Çıkış Yok kitap kapağı

7. bölüm / 7

Pamir / 6

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: Pamir / 6

Bölüm Şarkımız : Nova Norda – İstesen de Sevemezsin

Bölüm 6 : Pamir

"O benden bir kere nefret etmişti fakat ikincisine dayanamazdım..."

“Niye her sabah uyandığımızda bu kızı ayıltmaya çalışıyoruz biz?”

“Şu adaya düştüğümüzden beri ilk defa sana bir konuda hak veriyorum galiba.”

“Mutlu mu olmalıyım?”

“Sana mutluluk getiren bir şey yapmak isteyeceğimi sanmıyorum. Bu yüzden lütfen ya ağla ya da sinirlen.”

“Hasbinallah!”

“Aferin.”

Etrafımdaki sesler o kadar boğuk geliyordu ki sanki suyun altındaymışım gibi hissediyordum. Artık güne böyle başlamayı yadırgamamaya başlamıştım çünkü birkaç günde başıma o kadar çok şey gelmişti ki istemesem de alışmıştım.

Yani kısacası yaşadığıma şükrediyorum diyebilirim. Sonuç olarak her gün ya düzenli olarak bıćaklanıyor ya da bayılıyordum.

Biraz zahmet olacak Perlacığım fakat bu da bir gelişme. Aferin.

“Ben daha fazla dram çekemem çekilin.”

Tam gözümü açmayı başarmışken Pelin’in son dediğini duymamla yüzüme bir kova dolusu su fırlatıldığını yüzüme gelen yoğun su dalgasıyla hissetmem bir oldu.

“Ne oluyor ya! Uyanmaz olaydım.”

“E sen baygındın. Allah aşkına ben kafana su atmaya hazırlanırken mi açtın gözünü bir anda? Gerçekten mi? Senden özür dilemeyeceğim hak ettin.”

İki gözümün de içine su kaçtığı için gözlerimi açamıyordum bu sefer. İçleri yanıyordu. Ne günah işlemiştim de bir rahat yüzü göremiyordum ben acaba ya!

“Allahım tam zar zor uyanıp gözlerimi açmıştım. Şimdi ise gözlerim göle döndüğü için açamıyorum.”

Diğerlerinden kıkırtı sesleri yükselirken Pelin ve benden homurdanma sesleri yükseliyordu.

"Tamam, bu kadar guldünüz yeter. Ben bir havlu getireyim kurulanman için."

"Sağol Ase-"

Kısık bir şekilde bakan gözlerim onun sesini duymamla birlikte kocaman açılmıştı. Uyanınca kafamdan bir kova su boşaltıldığı için en son yaşadıklarım resmen aklımdan çıkmıştı.

Nasıl yani Asena ölmemiş miydi?

"Asena!"

Ne zaman ağlamaya başladığımı bile bilmiyordum ve bu gözyaşlarımla birlikte resmen çığlık atarcasına Asenaya seslenip ona sarılmıştım koşarak.

İyi ki buradaydı. Daha onu tanıyacak çok zamanım vardı. O da ölmemeliydi.

Ben sıkıca Asena'ya sarılırken onun kolları gevşekçe belime sarılmıştı fakat bu sarılmayı beklemediği aşikardı.

E haliyle Perla. Kızın üstüne atladın resmen.

Sana 'Sus iç ses.' diye diye rekor kırdım iç ses.

Onu da benim sayemde yaptın. Tebrik et öp başına koy beni.

"Noluyor Perla? İyi misin?"

Asena oldukça şaşkınca sorduğu sorusuyla beni sonunda kendime getirmişti. Bu yüzden kollarımı indirip bir adım çekilerek ona bakmaya başlamıştım.

Perla artık ağlamasan mı canım?

Durduramıyorum iç ses. DURDURAMIYORUM.

Tamam şimdi de sen sus.

İç sesim bile beni zorbalıyordu. Yok artıktı yani.

"Ben testteyken sen öldün. Gözümün önünde başından vurularak öldürüldün."

