Bölümler 6Şu an: Öldü Mü? / 5
Emeğimin karşılığı olarak bölümü beğenmeyi ve beni takip etmeyi unutma♡
Bölüm Şarkımız: Sufle - Kalsana Bu Gece
Bölüm 5: Öldü Mü?
"Bir adam vardı sevdiği kızı incitmekten korkan..."
"Selam gençler,
Yapılann anonstan da biliyorsunuz ki her aşamanın belli zamanların oyunların haricinde bir de teste tabii tutulacaktınız.
Eh, ilk testiniz hayırlı olsun..."
Odaya büyük bir sessizlik hakimdi. Hiçbirimiz konuşmuyorduk çünkü başımıza her ne gelecekse bir an olsun ve bitsin kafasındaydık.
İçimizden belki de biri veya birkaçımız bu testte tıkılı kalacak ve sonsuz bir hayata uğurlanacaktı.
Bu kişi ben de olabilirdim.
Bunu biliyor olmak bile insanın psikolojisine zarardı. Sonuçta kimse sonucunda ölebileceği bir oyuna girmeyi istemezdi. Zorunda olsa bile en azından bunu bilmeyi istemezdi. Fakat biz bunu bilmemize rağmen ne kadar korksak da garip bir şekilde rahattık.
Gözlerimi tavana dikerek bir şeyler mırıldanıyordum. Çünkü canım sıkılmıştı.
Önlüklü adam giriş konuşmasını yaptıktan sonra evraklarla odadan çıkmıştı.
Ne zaman başlayacaktı bu test?
"Acaba biz şu an neyi bekliyoruz?"
Alp'in sorusu ile hepimiz ona dönmüştük. Daha doğrusu ona doğru kafamızı çevirmiştik. Hepimiz sedyelere belimizden ve ayaklarımızdan demir kemerlerle sabitlenmiştik. Yani sadece ellerimizi ve başımızı hareket ettirebiliyorduk.
Alp'e karşılık olarak herkes ağzının içinden bilmiyorum tarzı kelimeler mırıldanırken Alp'in yanındaki sedyede yatan Asena Sanki her şey çok normal de bizi bekleyen şeyi merak ediyoruz...
demişti.
Bunu kimsenin duymadığını sanmıştı sanırım.
Her şey çok normalmişcesine herkes birbiriyle sohbet ediyordu şu an.
Pelin ve Savaş birbiri ile atışırken Özge ve Aslan da hobilerinden bahsediyordu birbirlerine. Hatta Aslan'ın Tam bir futbol fanıyımdır. dediğini duymuştum.
Bu dörtlü dışında da son olarak Asena ve Alp'in kendi arasındaki minik çaplı kavgası vardı odanın içinde dönen muhabbetlerden bir diğeri olarak. Sanki sedyelere bağlı değilmişcesine odada herkes arasında sohbet dönüyordu.
Tek sessiz Pamir Mirza ve bendim. Sahi Pamir de sessizdi.
Meraklı bakışlarla ona doğru çevirdim başımı.
"Ne düşünüyorsun?"
Sesimi duymasıyla birlikte başını bana doğru çevirdi ve gülümsedi.
"Bilmem. Yapacak bir şey olmadığından boş boş tavana bakıyordum aslında."
Hepimiz testin ne olduğunu umursamak yerine canımızın sıkılmasını umursuyorduk. Ve bu düşünceyle ağzımdan sessiz bir kıkırtı özgürlügüne kavuşmuştu.
Pamir'in gözleri gülümseyişime takılırken belki farkında değildi ama onun da dudağı yana doğru kıvrılmıştı.
"Neye güldün şimdi sen?"
"Testin ne olduğunu umursamak yerine hepimiz canımızın sıkılmasını umursuyoruz ve ona surat asıyoruz ya. Ona güldüm."
Cümlemi bitirmemle o da boğazından gelen erkeksi bir tınıyla gülmüştü.
Eriyoruz değil mi Perla?
Evet, iç ses. Eriyoruz...
Tam utangaç bir şekilde önüme dönmüştüm ki bulunduğumuz odanın kapısı açıldı ve içeriye teker teker önlüklü insanlar girmeye başladı.
