Bölümler 7Şu an: İlk Oyun / 4
Emeğimin karşılığı olarak bölümü beğenmeyi ve beni takip etmeyi unutma♡
Bölüm Şarkımız: Anıl Emre Daldal - M.
Keyifli Okumalar♡
Bölüm 4: İlk Oyun
"Eğer bağlanırsam kopamamaktan korkuyorum..."
İkinci kez bıçaklanmamın üzerinden 4 gün geçmişti ve ben gün geçtikçe buraya daha çok alışmaya başlamıştım. Sadece eve değil tüm ev ahalisine de alışmıştım aslında.
Sanırım samimi bir ortamın içinde bulunmayalı çok olmuştu ve gerçekten de uzun bir zaman geçmişti. En son böyle mutlu olduğumu hissettiğim anlar virüs çıkmadan önce arkadaşlarımla olan gece hayatımda saklıydı. O zamanları özlüyordum.
Onları özlüyordum…
Ailemi ve arkadaşlarımı çok özlüyordum…
Benden habersiz yine boğazıma bir yumru oturmuş, geçmek bilmiyordu. Onları aklıma getirmediğim zamanlarda da aslında bu yumru benimleydi fakat onları hatırladıkça varlığını belli edercesine sızlıyordu.
Tüm bunları düşünmek bana iyi gelmiyordu. Bunu en iyi şekilde pandemi sürecinde öğrenmiştim ve atlatmam zor olmuştu. Çok zor olmuştu. Anılarım bana zarar veriyordu ve onları hatırlamak kendime ihanet etmeme neden oluyordu.
Derin bir nefes aldım ve moralimi yerine getirmek istercesine gözlerimi etrafta gezdirdim. Bacağım iyileşmiş sayılırdı arada sızlasa da. Kolumdaki yara da küçük bir bıçak sayesinde olduğu için hızlı iyileşiyordu fakat hala kolumu haraket ettirirken zorlanıyordum.
Etrafta kimse yoktu herkes muhtemelen odalarına çekilmişti. Benimde bir odam vardı burada.
Muhtemelen evler takımlara göre yapılmıştı çünkü 8 tane kişisel oda vardı. Onun dışındada mutfak salon ve kitaplarla dolu bir hobi odası vardı. Ne kadar bizi buraya tıkmış olsalar da keyfimiz için her şeyi düşünmüşlerdi.
Aslında kendime bir kitap seçip verandada oturabilirdim. Hem kafam da dağılmış olurdu. Adımlarım istekli bir şekilde hobi odasına giderken içimde garip bir mutluluk hissediyordum sonunda.
Garipti. Bize kötü gelmesi gereken yer, nedense geldiğimiz yerden daha huzur vericiydi.
Kitapların olduğu köşeye geldiğimde gözlerimi hızlıca kitaplıkta gezdirdim ve kendime bir kitap seçmeye çalıştım.
Goethe Genç Werther'in Acıları.
Adı nedense ilgimi çektiğinden dolayı kitabı sağ elime alıp dışarı çıkarak evin önündeki hamağa oturdum ve kitabı okumaya başladım.
Seni gidi kitap kurdu.
Seni gidi iç ses.
Aradan ne kadar süre geçmişti emin değilim fakat yüzümde hissettiğim ıslaklıkla kitaba kendimi siper edip eve doğru ilerlemem bir olmuştu.
Kitap ıslansa izi kalırdı ama ben ıslansam geçici bir ıslaklık bırakırdı.
Hızlıca eve girip kitabı sehpanın üstüne bırakmıştım. Çok ıslanmadığım için kurulanma gereği duymadan direkk salona geçerek koltuğa oturmuş, camdan dışarıya izlemeye başlamıştım.
"Yağmuru seviyor olmalısın?"
Soru iması verilerek kurulan cümleyle bu cümlenin sahibine döndüm. Gelen Pamir'di. Hafifçe gülümsedim ve kafamı çocuk gibi sallayarak bakışlarımı tekrardan yağmura çevirdim.
Çok geçmeden o da yanımdaki tekli koltuğa oturmuştu ve bakışlarını cama doğru çevirmişti.
"Sana da öyle geliyor mu bilmiyorum ama nedense burası geldiğimiz yerden daha huzur verici geliyor bana. Orada acılarımla daha sık yüzleşiyordum fakat burada aklıma gelseler bile eskisi kadar acı vermiyor gibiler..."
Cama bakarak dalgınca konuşmuştum ona hitaben. Neden bunu söyleme gereğini duyduğumu da bilmiyordum ama sanki bunu defalarca yapmışız gibi bir his vardı içimde ve içimdeki bu dürtünün önünü kesemiyordum.
