BÖLÜM 5

Hastanede daha fazla kalmamalıydım. Borç batağına saplanmak istemiyorsam bu kadar istirahat yeterdi de artardı. Üzerimdeki hastane önlüğünü çıkardım ve dolaptaki poşetin içine koydukları eşyalarımı bir nefeste üstüme giydim. Bunları üzerimden çıkarıp beni çıplak gördükleri ve bana sonda taktıkları gerçeğini sindirmek için fazla zamanım yoktu. Onları da bir nefeste sindiriverdim. Hastane faturasını halledip bir an önce yeni bir iş bulma çalışmalarına başlamalıydım.

Odanın kapısını açıp dışarı çıkmıştım ki kapının yanında duran boylu poslu bir adam önümde bitiverdi. Ülkenin erkekleri gittikçe devleşiyordu sanırım.

"Aysima Hanım?"

"Evet, benim. Ne oldu?"

Acaba sefil halimden dolayı hastane faturasını ödemeden kaçıp gideceğimi düşündükleri için kapıma adam mı dikmişlerdi?

"Merak etmeyin, şimdi hastane faturasını ödemeye gidiyordum." dedim sert bir tepkiyle. Daha neler görecektim kim bilir?

"Hastane faturası ödendi."

Ödendiğini söylediğinde önce anlamadım. Sonra üzümünü ye bağını sorma dedim kendime. Sonuçta beni bu şatafatlı odaya almalarını ben istememiştim.

"İyi, güzel. Hoşçakalın o zaman." dedim, adamın neden kapımın önünde nöbet tuttuğunu daha fazla sorgulamadan. Erken kalkan yol alırdı. Benim de geride kaldığım ve yürümem gereken bir yolum vardı. Ta ki bu adam yolumu kesip tekrar önümde bitene dek.

"Aysima Hanım, eğer çıkmak için hazırsanız araba hastanenin arka girişinde sizi bekliyor."

Sinirlenmeye başlıyordum. Kendimi sakinleştirmek için derin bir nefes verdim.

"Bakın beni biriyle karıştırıyorsunuz galiba. Benim arabam yok."

"Hayır karıştırdığımı sanmıyorum efendim. Siz Aysima Eker'siniz."

"Bilmenize sevindim. O zaman müsade etmek isterseniz ki istemelisiniz, yolumdan çekilin de yoluma gideyim."

"Aldığım emirler böyle efendim. Sizi götürmek için burdayım."

"Ben senin efendin değilim. Öncelikle bana böyle hitap etmeyi bırak."

"Peki efendim. Özür dilerim. Aysima Hanım."

"Evet bunu hallettiğimize göre sonralıkla kimden emir aldığını bilmiyorum. Aldığın emir seni bağlar. Beni değil. Beni zorla alıkoyacak değilsin ya?"

"Tabi ki böyle bir şeye cüret edemem."

Gözlerimle anladığına sevindiğimi belirterek yolu açması için elimi uzattım. Yolumdan çekildiği gibi hızla ilerlemeye başladım. Neler olduğunu bilmiyordum ancak önceliğim bu gizemli olaylar silsilesi değildi. Dağılmak üzere olan hayatımı kurtarmam gerekiyordu.

Yanlış yöne gittiğimi çok sonra fark ettim. Bodyguard kılıklı adam kafamı karıştırmıştı. Yanlışlıkla arka kapıya yönelmiştim. Burasını sadece hastane görevlileri kullanabilirdi. Diğer çıkışa gitmek zaman kaybı demekti. İçimden çiğnediğim bu kural için bütün hastane görevlilerinden özür dileyerekten ilerlemeye devam ettim. Neyse ki ortalık sakindi. Koridorda kimse yoktu. Tam kapıdan çıkmak üzereyken arkamdan biri seslendi.

"Demek inatçıyız!"

Bana mı demişti emin değildim ancak yine de durmuştum. Bu sesi bir yerden tanıyordum.