Doktor da diyemiyordum ki bulunduğumuz hale bakınca...
Hepimizin başına birer kişi geçerken hepimizi izleyen silahlı bir kişiyi fark ettim. Simsiyah giyinmiş ve oldukça yapılı bir adam elindeki silahıyla ve yüzündeki kar maskesi ile bir anlık gözüme çok korkutucu gelmişti.
Ben adamı incelerken bir anlık gözlerimiz birbirine değmişti fakat o an onun gözlerinde gördüğüm şaşırma beni de afallatmıştı. Beni tanımış gibi bir hali vardı fakat bunu anlamlandıramamıştım. Muhtemelen ben yanlış anlamıştım.
Ben hala adama bakarken kolumda bir sızı hissetmemle bakışlarımı oraya çevirmem bir oldu. Önlüklü adam kolumdan iğne yaparak yeşil bir sıvıyı enjekte etmişti kanıma.
Bu testin ne olduğunu veya bunun bizi nasıl etkileyeceğini bilmiyordum fakat tek bildiğim şey aklımı daha öncesinde hiç kullanmadığım kadar kullanmam gerektiğiydi.
Şu an bu düşünceyle hayat kurtardın Perla...
-
"Perla, uyanmalısın."
Birinin omzumu sarsıp bana hitaben seslenmesiyle hızlıca doğrularak korkuyla etrafıma bakındım. Omzumu sarsan kişi Asena'ydı. O da korkuyla etrafına bakınıyordu.
Bir dakika, diğerleri neredeydi?
Asenaya dönerek "Diğerleri nerede?" Diye sordum.
"Bilmiyorum. Allah kahretsin bilmiyorum!"
Telaşla Asenaya döndüm ve omzuna dokunup onu sakinleştirmeye çalıştım.
"Tamam, sakin ol. Önce ne olduğunu bir anlamaya çalışalım."
Asena tamam dercesine kafasını sallarken ben de etrafıma bakınıyordum. Bir ormandaydık. Her yerde sadece ağaç vardı, sadece ağaç! Allah kah-
Bir dakika!
İlerde yerde gizlenilmeye çalışılmış fakat kabzası belli olan silahlar vardı. Heyecanla Asenaya döndüm ve onu çekiştirmeye başladım.
"Ne oluyor Perla?"
"Silahları şuraya gizlemişler. Belli ki ihtiyacımız olacak. Seçelim içlerinden bir iki tanesini."
Asenada heyecanla yerdeki silahlara bakarken kendime hem hafif hem de içindeki mermisi fazla olan bir silah seçtim. Umarım bunları kullanmamıza hiç gerek kalmazdı fakat koyduklarına göre kullanmamız gerekecekti.
Bir elimde silah diğer elimde de bir bıçak vardı. Bunlarla kendimi koruyabilirimdim herhalde.
Biz silah kullanmayı bilmiyoruz ki Perla...
Ah iç ses ah...
Asenaya döndüğümde o da eline bir silah almıştı ve beline de bir bıçak takmıştı.
"Umarım bunları kullanmamıza gerek kalmaz."
Asena bana doğru döndü ve endişeli bir gülümseme ile "Umarım gerek kalmaz ama içimde kötü bir his var." dedi.
Anlayışla omzunu okşarken bir anda kulağımda bir ses işittim. Sanki kulağımda bir kulaklık vardı da ses öyle geliyordu. Biraz boğuktu fakat anlaşılıyordu.
"Evet, Perla. Şu an beni sadece sen duyuyorsun. Mimiklerini kontrol et ve sakın beni dinlediğini belli etme.
Şu an eğer sana yapacağım teklifimi kabul edersen bu adadan öylece çıkmana izin veririm. Fakat eğer kabul etmezsen bu silahları kullanmak zorunda kalacaksın. Hatta belki de kendini savunamayıp öleceksin..."
Kalbim korkuyla atıyordu fakat Asenaya bir sey belli etmemek için etrafa bakınıyormuş gibi yapıyordum. Kaşlarım çatıktı ama içimden hıçkıra hıçkıra ağlamak geliyordu.
