3. BÖLÜM-ATLAYIN MATMAZEL.

GÜNÜMÜZ

“İğrençsiniz.”

Yemekhanede Can ve Mert’e bakarak söylemiştim bu cümleyi. Normalde Su ve Mert’e söylerdim halbuki.

“Birazdan o ellerle yemek yiyeceksiniz!”

Şınav çekme yarışına girmişlerdi ve bizi duymuyor gibi bir halleri vardı. Bakışları birbirine kilitlenmişti.

“Otuz altı… otuz yedi…”

Su bana eğilip “Sevgilimin şu hırsıyla ne yapacağımı bilemiyorum, gerçekten,” dediğinde ona gülümsedim.

“İkisi de birbirinden beter!”

“Bu arada şu karneleri verseler de gitsek artık!”

“Değil mi? Ben de sıkıldım.”

“Yes be! Babanız kazandı!”

Mert yere sırtüstü uzanmış soluklanırken, Can yumruklarını kaldırdı.

“Bir elli daha çekerdim.”

“Dedi nefes nefese çocuk.”

Can bana dil çıkarıp elini kuzenime uzattı. “Hadi kalk Mert. Acıktım.”

Tuvalete doğru birbirlerini ittirerek koşarlarken Su’yla arkalarından baktık.

“Yemin ediyorum çocuk gibiler.”

“Hiç büyüyecekler mi acaba, Su?”

Arkadaşım düşünüyor gibi yapıp “Hım,” dedi. “Sanmıyorum!”

Yemekten sonra karnelerimizi dağıtacakları anı bekledik. Karnelerimizi görüp minik bir sevinç gösterisi yapmıştık. Şimdi ise Su’yla Mert önde, Can’la ben arkada yürüyorduk.

“Sırtıma alayım mı seni?”

“İyi ki bugün pantolon giymişim!”

Can sırt çantasını göğsüne takıp “Atlayın, matmazel,” dediğinde sırtına atladım. Çocukluğumuzdan beri ara ara bunu yapıyorduk.

Can koşarak Su ve Mert’i geçince “Hadi görüşürüz,” dedim onlara el sallayarak. Otobüs durağına vardığımızda Can beni sırtından indirdi. Su ve Mert de bize yetişmişti.

“Ben biraz araştırma yaptım.”

Üçümüz de Can’a baktık. Allah bilir aklına yine ne takılmıştı? Mert “Ne araştırması kanka?” diye sordu.

“Sınavda istediğim üniversitenin hukuk bölümünü kazanmak için geçen sene çalışmaya başlamam lazımmış.”

“Can,” dedim. “Canım arkadaşım, farkındaysan geçen sene çalışmaya başladın zaten. Ayrıca okul birincisisin. Ortalaması tam yüz puan olan başka bir öğrenci yok.”

“Hem sen şimdiden üniversite hazırlık kitapları bitirmedin mi?”

“Daha bitirmedim, Su.”

Mert lafa atlayıp “Son on sayfası kaldı,” dedi.

“Biraz tempoyu azaltsan? Yani şimdilik. Önce biraz dinlenip tatil yapalım. Sonra zaten biz de başlayacağız.”

“Sevgilim haklı.”

Su Mert’in desteğinden sonra parmak uçlarında yükselip onu yanağından öptü. Sonra “Ayrıca bir teklifim var,” dedi. “Grup çalışması yapalım. Sırayla birbirimizde toplanır, birlikte çalışırız. Hem bunaldığımız zamanlarda birbirimizi de desteklemiş oluruz. Ne diyorsunuz?”

“Bana uyar,” dedim.

“Sevgilim ne derse onu yaparım.”

“Üf abartma be sen de. Sevgilim de sevgilim! Neyse. Bana da uyar. Gruptan konuşuruz o zaman.”

Zaten birbirimize yakın oturduğumuz için grup çalışması işi çok kafama yatmıştı.

“Peki bugün ne yapalım?” diye sordum. Ailelerimizden okulun bitişini kutlamak için izin almıştık ama henüz ne yapacağımıza karar vermemiştik.

“Sinemaya gidelim mi?”

“Olur bence, Mert filmlere bakar mısın?”

Sonunda bir animasyon filmde karar kılmıştık. Koltuklarımıza yerleştiğimizde Can yanımdan “Erkek adam animasyon film mi izlermiş?” dediğinde Su’yla aynı anda onu ayıplayarak “Cinsiyetçi,” dedik.

“Hiç de öyle değilim bir kere. Feministim ben!”

Işıklar sönünce cevap veremedik. Can mısırını çok hızlı bitirdiği için gizlice benimkinden çalmaya çalışırken yavaşça eline vurdum.

“Çok ayıp!”

“Asıl sana ayıp be! İnsan arkadaşından bir iki tane mısırı esirger mi?”

“Lütfen dersen veririm.”

“Lütfen Afra’cığım.”

Fısıldamayı bırakıp arkadaşıma mısırımdan uzattım. İlk yarı bitip ışıklar tekrar yandığında gerinerek kalktık.

“Bir mısır daha alacağım.”

Can’ın peşinden zıplayarak giderken “Şaşırmadım,” dedim. “Ben lavaboya gideceğim. Bana da alır mısın?”

“Olur tabii ki.”

“Ben de Afra’yla gideceğim.”

Su ile birlikte ellerimizi yıkayıp rujlarımızı tazeledik. Ona aynadan bakarken “Işıldıyorsun resmen,” dedim. “Bu ne güzellik tü-tü maşallah.”

“Canımsın. Mert bile beni senin gördüğün kadar güzel görmüyordur.”

Kahkaha atıp arkadaşımın koluna girdim ve “O kimmiş? Ben seni on yıldan fazladır tanıyorum,” dedim.

“Bebeğimsin.”

Filmden inanılmaz keyif almıştık. Üstüne yemek ve dondurma da iyi gelmişti doğrusu. Eve girmek üzereyken hala geçirdiğimiz günün güzelliğini düşünüyordum.

“Afra!”

“Babacığım!”

Babam arkamdan seslenince durup onu bekledim. Yanıma gelip bana sarıldı.

“Beklediğimden erkencisin kızım.”

“Sen de baba. Halledebildiniz mi krizi?”

“Hallettik tabii. Babanla eniştenden kaçar mı?”

Kol kola içeri girdik. Sevim teyzem ortalığı toparlayıp çıkmıştı bile.

“Kızım, kahve içelim mi?”

“Olur, baba. Ben yaparım.”

Babam da ben de odalarımıza geçip kıyafetlerimizi değiştirdikten sonra geri aşağı indik. Babama kahvesini uzattım, kendime soğuk bir içecek doldurmuştum.

“Ee, karne ne alemde?”

“Hediyeme karar verme aşamasındayım.”

“Getir bakalım.”

Koşarak kapının yanındaki çantamdan karnemi aldım. Takdir belgemi görünür şekilde göğüs hizamda tutarken suratımda gururlu bir gülümseme vardı. Geçen yıl bir ara notlarım çok düşmüştü.

Babamın yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı, bana sarıldı ve “Tebrik ederim kızım,” dedi. “Başaracağından şüphem yoktu zaten.”

Babamın kollarının arasındayken tek bir duygu diğer hepsini bastırıyordu. Huzurluydum…