"Bende Alp ağabey yaralanmıştı ve ben bu halime mi yanıyordum az önce?"

Aslan'ın dediği ile birlikte ona doğru döndüm ve yaşlı gözlerime tezat olarak kaşlarımı çattım.

"Nasıl yani?"

"Yanisi şöyle canım, hepimiz ayrı ayrı testlere girdik ve birilerinin yaralandığını ya da ortadan kaybolduğunu vesaire gördük. Ama sen..."

Devamını dalgın bir şekilde kendim tamamladım.

"Ama ben birinin öldüğünü gördüm."

Niye ben birinin ölümüyle yüzleşmiştim bu testte? O an içimde bir şeylerin kırıldığını hissettim ve acıyla titrek bi nefes aldım. Bu sırada hala yaşlarla dolu olan gözlerim Pamir'in yüzüne kaymıştı.

O da dalgınca belirsizce bir noktaya bakıyordu. Bir şey düşünmediği belliydi fakat o kadar donuk bakıyordu ki kendimi onun yanına gitmemek için zor tutuyordum.

Onun bu halinden sıyrılması için yapabileceğim hiçbir şey yok gibi duruyordu.

Neden onun acı çektiğini düşünüyordum? Aslında düşünmekten çok hissediyordum ve bu yüzden benim de canım yanıyordu gereksiz bir şekilde.

Ama neden?

Bu ruh halinden sıyrılmamı sağlayan şey bedenimi sıkıca saran kollar olmuştu.

"Ben... neden teşekkür ettiğimi bilmiyorum. Ama en azından böyle bir tepki verdiğin için teşekkür ederim Perla. Bu benim için çok değerli."

Benim de kollarım Asena'nın bedenine tekrar sarılırken burukça gülümsedim ve başımla ona rica ederim anlamında hareket yaptım.

İkimiz ayrıldıktan sonra bakışlarım odanın içinde gezinmeye başladı. Aslan 3lü koltukta Savaş ve Pelin'in ortasında oturuyordu ve ne kadar belli etmemeye çalışsa da arada gözleri Alp'e dönüyor, sonra da derin bir nefes veriyordu. Herkes çok korkmuştu.

Gözlerim Alp'e kayınca gözlerim şaşkınlıkla aralandı çünkü onun bakışları benim yanımda oturan ve her an uykuya dalacakmış gibi görünen Asena'daydı.

Benim ona olan bakışlarımı fark ettiğindeyse utanarak gözlerini kaçırmış ve bakışlarını Asena dışındaki her yere değdirmişti.

Bu haline ne kadar kahkaha atmak istesem de ortamdaki herkes dağılmış bir vaziyette olduğundan bunu yapamazdım.

Sen desene ona kimse beni deli sansın istemiyorum diye...

Eh o da var. Napim yani iç ses?

Bakışlarım tekrardan Pamir'e kaymıştı fakat az önce oturduğu koltuk boştu. Ne ara odadan çıkmıştı?

Odadan çıksaydı görürdüm herhalde. O an resmen başımın üstünde bir ampulun yandığını hissettim. Oturma odasında bir balkon vardı.

Yani Pamir orada olmalıydı muhtemelen.

Tekrardan dikkat çekmemek için gözlerimi odada gezdirdiğimdeyse Aslan ve Özge'nin arada gülerek sohbett ettiğini Pelin'in Savaş'ın kafasına kitaplıktaki en kalin kitapla vurduğunu görmüştüm.

Asena uyuyordu. Gözlerim son olarak Alp'e kaydığındaysa bana imalı bir şekilde gülümseyip kafasıyla balkonu işaret ettiğini görmüştüm.

Elime aldığım ilk yastığı ona fırlatıp gülerek balkona çıkarken Pamir'in gerçekten de burada olduğunu gördüm. Elinde bir kalem vardı ve stres çarkı çevirir gibi çeviriyordu. Hala çok dalgındı fakat en azından az önceki gibi donuk bakmıyordu.