"Belki sana komik gelecek fakat ben de seninle aynı fikirdeyim. Şu anki hallerimiz baldan tatlı geliyor ama 3 gün sonra başımıza ne geleceğini bilmiyoruz. Bu yüzden şahsen kendimi alıştırmamaya çalışıyorum. Eğer bağlanırsam..."
Pamir biraz duraksayınca buruk bir gülümsemeyle ona doğru döndüm ve onun sözünü ben tamamladım.
"...kopamamaktan korkuyorum."
Bunu söylememle onun da gözleri şaşkınca bana doğru dönmüştü. Bana öyle bir bakışı vardı ki... Bir an... Sadece bir an içimi görebildiğini hissetmiştim. Bana beni anlıyormuş gibi bakıyordu. Bundan rahatsız mı olmam gerekirdi? Ya da huzursuz olmam?
Neden sadece bir rahatlama hissetmiştim?
Perlacım...
Konuşma iç ses.
Ama Perla...
Sus iç ses ne diyeceğini biliyorum.
Ama...
SEVGİLİ İÇ DÜNYAM, SUS ARTIK.
Daha konuşmamıştım ki. Aşk olsun
Aramızda gittikçe uzayan bir sessizlik olduğunu fark ettiğim için konuşma ihtiyacı hissetmiştim. Bu yüzden bu sessizliği başlatan da bozan da ben oldum.
"Bana iki seferdir yardım ettin. Bu yüzden teşekkür ederim."
Cümlemi bitirdikten sonra tekrar Pamir'e çevirdim bakışlarımı. Bana bakıyordu ve dudakları buruk bir tebessümle yana doğru kıvrılmıştı. Başını erkeksi bir tavırla yana eğip gözlerini kapatıp açmıştı.
Bu hareketine hazırlıksız yakalandığım için kıkırdamadan duramamıştım. Hoşuma gitmişti ve bir anlık gözüme küçük bir çocuk gibi görünmüştü.
Birbirimize gülümseyerek bakarken kapıda bir hareketlilik hissetmemle bakışlarımı oraya doğru çevirdim.
Diğerleri kapının pervazında yanyana durmuş gülümseyerek bizi izliyorlardı. Sanırım şu dakikaya kadar kendilerini gizli sanmışlardı. Bizi mi dinlemişlerdi yani?
Pelin sanki hiçbir şey olmamış gibi saçlarını savurarak içeriye girerken bakışları Pamirle benim aramda gidip geliyordu ve dudaklarında kocaman bir sırıtış vardı.
"Ee çocuklar bizsiz kaynaşmaya mı başladınız siz?"
Pelin yavaşça yanıma kurulurken diğerleri de odanın her bir köşesine dağılmıştı. Herkesin yüzünde hafif bir tebessüm vardı.
Eh en azından uzun bir süreden sonra yaşam belirtileri gösteren bir evdeydim.
Buna da şükür buna da şükür.
Daha ne olsun değil mi Perla?
Ne gibi?
Pamir bizim olsun gibi.
İç sesim bile sapıklaştı. Daha ne olsun(!)
"Acaba birbirimizi tanımak icin bir oyun mu oynasak?"
Özgenin çekingen bir şekilde ortaya attığı fikirle herkes ona doğru dönmüştü ve kız komik bir şekilde daha da kızarmıştı. Bu kıza kanım nedense ilk gördüğüm andan beri kaynamıştı. Çok tatlı görünüyordu gözüme. O da aynı Aslan gibi 19 yaşındaydı. Yani minyon görünümü yaşından kaynaklı da olabilirdi fakat kesinlikle dupduru bir güzelliğe sahipti benim için.
"Bence güzel fikir. Şimdi şişe çevirmece desem bana ergen demezsiniz diye umuyorum."
Aslanın söylediği şeye hepimiz kıkırdamıştık. Benim için Özge bir bu çocuk ikiydi. İkisi de ayrı tatlıydı gözümde.
"Demeyiz oğlum demeyiz. Ama şunu bil ki sen zaten hala ergensin."
"Ayıp oluyor abi."
"Olmaz, ayıp olmaz. Hadi mutfaktan bize 1 şişe getir."
Savaş'la Aslan'ın diyaloğuna hep bir ağızdan gülerken Aslan çoktan bir litrelik cam şişe getirmişti ve yere koymuştu.
E bizde el mahkum yerde çember oluşturmuştuk. Bir yanımda Asena diğer bir yanımda ise Savaş vardı.
Tam karşımızda ise Pamir... Değil mi Perla?
"E kim çevirecek?"
