu belki de.
Uzun lafın kısası tüm her şeyin sonu aynı kapıya çıkıyordu. Ve hiçbiri de mutlu bitmiyordu...
-
Etrafımda sesler duyuyordum. Konuşma sesleri değildi bunlar. Sanki... sanki yerdeki dallar üstüne biri basarmışçasına çatırdıyorlardı. Her bir çatırdama sesiyle de başıma bıçak gibi bir ağrı saplanıyordu.
Hemen toparlanıp savunmaya geçsem iyi olacaktı. Fakat minik bir sorun var...
Bedenimi ne kadar hareket ettirmeye çalışsam da olmuyordu. Kitlenmiş gibiydim. Ellerimi, kollarımı veya bacaklarımı haraket ettirmek istiyordum fakat hissizleşmiş gibiydim. Fiziksel gücüm tamamen çekilmiş ve geriye sadece ruhum kalmış gibiydi. E zaten ruhum da çok benle beraber takılmazdı. Yani şu an hem yalnızdım hem de savunmasız...
Bir elin beni, dizlerimin altından ve belimden kavrayarak kucakladığını hissettim. Gözlerimi açmak istiyordum fakat üstlerinde büyük bir yük varmışçasına açmıyordum. Kafam beni kucaklayan kişinin omzuna düşmüştü ve ondan gelen sıcaklık daha bir mayışmamı sağlamıştı. Bu yüzden hiç istemesem de çok geçmeden gözlerimin ardındaki karanlıkta kaybolmuş ve buna engel olamamıştım.
-
"Sizce bu sefer uyanır mı?"
"Bence bu sefer kesin öldü."
"Hay sabır ya rabbim!"
Yanımdan gelen ve kesinlikle sessiz olmayan fısıldaşmalar eşliğinde gözlerimi hafifçe aralarken daha gözlerimi açmadan nerede olduğumu anlamıştım. Yine o evdeydim galiba.
"Uyanıyor sanırım."
Gözlerimi açarken bir yandan da doğrulmaya çalışıyordum fakat bunu yaparken de oldukça zorlanmıştım.
Sırtımı yastığa doğru iyice verdikten sonra gözlerimi etrafta gezdirmeye başladım. Özge, Asena ve sarı çocuk... Ay yani Alp yanımdaydı. Fakat onların aksine diğer 3lü koltukta tanımadığım 3 kişi daha oturuyordu. 1 kız ve 2 erkek.
Ben mahcup gözlerle bakışlarımı ellerime indirirken Alp konuşmaya başlamıştı. Onlara gereksiz yere güvensiz yaklaşmıyordun fakat evden kaçmam hoş olmamıştı haliyle.
"Sende de maşaallah katır inadı varmış. Kendini öldürmek istiyorsun galiba."
Bakışlarımı ellerimden uzaklaştırarak Alp'e odaklandım.
Haksız değillerdi fakat ben de haksız değildim. Bu kadar anormalliğin içinde benim kaçmam çok da olanaksız bir şey değildi bence.
"Özür dilerim, kendimi size karşı mahcup hissediyorum fakat o an olması gereken buymuş gibi hissettim. Gerçekten tekrardan kusura bakmayın."
Söylediklerimde samimiydim ve bu sesime de oldukça yansımıştı. Bu nedenle muhtemelen bu konuyu daha fazla uzatmak istemedikleri için 3lü koltukta oturan tanımadığım kız öne doğru eģilip gülümseyerek konuşmaya başladı.
"Biz tanışmamıştık. Ben Pelin ve şu yanımdaki iki karşı cinsin isimleriyse... Bir dakika ben niye bir erkeği tanıtıyorum ki! Hatta iki erkeği! Nefret ediyorum tüm erkeklerden. Gün yüzü görmeyin siz. Konuşun ve kendinizi tanıtın!"
Bu ani çıkışı beklemediğim için şaşkınlıkla elim ağzımda gülmeye başlamıştım. Tanımadığım iki erkek hariç diğerleri de benden farksız sayılmazdı tabii.
"Abi biz ne yaptık şimdi ya?"
