Yalana Ağlama Kelebeğim

Unutmak istemiyorum çünkü unutursam ondan nefret edemem.
Ya da ona bir daha âşık olamam. Kendime söz vermiştim; eğer onu bir daha görürsem, yüzüne karşı ondan nefret ettiğimi söyleyecektim.
Kendime söz vermiştim; onunla bir daha karşılaşırsak bu defa ben onu terk edecektim.
Bana yaşattığını ona yaşatacaktım.
Ben sözünü tutan biriyimdir aslında ama nedense bu sözleri tutmak saçma gelmişti.
Onu böyle kırık ve dağılmış görünce…
Tabii ki beni tanımamıştı. Ama bu, umursayacağım son şeylerden biriydi. Gözleri kıpkırmızı olmuştu. Gerçekten çok ağlamıştı. Ama neden? Onu bu kadar ne üzmüştü? Ne parçalamıştı onu?
Bakışlarımı fark etti. Laf edeceğini düşündüm ama umursamayacak kadar yorgun görünüyordu. Kahvesini içerken ona eşlik etmemi istediği için, ondan nefret etmeme rağmen kendime de kahve yapmıştım.
Ve şüphe çekmemek için, kusacak olsam bile o berbat şeyi içiyordum. Konuşmak istemiyordum. Ama ağzımdan çıkacak en ufak yanlış şey her şeyi mahvederdi. Soracağım tüm soruları kendime sakladım ve bakmakla yetindim.
Sessizlikten sıkılmış gibi, “Eee,” dedi.
“Sen hiç sevdiğin birini kaybettin mi? Benim kadar çöktün ve hayattan koptun mu?”
Baktım, tıpkı bir zamanlar ona saf saf baktığım gibi. Ne diyeceğimi düşündüm. Ufak bir nefes aldım ve
‘Kaybetmiştim efendim ama çok eskide kaldı. Artık unuttum.’
Yalandı. Asla unutmamıştım. Ve şu anda karşımda duruyordu. Hayatın bana iğrenç bir şakası olarak.
Şüphe etmesin diye hemen, " Kaybettiğiniz kişi sizin için o kadar değerli birisi miydi?" dedim.
Yüzünde ufak bir gülümseme belirdi ama o kadar kırıktı ki…
Canım acıdı.
Sonra güzel gözlerinden bir yaş süzüldü. Yumruklarımı sıktım.
Göz yaşını silmeyi isterdim ama yapmadım.
Ona tek yapabileceğim şey sadece dinlemek ve susmaktı.
Tıpkı o günden sonra hep olduğu gibi.
"Evet, hayatımdaki en değerli kişiydi. Ve yedi yıl boyunca unutamadım. Şimdi nasıl unutayım ki?"

Nasıldı beğendiğseniz yorumlarınızı bekliyorum ve sizi seviyorum 🦋🦋