O beni hala fark etmemişken gitsem mi diye düşünsem de başının bana doğru dönmesiyle gülümseyerek cekingen bir şekilde karşısındaki sandalyeye oturmuştum.

Karşımızda ormanın nefes kesici güzelliği vardı ve güneş de turuncu bir renkle batmak üzeredeydi. Günün son ışıkları ikimizin üzerine vururken bakışlarımı manzaradan çekip Pamir'e çevirdim.

Yani 2. manzaramız ha?

Yine başladık.

"İyi misin diye merak ettim de. O yüzden sana bakmaya gelmiştim."

Başını hafifçe aşağı yukarı sallayarak "Teşekkür ederim. İyi yapmışsın." dedi ve bakışlarını bana sabitleyerek uzun bir süre gözlerimden başka yere bakmadı.

Her saniye kalp atışlarım hızını arttırırken onda ise tam tersi huzurlu bir mayışma hissetmiştim.

Bana her bakışında gözlerinde bir acı yakalıyordum ama bunun sebebini anlayamıyordum.

Bakışlarındaki özlemin ve aynı zamanda da can çekiştiren bir acının olma sebebi eğer biri ise ona işkence çektire çektire eziyet edesim gelmişti.

Yuh Perla.

Pamir Mirza Sungur

Perla'nın gözlerine son kez bakarken içime derin bir nefes çektim ve bakışlarımı hiç istemeyerek de olsa karşımızdaki ormana çevirdim.

Ona bakmaya doyamıyordum. Yılların acısını sadece şu dakikalarda çıkaramazdım fakat ona bir saniye bakmak bile bir ömüre bedeldi.

Bir süre sonra Perla yanımdan kalıp içeri geçince bakışlarımı öne eğdim ve sağ elimle gözlerimi kapatıp baskı uyguladım.

Son 1 yıldır boğazıma oturmuş olan ve geçmek bilmeyen o yumru tekrardan boğazıma oturmuştu.

Belki bu adadan çıkışımız olmayacaktı. Belki de ölecektik fakat ben sırf sevdiğim kadının bana nefretle bakmayan bu gözleri için bile tekrar tekrar ölebilirdim.

Hafızasından nasıl silindiğimi bilmiyordum fakat bu hem çok acı veriyordu hem de bir umut beslememi sağlıyordu.

Buraya düşmeden önceki bana olan bakışlarını hatırladıkça kendimi öldürme isteğim artsa da bunu yapmamamın tek sebebi yine oydu.

Bir umut yine ona bağlıyordum hayatımın iplerini.

Ona bağlıyordum yaşama sebebimi... Fakat şu an o, yaşam kaynağımın kendisi olduğunu bile bilmiyordu.

Saatler önce o sedyede bana ne düşündüğümü sorduğunda hiç demiştim fakat bilmiyordu ki o sedyede yatarken onunla olan güzel anılarımızı burukça tekrar hatırladığımı.

Anılarımızla nefes almaya çalıştığımı...

Herkes testte biriyle sınanıyordu ve ben de onunla sınanmıştım.

Tekrardan.

Herkes sadece Perla'nın birinin ölümünü gördüğünü sanıyordu fakat ölümle test edilen tek kişi sadece Perla değildi.

Perla'nın ölümüyle test edilmiştim ve bunun gerçek olduğunu sandığım o dakikalar benim için tam bir cehennemdi.

Bir süre sonra hala aynı pozisyondayken yanımdaki sandalyenin çekildiğini hissettim fakat başımı çevirme gereği duymadım.

"Onu seviyorsun değil mi?"

Alp'iin sorduğu soruya karşı çaresiz bir nefes aldım ve başımı geriye atarak gökyüzüne çevirdim.

Bu adada neler yaşayacaktık belirsizdi fakat tek korkum Perla'nın her şeyi hatırlamasıydı.

O benden bir kere nefret etmişti fakat ikincisine dayanamazdım...