"Bilmiyorum oğlum. Anlamadım ki şu kızın gereksiz erkek nefretini. Tanıtalım kendimizi sen boşver. Ben Savaş. Tanıştığıma memnun oldum."
Hafif esmer ve yapılı olan çocuk kendini tanıttıktan sonra gözlerim onun yanındaki beyaz tenli ve siyah saçlı olan çocuğa çevrilmişti. Küçük duruyordu. 19 yaşlarındaydı sanırım.
"Benim adım da Aslan, abla. Ve evet ne düşündüğünü bakışlarından anlamak zor değil. 19 yaşındayım."
Aslan hafifçe gülümserken ben de hafif bir tebessümle karşılık verdim ve bu yeni 3'lüye söyleme amaçlı "Ben de Perla." dedim.
Onlar da başlarıyla selam verdikten sonra yanımızdan ayrılmışlardı ve odadaki geriye kalanlar da geçmiş olsun dedikten sonra ayrı ayrı noktalara doğru yürümeye başlamıştı.
Evet, yine yalnız kalmıştım ve muhtemelen birazdan düşüncelerimle boğuşmaya başlardım.
Aslında aklıma çoktan bir soru takılmıştı. Evde hala tanışmadığım bir kişi kalmıştı. O kimdi?
Çünkü muhtemelen beni buraya getiren oydu. Nedenini bilmiyordum fakat içimden bir ses beni buraya getiren kişinin o olduğunu söylüyordu.
Eh yakında sorumun cevabını da bulurdum sanırım.
-
Duvardaki saate göre saat gece yarısını çoktan geçmişti. Sabah uyanmamın ardından herkesin gidişiyle evde tek bir tık bile olmadığı için haliyle burada öylece oturmuş ve duvarı izlemek gibi bir saçmalıkta bulunmuştum.
Ah sanırım yine acıktım ben.
Sen acıkma lütfen Perla.
Sen yine mi geldin canım iç sesim ha?
Evet hayatım.
Sanırım delirmeye başlamıştım çünkü bunun en iyi kanıtı kendi kendime gülüyor oluşum olabilirdi. Kendi kendime gülerek ayaklanmış ve mutfağa doğru yürümeye başlamıştım.
Işıklar kapalıydı ve bunu bozmaya niyetim yoktu. En azından buzdolabını açınca içinden yayılan ışıkla ortam aydınlanırdı.
Karanlıkta, sanki her gün gidip gelirmişcesine hiçbir yere çarpmadan mutfağa girebilmiştim fakat bir anda başım döndüğü için tezgaha tutanarak sendelememin de önüne ne yazık ki geçememiştim.
Tam bu sırada soluklanırken ensemde bir nefes hissetmemle dönüp biriyle burun buruna gelmem de bir olmuştu.
Burun buruna değil de bu daha çok burun ve boynun karşı karşıya gelmesi gibi sanki Perla.
Sabır, iç ses. Sabır.
Endişeli nefes alıp verirken başımı kaldırıp karşımdaki kişinin yüzüne doğru çevirmiştim bakışlarımı. Çevirmemle göz göze gelmemiz de bir olmuştu.
Karşımdaki tanımadığım adamın hafifçe dudaklarının kıvrıldığını hissetim. Hissetmiştim çünkü yüzünü göremiyordum.
"Sen kimsin? Ne oluyor!"
Kaslarımı çatarak gerilemeye çalışsam da tezgaha dayanmıştım. Huzuru hissettiren kokusunu soluyarak hayatta kalıyordum şu an.
Gözlerine baktığımdan muzip bir şekilde bakan bir çift mavilikle karşılaştım.
"Bence beni tanıyorsun?"
Soru sorar gibi cümlesine karşılık tek kaşımı kaldırdım.
"Beni getiren kişi?"
Onaylarcasına başını salladı.
"Kucağında taşıyarak seni getiren kişi. Doğru."
Ukalalığına karşı kaçmak istercesine arkamı döndüğümde onun da bir adım uzaklaştığını hissettim.
"Makarnanın tadı biraz tuzluydu ama güzeldi. Ellerine sağlık."
~ BÖLÜM SONU ~
Azalea Night'tan...
Bölüm etkileşimi