"...Eğer şu an elindeki silah ile Asenayı herhangi bir yerindden vurursan yarım saat içerisinde adaya bir gemi yanaşacak ve adamlarımız seni evine kadar bırakacak. Fakat eğer Asenayı vurmazsan testi başlatırım. Teklifimi kabul ediyorsan silahla havaya bir el sanki silahı test ediyormuş gibi ateş et. Fakat eğer kabul etmiyorsan sessizce hayır de."
Benim için zor bir karardı. Ne yapmalıydım?
Kimseye zarar vermek istemiyorken buradan çıkış biletim de bu olabilirdi. Fakat muhtemelen hayatım boyunca aynada yüzüme bile bakamazdım.
Suçluluk duygusu ile yaşayacağıma, pişmanlık duyacak herhangi bir şey yapacağıma buradan çıkamasam hatta ölsem bile daha iyiydi.
Hem...
Zaten evim yoktu. Kalmamıştı.
Bu yüzden kısık bir sesle "Hayır." diyerek silahımın kabzasını sıkıca sardım ve etrafıma tekrardan bakındım.
Fakat tam o anda ormanda bir silah sesi duyuldu ve karşımda her şeyden habersizce silahını inceleyen Asena'nın tepki vermesine bile izin vermedi bu ses.
"Hayır. Hayır. Hayır!"
Çığlığım tüm ormanda yankılanırken yavaşça yere çöktüm ve ellerimle toprağı kavrayarak başımı art arda iki yana sallamaya başladım.
Ölmemişti değil mi?
Testi geçemeyen ölüyordu. Madem geçememiştim, niye ben ölmemiştim? Biri daha mı benim yüzümden ölmüştü?
Hayır, hayır, hayır...
Bir silah sesi duyuldu.
Ve silahtan çıkan mermi birimizi hayattan kopardı.
Bir silah sesi duyuldu.
Ve o mermi birinin nefesini sonsuzluğa hediye etti.
Sol gözümden bir yaş aktı ve art arda gözlerimden akan yaşlar birbirini takip ederek yerde yatan Asena'nın başından akan kanlara bulaştı.
Bugün biri bir kez daha, hiç açmamak üzere kapamıştı gözlerini...
Benim yüzümden.
-
Genç adam yağan yağmuru aldırmadan gözlerini kucağında ceketini üstüne siper ettiği bedene çevirmişti. Onun için dünyayı yakabilirdi.
Onun için kendini bile yakabilirdi fakat ona bir zarar gelirse yaşayamazdı. Kendini hayattan koparma çabasına bile girmeden direk kendini öldürürdü.
O kadar çok seviyordu ki onu... Hayatının merkezine koyduğu kadını... Perla'sını...
Adımlarını hızlandırdı ve caddenin karşısındaki hasteneden içeri girdi. Neyseki ikisinin de yüzünde maskeleri ve elinde eldivenleri vardı.
Yoksa muhtemelen insanlar tarafından mikrop muamelesi görüp yetkililer tarafından karantinaya alınırlardı.
Korkutucuydu.
X20 virüsü ortaya çıkalı 2 ay olmuştu ve hastalar gittikçe artıyordu. İnsan cesetleri de aynı şekilde...
Kucagındaki bedeni daha sıkı kavrayarak hastanedeki boş odalardan birine girdi ve hemşireleri çağırarak onu bir hasta yatağına yatırdı. Ağlamaktan gözleri şişmesine rağmen hala melek gibi görünüyordu. Saatler önce en yakın arkadaşını ölümüne şahit olmuştu ve bu onun kollarında olmuştu. Atlatması zor olacaktı fakat atlatması gerekiyordu.
Genç adam sevdiği kadına bir kez daha baktı ve son kez onu yanağından öpüp koklayarak odadan çıktı.
Üzerindeki sweet tshirt ün kapüşonunu kafasına geçirerek ellerini ceplerine koydu ve hızlı adımlarla üst kattaki odaya doğru ilerledi.
Kısa sürede odanın önüne geldi ve derin bir nefes alarak odanın kapısının yanında yazan isme baktı.