Asena'nın sorusu ile birlikte Savaşın karşısındaki Pelin öne atılmış ve şişeyi ben çevireceğim , şimdi bu karşı cinsler çevirmesin demişti.
Şişeyi çevirdiģinde şişe Alp ve Asena arasında durmuştu. Soru kısmı Asenaya cevap kısmı ise Alp'e denk gelmişti.
"Garip bir özelliğin var mı?"
Alpin sorusu ile Asenaya dönmüştük ve o da gülerek "Tatlı hastasıyım" demişti.
Daha sonra Pelin şişeyi tekrar çevirdiğinde şişe Pamir ve benim aramda durmuştu. Ben soracaktım, o cevaplayacaktı.
"Bize senin hakkında bilmmediğimiz iki şey söyle."
Cevap vermesi çok uzun sürmemişti.
"Aslında iki ismim var. Birisi Mirza. Ve buraya düşmeden önce tam bir motor delisiydim."
Cevabı yine ve yine beni gülümsetmeye yetmişti.
Perla...
Yine geldi! Sus iç ses.
Bir süre bu şekilde birbirimize sorular sormuştuk. Fakat beni en şaşırtan Alp'in tıp mezunu oluşuydu. Demek ki dikişin bu kadar profesyonel olması bundan kaynaklıydı.
Tüm bunların dışında Pelin'in bir kedisi olduğunu, Aslan'nın tam bir kitap kurdu olduğunu ve birbirimiz hakkında birçok şey öğrenmiştik.
Artık saat gece yarısına yaklaştığı için de ayaklanıp vedalaşmış, odalarımıza dağılmak için ayaklanmıştık.
Tam gideceğimiz esnada bizi durduran şey Pelin'in çığlığıydı.
"Savaş bayıldı!"
Tam bize bunu demişti ki o da bir anda yere düşmüş ve bilinci kapanmıştı. Diğerleri de sırasıyla onları takip ederken korkuyla gerilemiştim ve Pamire bakmıştım.
O da bu olanları anlamlandıramamış gibiydi ve bana dönerek sakın korkma diye fısıldamıştı.
Muhtemelen sıra ikimize geldiğenden ikimizin de gözleri kapanıyordu ve tahmin ettiģimiz gibi de oldu. İkimiz de aynanda yeri boylarken düşmeden önce Pamir'in, elini başımın altına koyduğunu hissetmiştim.
Başıma sert darbe almamam için miydi?
Neden yapmıştı ki?..
-
Gözlerimi yavaşça aralarken bir sedyenin üzerinde yatar pozisyonda olduğumu fark etmiştim. Nasıl buraya gelmiştik?
Hepimiz yan yana sedyelerdeydik.Neler dönüyordu burada böyle?
Bakışlarımı yana çevirdiğimde onu gördüm. Hala baygındı. Kaşları hafif çatılmıştı.
İstemeden gözlerim sedyeden sarkan eline kaydı ve o an normalde cesaret edemeyeceğim bir şey yaptım.
Elimi uzatarak onun elini tuttum...
Tam geri çekmeye niyetlenmiştim ki bu sefer gözlerimi sonuna kadar açacağım bir şey yaşandı.
Elimi sımsıkı tutmaya devam ediyordu ve gözlerini aralamıştı.
Ne romantik! Perlacım biz şu an neredeyiz farkında mısın? Bizi kesip biçecekleri bile bellli değil!
Sevgili iç sesimin bana anında yaşattığı farkındalık hissiyatı ile gözlerim korkudan sonuna kadar açılmış ve kalbim hızla atmaya başlamıştı.
"Biz neyin içine düştük böyle..."
Çaresizce fısıldayışımı Pamir de işitmiş olacaktı ki başını bana çevirmiş ve elimi daha sıkı tutmuştu.
"Sakin ol. Korkma."
İçimin rahatlamasını çok istesem de bunu yapamamıştım. Çünkü Pamirin ardından karşımızdaki önlüklü adam konuşmaya başlamıştı. Ağzında bir maske vardı. Muhtemelen yüzünü ifşalamamak içindi. Çünkü etrafta ne bir amelyat malzemesi ne de doktorların kullandığı herhangi bir şey vardı.
"Selam gençler,
Yapılann anonstan da biliyorsunuz ki her aşamanın belli zamanların oyunların haricinde bir de teste tabii tutulacaktınız.
Eh, ilk testiniz hayırlı olsun..."
Bu testi geçemeyenler ölecekti. Yani sanırım hapı yutmuş, ilk büyük naneyi yemiştik...
~ BÖLÜM SONU ~
Dark Dreams'ten...
Bölüm etkileşimi
