BÖLÜM 3

"Ben..." demeye kaldım. Devamını getiremeden araya girdi. Hala gözlerime bakıyordu.

"Sen bitik bir pil değilsin. Olsaydın bile toprağa gömülmemelisin."

Sayıklamış mıydım? Demek duymuştu. Yine de bu cevabına karşı içimde bir hınç hissettim.

"Siz de geri dönüşüm tesisi oluyorsunuz o zaman."

Kelimeler ağzımdan öfkeyle mi çıkmıştı bilmiyorum. O duyguyu veremeyecek kadar yorgun hissediyorum. Bana cevap vermedi. Sustu. Gözlerini kaçırdı ama ben devam ettim.

"Beni hayata geri kazandırdınız. Tebrikler."

"Henüz değil." dedi. Gözleri tekrar bana dönmüştü. Kalemini cebine koydu.

"Biraz daha dinlen. Tekrar uğrayacağım." dedi ve odadan çıktı.

Beni haksız çıkarmaya çalışmasına ayrı, benimle senli benli konuşmasına ayrı ayar olmuştum. Doktor olması ona bu yetkiyi vermiyordu. O da bunu biliyordu. Onun karakteri buydu. Peki "Henüz değil." derken ne demek istemişti? Daha ne yapacaktı? Belki de biraz yemek almaya gitmişti. Enerji depolamalıydım. Sonra onu da harcamak için hayatıma geri dönmeliydim.

Etrafıma tekrar bakındım. Ben ilaç parasını dert ederken bir de bu oda çıkmıştı başıma. Boş sedye mi yoktu sanki. Umarım öyleydi ki beni bu odaya mecburen almış olsunlardı. Sonra düşündüğüm şey yüzünden kendimden utandım. Boş sedye olmaması demek çok fazla hasta demekti. Bunu hesaba katmamıştım.
Hesaba katmadığım bir diğer şey ise bayılmamdı. Bunu için de kendime kızdım. İşte sonuçları bu olmuştu. Garip bir doktor, ondan aldığım sinir bozumu bir cevap ve beni bekleyen kaba bir hastane masrafı.

Sanırım kira için ayırdığım parayı gözden çıkarmak zorundaydım. Kiramı hiç geciktirmeden öderdim. Kimseye borcum yoktu. Olmasındı da. Laf yemeyi sevmezdim. Bu yüzden hep en iyisi olmaya çalıştım. Kirayı geciktirmem yüzünden ev sahibinden de laf yiyebilirdim. Doktor artı ev sahibi etti iki. Günüm iyi geçmiyor.

Düşünmek beni yordu. Son huzurlu dakikalarımın tadını çıkarmalıyım. Pencereden sızan ışığa hafifçe döndüm. Etrafta ne bir ağaç ne bir bina vardı. Sadece gökyüzü ve kızıl bulutlar. Çok güzeller. Akşam olmak üzere. Kaçıncı katayım ki? Gözlerim yine kapanıyor. Direnemiyorum. Direnmek de istemiyorum. Zaten bedelini ödedim. Biraz daha aylaklık edebilmeliyim. Kendime bu izni veriyorum. Tatlı uykular Aysi.