BÖĞÜRTLENLİ KEK kitap kapağı

5. bölüm / 5

5. BÖLÜM-BÖĞÜRTLENİM.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: 5. BÖLÜM-BÖĞÜRTLENİM.

Tanımadığım insanların evinde geçirdiğim saatler sonunda huzursuz hissetmeye başlamıştım. Huzursuzluğumun sebebi Gökhan ya da ailesi değildi. Annem yine beni ikinci plana atmıştı. Gökhan’ın ikizi Deniz ve annesi Zehra teyze onun aksine çok tatlı insanlardı. Üstelik Deniz’le çok fazla ortak noktamız olduğunu da keşfetmiştik.
“Bir gün beraber denize gider miyiz?” dedi Deniz.
“Yalnızca bir haftalığına buradayım Deniz. Ama annem belirli bir plan yapmadıysa çok isterim.”
“Harika! Eğer planlayabilirsek saçlarıma papatya suyu sürmeme yardım eder misin? Her yerine yetişemiyorum da.”
Güldüm ve “Tabii,” dedim. “Zor oluyordur bu saçlarla.”
“Hiç sorma… Bu arada sana bir şey sormak istiyorum. Sen Ankara’dan geldin sonuçta. İyi bilirsin.”
“Neyi?”
“Şöyle… Belki taşınabiliriz.”
Deniz sorusunu soramadan kapı zilinin sesini duyunca yerimizden kalktık. Annem gelmişti. Zehra teyze “Hoşgeldin Funda. Gel,” deyip kenara çekilince annem içeri girdi. Çantasını kapının kenarına bırakıp “Afra’m,” diye hızlıca yanıma geldi. “Güzel kızım. Seni çok özledim.”
Sarılmasına karşılık verdim ama ona “Ben de seni özledim,” demedim. Diyemezdim.
“Hoşgeldin annem.”
“Hoşbuldum.”
“Otursana Funda.”
“Biz eve geçelim Zehra. Zaten yeterince yordum sizi de. Zorlu bir ameliyattı. Beklediğimizden çok uzun sürdü. Kusura bakmayın.”
“Olur mu öyle şey? Saçmalıyorsun. Kurtarabildiniz mi bari hastayı?”
“Evet, en azından şimdilik durumu iyi.”
“Şükür. Hadi gel kahve içelim. Hem biz Afra kızımla çok sevdik birbirimizi. Değil mi?”
“Evet Zehra teyze,” dedim. Gerçekten gülümsüyordum.
“Funda teyze, Afra’yla önemli bir şey konuşuyorduk. Ne olur, bir saat daha kalsın. Lütfeeeeen.”
Deniz tüm sevimliliğiyle annemi ikna etmeye çalışırken annem onayımı almak ister gibi bana baktı. Kafamı hafifçe sallayınca “Eh, madem öyle. Bir kahve içelim Zehra,” dedi.
“Biz balkondayız!”
Deniz beni elimden tutup balkona sürükledi. Dönüp bir saniyeliğine anneme baktığımda arkamızdan gülümseyerek baktığını gördüm. Balkona çıktığımızda önümüzdeki manzara nefes kesiciydi. Site denize o kadar yakındı ki dalgalar ayaklarımıza değecek gibi hissettiriyordu. Sitenin bahçesinden çocuk sesleri geliyordu. Hemen aşağıda bir çocuk parkı vardı.
“Ne içersin?”
Deniz’e “Fark etmez,” dediğim sırada hala denizi izliyordum. Karanlıkta bile çok güzel görünüyordu. Gün boyu balkona çıkma tekliflerini reddettiğim için pişman oldum. Deniz birkaç dakika sonra elinde iki bardakla geldi. Bardakları arkamızdaki sehpaya bırakıp o da benim gibi korkuluğa yaslandı.
“Çok güzel bir manzara değil mi?”
“Evet. İnsan burada huzuru bulur.”
Deniz sesinde garip bir tınıyla “Her zaman değil,” dediğinde ona baktım. Elini “Boşver” der gibi havada sallayıp konuşmaya başladı.
“Ankara’ya taşınabiliriz. Ama biz pek istemiyoruz.”
“Neden?” diye sordum.
“Son sınıfız Afra. Sıfırdan bir hayata başlamak bu yıl Gökhan’la benim için zor olur. Ama bir yandan annemi de anlıyorum.”
“Ankara soğuk ama güzel bir şehirdir. Hem yakın olmasak bile ben varım. Yakın olursak daha şahane olur tabi ama en kötü ihtimalle her hafta sonu buluşuruz. Sıfırdan başlamış olmazsın. En azından bir arkadaşın olur.”
“Gerçekten mi?” dediği sırada gözleri parlıyordu.
