Bölümler 5Şu an: 4. BÖLÜM-BERMUDA GIYBET DÖRTGENİ
“Babaların babası, kral adam Hakan Aydın…”
“Heh, hediyeye karar verildi herhalde.”
Babamın yanına oturdum, dizlerine uzanıp “Evet,” dedim son derece neşeli halde. Babam saçlarımı okşayıp “Neymiş bakalım?” diye sordu.
“Bir kitapçıdan istediğim kadar alışveriş!”
Babam bir süre düşünüyor gibi yapıp “Bir araba ister misin?” diye sordu. “Mesela seninle yaşıt bir Polo?”
“Baba, ben daha on yedi yaşındayım!”
“Ne olacak canım, on sekiz yaşına kadar garajda durur. Hem daha az masraflı bir hediye olur…”
“Baba ya…”
Kahkahalarımız birbirine karışırken “Söz,” dedim. “Abartmayacağım.”
Ertesi gün -tabii ki- yanımda Su, cüzdanımda babamın gümüş rengi kartı reyonların arasındaydım. Su ile birer tekerlekli sepet almıştık. Daha geleli on dakika olmamıştı ama üç kitabı sepete atmıştım bile.
Telefonum titreyince gelen mesaja baktım.
Grup Sohbeti: Bermuda Gıybet Dörtgeni
Mert: Ben sevgilimi özledim.
Can: Biz de mi gitsek? Paragraf kitabı alacaktım ben de.
Mesajı Su’ya gösterdim. Gülümseyerek başını sağa sola salladı ve “Senin için de tamamsa gelsinler madem,” dedi.
“Yemin ediyorum iyice yapışık dördüzler olduk,” dedim gülerek mesaj yazarken.
“E biz üçümüz birlikte büyüdük. Mert de kuzen kontenjanından girip sevgililik kontenjanına da geçince yerini garantiledi.”
“Arkamızdan plan yaptıklarına ve mesajları bilerek yazdıklarına yemin edebilirim.”
“AVM’deler bence.”
“Doğru, doğru,” dedim. “Bu kadar beklemelerine bile şaşırdım. Mert Can’ı dünden bunaltmıştır.”
“Aşk olsun ama kuzen. Beni bu kadar iyi tanısan da arkamdan sevgilimle dedikodumu yapmayı hiç yakıştıramadım sana.”
Mert’e bakıp kahkaha attığımda kolunu omzuma dolayıp saçlarımdan öptü. “İki numaralı fıstığım,” dedikten sonra Su’nun yanına gitti. Yanağından öpüp “Bir numaralı fıstığım,” dedi.
Eskiden bir numaralı fıstığı bendim ama iki numaraya düşmekle hiçbir sorunum yoktu. Mert’in bir numarası benim de bir numaramdı.
“N’abersiniz kızlar?”
“İyidir Can. Senden n’aber?”
“İyidir Afroş. Neler aldınız bakalım?”
Can sepetlerimize eğilip incelerken kitapları tek tek eline aldı.
“Sonsuz mu? Fantastik bir şeye benziyor.”
“Öyle zaten,” dedim. “Konusu ilgimi çekti. Bir şans vermek istedim.”
“Beğenirsen ben de okuyayım mı?”
“Olur tabii ki.”
Kitapçıda geçirdiğimiz bir buçuk saatin ardından Can’ın zoruyla bir sınava hazırlık seti de almıştık. Farklı türlerden yedi tane roman seçebilmiştim. İlgi alanımdaki çoğu kitabı önceden okuduğum için fazla seçeneğim de yoktu.
Alışveriş bitince çok yorulduğumuz için direkt evlere dağılma kararı almıştık. Sonunda eve ulaştığımda nefes nefeseydim. Ellerim o kadar doluydu ki çantamdan anahtarı çıkarmaya uğraşmak yerine burnumla zile bastım.
“Geldim!”
İçeriden Sevim teyzemin ayak sesleri gelirken gülümsedim. Kesin mis gibi bir şeyler hazırlıyordu. Yemek saati gelmek üzereydi. Kapıyı açmasıyla haklı olduğumu anladım.
“Oy benim çiçek kızım gelmiş. Ver kızım elindekileri. Ağırdır.”
“Alırım ben teyzoş, yorulma sen.”
“Gel yavrum, geç içeri.”
Sevim teyzem mutfağa yürürken “Baban salonda,” diye seslendi.
“Tamamdır.”
Salona girdiğimde babam okuma gözlüğü burnunun ucunda, gazete okuyordu. Yanına zıplayıp ona sarıldım. Kartını uzatıp “Teşekkürler, babam,” dedim.
“Hoş geldin meleğim. Şirketin aylık gelirini bıraktık mı kitapçıda?”
“Baba ya! Abartmasan… Bir tane sınava hazırlık seti, birkaç tane de roman aldım alt tarafı,” dedim. Stickerlar ve bir sürü kalem bir de… “Sınava önden hazırlanacağım diye az roman aldım.”
“Hakan oğlum, Afra’m yemek hazır. Ben de çıkayım artık.”
