BÖLÜM 1

Ben Aysima. Kısaca Ays. Takatim yok. Halsizim. Otobüsü o kadar çok bekledim ki ancak gelmedi. Yavaş yavaş hastaneye doğru yürümeye başladım. O kadar uzak değil. Yarım saat yürümem gerekecek. Yol bitmiyor. Otobüsler yanımdan vızır vızır geçiyor. Benim duraktan ayrılmamı beklemiş olmalılar. Derin bir nefes alıyorum. Talih bana yüzü döneli çok oldu. Ne kadar umursamıyor gibi dursam da içerliyorum. Yanımdan insanlar geçip duruyor.

İş çıkışı saati. Hastane koridorları şimdi boş olmalı. Bulabildiğim tek randevu günün son randevusuydu. Usulca içeri giriyorum. Barkod sırası yok. Barkodumu kesip kendimi doktor odasının önündeki koltuklardan birine bırakıyorum.

Önümden başka bir doktor geçip odaya giriyor. Artık beklemem gereken biri daha oldu. İçerde konuşacakları önemli şeyler olmalı. Beklemeliyim. Her zaman ki gibi beklemeliyim. Hep bir şeyleri beklemeliyim. Gerçekleşmeyecek şeyleri bekleyip durmalıyım. Sonra başka bir şeye tutunmalı ve başka bir şeyi beklemeliyim. Neyi bekliyorum? Sıramı. İçeri girebilecek miyim?

Az önceki doktor içeri girmeden önce bana kısa bir bakış attı. Acaba hakkımda ne düşündü? Tahmin etmesi zor olmasa gerek. Ben bitik bir pilim. Toprağa gömülmeliyim. Göz kapaklarım yavaş yavaş kapanıyor. Onları taşıyacak gücü kendimde bulamıyorum. İşte gidiyorum. Karanlığa.

Ben bitik bir pilim. Toprağa gömülmeliyim.