BÖLÜM 2

Gözlerim yavaş yavaş açılıyor. İlk gördüğüm şey bir hastane odası. Bayılmış olmalıyım. Daha iyi dayanmalıydım. Hep daha iyisini yapmalıyım. Hastane odası gözüme çok büyük geliyor. Acil sedyelerinde olmalıydım. Neden buradayım?

Yanımda bir kıpırtı var. Başımı çevirip bakmak istiyorum ama yapamıyorum. Biri koluma dokunuyor. Koluma bir şey takılı. Serum olmalı. Pitik pil olduğumu sanıyordum. Sanırım bir bataryayım. Şarja takılıyorum. O da bir gün tükenir elbet.

Önüme geçti. Bana bakıyor. Onu tanıyorum. Sıramı kapan doktor. Elinde bir ışık kalemi var. Bana yaklaşıyor. Gözlerimi iyice açıp içine ışık tutuyor. Gözlerim kamaşıyor. Gözümü kapamak istiyorum. İzin vermiyor.

Aklıma o kısacık an geliyor. Bakıştığımız o kısacık anda ben onun hakkında ne düşünmüştüm diye hatırlamaya çalışıyorum. O güçlü biri. Benim kadar güçlü olup olmadığını bilmiyorum çünkü ne yaşadığını tahmin edemem. Gümüş bir tepside doğmuş olabilir. O zaman benim yanımda sönük kalır. Her ne kadar sönük duran ben olsam da.

Tipik doktorlara benziyor. Günümüz doktorları artık çok bakımlı oluyor. Spor yapıyor belki cilt bakım rutinleri de. Yüzü parıl parıl parlıyor çünkü. Bir melek gibi. Sanki ömrümde bir melek görmüşüm gibi. Uzun boylu ve yapılı biri. Küçükken sütünü aksatmamış. İş çıkışı spora gidiyor. Orada saatlerini harcıyor olmalı. Hastane onu çok yormuyor belli ki. İşini seviyor. Hissediyorum.

Kalemi gözümden çekti. Gözlerimi hemen kapadım. Kırparak tekrar açmaya çalışıyorum. Ona bakıyorum. Bana bakıyor. İkinci kez bakışıyoruz. Bana bakarken ne düşündüğünü anlamaya çalışıyorum. Anlayamıyorum. Yüz ifadesi çok donuk. Konuşmuyor. Sadece bana bakıyor. Uzun sessizlikleri sevmiyorum. İlk konuşan ben olmalıyım.