“Eline sağlık Sevim ablam. Bir saniye.”
Babam Sevim teyzemin çocukları için karne hediyesi niyetine birer zarf uzattığında Sevim teyzem her karnede olduğu gibi reddetmeye kalktı ama başarılı olamadı. Teşekkür edip el sallayarak evden ayrıldı.
Yemekten sonra babam gazetesini okumaya devam ederken başımı yeni kitabımdan kaldırıp ona baktım ve “Babacığım,” dedim. “Bu devirde gazate okuyan mı kaldı? Artık tüm haberler internette.”
“Gözüm daha çok yoruluyor öyle.”
Babam gazetesini katlayıp sehpanın üzerine bıraktı ve “Gel bakalım yanıma,” dedi. “Baba kız laflayalım biraz.”
“Hemen geldim.”
Babamın yanına çöktüğümde “Sana söylemem gereken bir şey var,” dedi.
“Dinliyorum, babacığım,” dedim. Hayatında başka biri olduğunu mu söyleyecekti?
“Annen yanına gitmeni istiyor. Bir haftalığına. Bence gitmelisin.”
“Ama baba, anneme karşı olan hislerimi biliyorsun.”
“Babacığım, boşandığımızdan beri annene karşı ördüğün duvarı bir türlü aşamadınız. Annenle ben ayrıldım. Sen değil. Hem evliliğimizde benim de hatalarım olduğunu biliyorsun.”
“Hayır!”
“Afra, lütfen kızım. Annen çok üzülüyor. Bütün sorumluluğu ona yükleyemezsin.”
“Ama baba…”
“Lütfen, benim için annene bir şans ver.”
Babama baktım. Ona zaten yeterince zorluk yaşatmıştım. Annemle görüşmeyi istemiyordum ancak babamı kırmak benim için seçenek dahilinde bile değildi. Yine de cevap vermeden önce biraz düşündüm.
“Peki baba. Ne zaman gideceğim?”
“Annenin yıllık izni yarın başlıyor. Tamam dersen yarın sabaha bilet alacağım.”
“Tamam baba. Dediğin gibi olsun. Ama kavga edersek daha erken dönerim. Şimdiden söyleyeyim. Ben çantamı hazırlayayım.”
Babam ‘tamam dersen’ demişti ama ona hayır demek o kadar kolay değildi. Yine de annemle baş başa bir hafta geçirme fikri beni geriyordu.
Valizimi hazırlarken Su ile görüntülü konuştum. Babamın haklı olduğunu söyleyip durduğu için ona da sinir olup telefonu kapattım. Kapatırken “Seni özleyeceğim,” demişti. Ben de bu hafta boyunca onu çok özleyecektim.
Bir hafta beni idare edecek kıyafet ve birkaç tane mayo, terlik ve ayakkabılarımı valize tepiştirdikten sonra bilgisayarımı da valize yerleştirdim.
Sabah babam beni havaalanına bırakırken annem aradı.
“Efendim, Funda? Evet, havaalanına gidiyoruz. Tamam, haber veririm.”
Annemin heyecanını ben bile duyabiliyordum. Birazcık üzgün hissettim. Babamla gerekli girişleri yaptıktan sonra sarılıp vedalaştık.
“Beni özle babacığım.”
“Özlemeye başladım bile güzel kızım.”
Kapılardan geçtikten sonra babama son bir kez el salladım ve uçağa doğru yürüdüm.
Birkaç saat sonra İzmir havaalanında valizimi beklerken telefonumu uçak modundan çıkardım. Ekranda birkaç mesaj bildirimi belirdi. Önce babamın mesajını, ardından grup mesajını açtım. Hepsi de uçak inince haber vermemi istiyorlardı. Gruba bir selfie gönderip babamı aradım ve vardığımı haber verdim.
Son olarak annemin mesajını açtım. Özür diliyordu. Son dakika acil bir ameliyatı çıkmıştı ve hastaneye gitmesi gerekmişti. Yani beni almaya yetişemeyecekti. Annem ve cerrahlığı… Bir de fotoğraf göndermişti. Beni almaya arkadaşının oğlu gelecekti.
Valizimi alıp söylenerek çıkışa yöneldim. Fotoğraftaki sarışın çocuğu kalabalığın arkasında gördüm. Yanına gidip “Merhaba,” dedim. Hararetli bir mesajlaşmanın ortasında gibi görünüyordu.
“Merhaba,” dedi kafasını bile kaldırmadan. Parmakları ekranda hızla hareket ediyordu. Birkaç saniye sonra kollarımı göğsümde bağlamış olduğumu fark ettim. Sevgilin biraz beklese ne olur yani? Yanına bir adım daha yaklaşıp “Affedersin,” dedim. “Gitmeyecek miyiz?”
Başını telefonundan kaldırıp “Önemli bir mesele,” dedi. “İki dakika beklesen, ölmezsin.”
Kaba. Evet, kaba. Onunla ilgili ilk düşüncem buydu…
Dürüst olun, ben mi sabırsızım? Gökhan mı kaba?
Bölüm etkileşimi