( İlahi Bakış Açısı, Zaman Belirsiz )

Mehmet Yıldırım kendinden emin adımlarıyla odasına ilerlerken yüzündeki maskeyi elinden geldiğince oynatmamaya çalışıyordu.

Hasta olduktan sonraki son durumu diğer hastalara nazaran daha farklı ilerliyordu.

Bitkisel hayata geçmemişti ve kallbinde biliinci yerindeyken çip oluşmaya başlamıştı.

Eğer çip tamamlanmadan ölmezse ya denek olarak kullanılacaktı ya da birilirenin hayatını elinden alacaktı.

O bir doktordu ve insanların şifası olmalıydı. Sonu değil...

Adımları sonunda odasına vardığında vakit kaybetmeden kapıyı açıp içeri girdi ve üstündeki gereksiz, onu rahatsız eden her şeyden kurtuldu.

Yavaşça sandalyesine otururken nefes almakta zorlandığını hissetti ve bu yüzden gömleğinin iki düģmesini açarak soluklanmaya çalıştı...

Bu iş daha fazla uzamamalıydı. Elini cebine götürdü ve telefonunu alarak biricik kızını aradı. Telefon açıldığında o fark etmese de çoktan yüzünde gülümseme oluşmuştu.

"Kızım. Nasılsın?"

"İyiyim babam. Sen nasılsın?"

Perla'nın 'Babam' derken m harfini uzata uzata söylemesi Mehmet Yıldırım'ın sesli bir şekilde gülmesine neden olmuştu.

İkisi de bir süre daha konuştuktan sonra telefonu kapatmaya yakın araya girdi.

"Kızım. Hastaneye geldiğinizde Pamir bir benim yanıma uğrasın olur mu?"

"Tabii ki olur baba."

Perla'nın neşeli sesini duymak ona iyi gelmişti. Son kez duyacak olması onu ne kadar perişan etse de yapacak bir şey yoktu.

Her şey olması gerektiği gibi olmalıydı.

Eli çekmecesine gitti ve oradaki silahla uzun uzun bakıştı. Bu bakışmayı ve odadaki sessizliģi bölen şey kapının tıklatılma sesiydi.

Beklediği bir diğer kişi gelmiş olmalıydı.

"Gel."

Genç adam eldivenli ellerinden birini önlüğünün cebine koyarak içeri girerken hızlı nefesler alıp veriyordu.

Ondan istenilen şey onun için ne kadar zor olsa da onun da başka çaresi yoktu. Ödenecek bir vefa borcu vardı.

"Gel Alp. Otur şöyle karşıma. Kendini rahat hisset."

Alp karşısındaki adamın dediğini yaparak tekli koltuklardan birine oturdu ve tüm dikkatini Mehmet Yıldırım'a verdi.

"Senden ne istediğimi biliyorsun. Birazdan buraya hir adam gelecek ve ben artık ölmüş olacağım. O sırada tüm kameraları devre dışı
bırak. Devamını zaten başkaları halledecek."

"Tamamdır efendim..."

Alp derin bir nefes aldı ve devam etti.

"...Peki siz bu kararınızdan emin misiniz? Bir kızınız var diye biliyorum. Zor...zor değil mi?"

Alp'in bunu sorma nedeni hala açık olan çekmecedeki silah yüzündendi.

Mehmet Yıldırım hafifce gülümsedi. Bu hem buruk hem de acı dolu bir gülümsemeydi.

Başkasının çekeceği özlemi hissettiren bir gülümsemeydi...

"Zor. Fakat benim yüzümden benden daha çok zorluk çekecek olan biri olacak. Gözüm kızım için arkada kalmasa da onun için arkada kalacak. Senden bir diğer istediğim de her zaman ona destek çıkman ve koruman."

Alp anlayışla başını eğdi ve sonra Mehmet Yıldırım'a bakarak son kez bir soru sordu.

"Peki bu bahsettiğiniz kişi kim efendim?"

"Pamir... Pamir Mirza Sungur."

~ BÖLÜM SONU ~

Azalea Night'tan...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…