Mehmet Yıldırım...
Daha fazla beklemesine gerek yoktu. Sol elini yunruk yapıp kaldırarak 3 defa odanın kapısına vurdu ve içeriden bir ses gelmesini bekledi.
"Gel."
Genç adam odanın kapısını açıp içeri girdikten sonra kapıyı çok sert olmadan kapattı.
"Otur, Pamir."
Pamir kapüşonunu kafasından indirerek karşısındaki adamın sözünü dinleyip masanın karşısındaki tekli koltuğa oturdu.
Bakışlarını karşısındaki adama çevirince ise anlık afalladı. Adamın gözleri kıpkırmızıydı ve damarları iyice belirginleşmişti. Teni morgda olan bir ölününkinden bile daha soluk ve beyaz görünüyordu. Dudakları mosmor olmuştu ve kendini kasıyor gibi bir hali vardı.
Pamir, biraz öne doğru eğilerek "İyi misiniz Mehmet Bey? Beni çağırdığınızı söylemişsiniz Perla'ya." dedi. Sesindeki endişeli tınıyı Mehmet Yıldırım da fark etmişti fakat şu an derdi kendisiydi.
Mehmet Yıldırım, cevap vermeden elini çekmecesine götürdü ve oradan siyah bir şey çıkardı. Silah...
Pamir'in gözleri bu hareketle büyürken hala ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Burada ne halt dönüyordu!
"Pamir, şimdi senden bir şey isteyeceğim."
Pamir tabii ki dercesine kafasını sallasa da Mehmet Yıldırım'ın ne isteyeceğinden tırsmamış değildi.
Sonuçta ikisinin de tam ortasında bir silah vardı.
"Pamir... Ben... Senin beni bu silahla vurmanı istiyorum."
Pamir, Mehmet Yıldırım'ın ona dediği bu şeyle aniden ayaklandı.
"Ne diyorsunuz siz Mehmet Bey!"
Pamir'in ayaklanması ile Mehmet Yıldırım da ayaklandı ve bir eline silahı alarak Pamir'in karşısına geçti.
"Benim hastalığım diğer hastalar gibi geçmiyor Pamir. Ben hasta olduğum gibi bitkisel hayata geçmedim! Evet hastayım ve allah kahretsin bunun bir çaresi yok. Beni eğer öldürmezsen beni bir labaratuvar faresi gibi denek yerine koyarlar ve canlı canlı kesip biçerler. Kalbimdeki çip çoktan oluşmaya başladı ve ya denek olarak kullanılacağın ya da birilerin ölümüne sebep olacağım. Lütfen beni anla. Kızına bile korkudan veda edemeyen bu babayı anla..."
Mehmet Yıldırım titreyen ellerindeki silahı zarzor zapt ederek Pamirin eline tutuşturdu.
"Her şeyi hallettim. Merak etme hapse girmeyeceksin. Kızıma iyi bak olur mu?"
"Mehmet Bey, hayır. Olmaz. Ben bunu yapamam. Sevdiğim kıza ihanet edemem. Ben-"
Pamir'in sözlerinin kesilmesi bir başkasının araya girmesi değildi.
Mehmet Yıldırım onun eline tutuşturduğu silahın tetiğini çekmişti ve mermi silahtan çıkmıştı.
Tek bir saniyeyle kendi yaşamına son vermişti.
Silah Pamirdeydi ve o kendini öldürmüştü.
Kendi kızına veda bile edemeyişine son bir damla gözyaşı dökerek bu hayata gözlerini yummuştu.
Pamir bir yerde yatan adama bir de elindeki silaha baktı. Sonra da açılan kapıya...
Sevdiği kadının çığlığını duydu bir an.
Ona bakışına baktı.
O hiçbir şey yapmamıştı fakat Perla'nın gözleri onun elindeki silaha kayınca bir adım geri gitmişti.
Bir adam vardı sevdiği kızı incitmekten korkan...
Bir adam vardı sevdiği kızın en büyük acısını yaşamasına sebep olan...
~ BÖLÜM SONU ~
Azalea Night'tan...
Bölüm etkileşimi