“Gerçekten tabii ki. Kuzenim ve iki de arkadaşım var. Sizi onlarla da tanıştırırım.”
“Afra, dünya üzerindeki en iyi insan olabilirsin şu an.”
“Ne diye oturmuyorsunuz?”
Arkamızdan gelen sesle ikimiz de yerimizden sıçradık.
“Of Gökhan. Gelirken ses ver diye kaç kez söyleyeceğim?”
“Boğazımı temizledim ama konuşmaya dalmıştınız. Ne konuşuyordunuz?”
“Ankara meselesini. Afra’ya danışıyordum.”
“Deniz, bugün yeterince tartışmadık mı bu konuyu? Havaalanında bile rahat vermedin.”
Demek bugün mesajlaştığı kişi sevgilisi değil, ikiziydi. Hemen sonuca varma huyum beni sık sık yanıltırdı zaten.
“Sen de annemin yazdıklarını görmezden gelmeseydin o zaman.”
“Ben çok kararsızım,” dedi kendini sandalyeye bıraktığında. Biz de diğer sandalyelere oturduk. Gökhan gerçekten düşünceli görünüyordu.
“Arkadaşlık meselesiyse yalnız kalmazsınız. Ben varım,” dedim tüm tatlılığımla.
“Arkadaş edinmek için birinin yardımına ihtiyacım yok benim.”
“Gökhan!”
Deniz, Gökhan’a uyarıcı bakışlar atarken Gökhan hiç rahatsız olmuş gibi görünmüyordu. Üzerindeki tişörtün eteğiyle oynarken “Beni kararsız bırakan şey tüm hayatımızın bu evde geçmiş olması,” dedi.
Yine kaba bir cevap verirse ona iyice bileneceğimi bilsem de kendimi tutamadım ve “Er ya da geç ayrılacaksınız bu evden,” dedim.
“Şu anda geç olmasını yeğlerim. Taşınmak istediğimden emin değilim.”
Gökhan’a bakarken gözüm seğirdi. Kabalığına ek olarak kendini beğenmiş biri gibi de görünüyordu. Kendi isteğini dayatacak gibi gelmişti. Başını denize çevirip sessizce denizi izlemeye başladığında Deniz suratını ekşitip “Sen onun kusuruna bakma,” dedi. “Huysuz işte.”
“Benim adıma konuşmana gerek yok Deniz.”
“Gökhan, susar mısın artık? Zaten birazdan gidecek Afra. Hala bir sürü sorum var.”
Gökhan gerçekten susunca şaşırdım.
“Oturduğunuz yer nasıl bir yer? Okulun?”
Deniz sorularını peş peşe sıralarken her birini elimden geldiğince detaylı bir şekilde cevaplamaya çalıştım. Gökhan ara sıra yaptığı ukala yorumlar haricinde genel olarak sessizce bizi dinledi. Onun da değerlendirme yaptığını görebiliyordum. Deniz cidden önemli gördüğü bazı şeyleri telefonuna kaydetti. Zehra teyze ve annem balkona geldiğinde Deniz’in soruları bitmemişti.
“Funda teyzem, azıcık daha.”
“Deniz’im, çok yorgunum fıstığım. Saatlerce ayakta kaldım. Yarın akşam dondurma yemeye çıkarız. O zaman konuşursunuz. Olur mu?”
Deniz istemeyerek de olsa el mahkum kabul edince Zehra teyze ve Deniz’le vedalaşıp evden ayrıldık. Gökhan sessizce annesiyle kız kardeşinin arkasında beklemişti.
Asansörden inip arabaya giderken annemle tek kelime bile konuşmadık. Annemin arabasına bakınırken annem başka bir arabaya yönelince onu izledim. Arabasını yenilemişti. Valizimi bagaja yerleştirirken ona yardımcı oldum.
Arabada ise sessizlik yemini etmiş gibi davranmaya devam ettim. Bir süre sonra annem dayanamamış olacak ki “Ee?” dedi. “Ankara nasıl? Su nasıl? Özledim fıstığımı.”
“İyi.”
“Can’la Mert nasıl peki? Hala aynı mısınız?”
“Onlar da iyi.”
“Anneciğim lütfen yapma böyle.”
“Ben sırf babamı kıramadığım için geldim üstün başarılı cerrah Funda Akaydın Hanım.”
Annem elime uzandı. Elimi tutup “Hadi ama böğürtlenim,” dediğinde elimi yanmış gibi hızla çektim ve “Bir daha,” dedim. “Sakın bana böyle seslenme.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…