BÖLÜM 4

Bu sefer gözlerimi çok rahat açtım. Sabah olmuştu. Belki de öğlen. Yavaşça doğrulmaya çalıştım. Kapıdan bir hemşire girdi. Beni görünce elindekileri hemen masaya bırakıp yanıma koştu. Sedyenin başını yükseltip yastığımı düzeltti ve doğrulamama yardımcı oldu.

"Bugün çok daha iyi görünüyorsunuz."

"Evet, muhtemelen dün bayıldığımda çok sefil duruyordum."

"Dün mü? Tabi, hatırlamıyorsunuzdur. Üç gündür burdasınız. Ara ara uyanıp tekrar uykuya daldınız. Vücudunuzu çok hırpalamışsınız."

"Üç gün mü? Üç gün mü oldu?"

"Evet. Kaç gündür birşey yiyemediniz. Serumlarla geçindiniz. Bugün birşeyler yiyebilecek misiniz?"

Başımı salladım. Masayı önüme getirdi. Kaşığı çorba doldurup ağzıma doğru uzattı. Elimi siper ettim.

"Lütfen. Kendim yiyebilirim."

"Emin misiniz?"

"Evet. Teşekkür ederim."

"İyi öyleyse. Siz yemeğinizi yiyin. Acele etmeyin. Tekrar uğrayıp tepsiyi alırım." dedi ve çıktı.

Çorbadan bir kaşık alıp ağzıma götürdüm. Tadı çok güzeldi. Belki de uzun zamandır hiç başkasının yaptığı bir şeyi yemediğimdendi. Daha ekonomik olduğu için yemeklerimi hep kendim yapardım.

İkinci kaşığa uzanmıştım ki birden beynimde şimşekler çaktı. İlk içtiğim kaşık zihnimdeki bağlantıları kuruvermiş gibiydi. Üç gün demişti. Ben işten kaç gün izin almıştım? Sadece bir gün. Bu demek oluyordu ki iki gündür işe gitmiyordum ve herhangi bir haber vermemiştim. Olamazdı. Telefonum nerdeydi? Umarım arada gözümü açtığım o bilinçsiz hallerimde belki bir akıl arayıp haber vermiştim. Umut etmek serbestti.

Sersemlemiş eklemlerimi oynatarak ayağa kalktım. Odada bulunan dolapları ve çekmeceleri karıştırdım ve aradığımı buldum. Poşete konulmuş eşyaların içinden telefonumu aldım. Şarjı bitmişti ancak hazırlıklı biriydim. Poşetin içinden şarj aletimi ve powerbanki çıkardım. Tasarruf yapmayı ilke edinmiş biri olarak powerbanki poşete geri atıp odadaki prizlerden birini kullandım.

Telefonu açtığımda hiçbir arama yoktu. Hiçbir mesaj da yoktu. Hemen market müdürünü aradım. İlk çalışımda açtı. Hemen savunamaya geçtim.

"Üzgünüm müdürüm. Haber veremedim ancak verebilecek durumda değildim. Aylığımdan kesebilirsiniz yani kesmelisiniz. Ben..." diye devam ediyordum ki sözümü kesti.

"Artık senin müdürün değilim Aysima. İşin sona erdi."

"Ama müdürüm ben..."

"Şu an işim var Aysima. Dediğim gibi burayla olan işin bitti. Yeni hayatında başarılar."

"Ama..." dememe kalmadı ki telefon yüzüme kapatıldı.

Yeni hayatımda başarılar mı demişti? Öyle demişti. Yeni hayatında başarılar Aysi. Yeni hayatında başarılar...