1. BÖLÜM-AFRA

“Günaydın sevgilim, hey hey hey, günaydın çocuklar, hello dayı günaydın, günaydın…”

En sevdiğim radyo programının “günaydın” jeneriği bile beni yataktan kaldıramamıştı. Hatta burnuma çok güzel kokular gelmesi de. Çünkü bugün karne günüydü. En yakın arkadaşımla yazın ne yapacağımızı planlarken saatler geçmişti. Sanki günün büyük çoğunluğunu birlikte geçirmiyormuşuz gibi.

Sonunda “Ha gayret kızım,” diyerek kendimi yataktan çıkmaya zorladım. Birkaç gerinme hareketi yaptıktan sonra banyoma girdim. Üniformamı giyip saçlarımı sıkı bir atkuyruğu yaptım.

Eşyalarımı alırken fazla sabırsız davranmıştım. Telefonumu neredeyse düşecekken son anda yakaladım. Böreklerin kokusuna daha fazla dayanamayıp merdivenlerden koşarak inerken Sevim teyzemin sesini duydum.

“Afra! Kızım şu merdivenlerden koşarak inmesen? Yüreğime iniyor her seferinde.”

Ona arkasından sarılıp “Beni yedi yaşımdan beri tanıyorsun teyzoş,” dedim. “Biliyorsun, düşsem bile kedi gibiyim. Dört ayağımın üstüne…”

Gülümseyip yanağımı sıkarak “Tatlı kızım benim,” dedi. “Tatlılığın kime çekti bilmem…”

“Sana çekti sana,” dedim tüm sırnaşıklığımla.

Yüksek sandalyeye oturup önüme koyduğu kahvaltı tabağındakileri hızla yemeye başladım.

“Kızım yavaş ye. Arkandan atlı kovalamıyor ya?”

Telefonumu kaldırıp saati gösterdiğimde “Paket yapayım mı?” dedi. “Arkadaşların da yesin sıcak sıcak.”

Başımı “Olur,” anlamında salladığım anda babam mutfağa bir fırtına gibi girdi.

“Projenin çoktan hallolmuş olması gerekiyordu Arslan! Tamam, ben de Afra’yı okula bırakıp geçerim. Öyle mi? Harika olur valla. Tamam, bir saate görüşürüz.”

Babam telefonu kapatıp “Günaydın hanımlar,” dedi. “Şirkette kriz var. Enişten tek başına kalmış kızım. Birazdan teyzen seni almaya gelecek. Hadi, kaçtım ben.”

Babam saçlarını öpüp koşarak evden çıkarken arkasından “Akşam görüşürüz,” diye seslendim.

“Bu kadar çalışmayla nasıl bu kadar genç kalıyor bilmem.”

“Onu bu kadar genç tutan şey çalışmak teyzoş,” dedim gülümseyerek.

“Sen üniversite için gidince iyice işkolik olacak diye korkuyorum.”

“Ben gitmeyeceğim ki. Burada bir okul kazanacağım. Hem daha çok var üniversite sınavına.”

Çalan korna sesiyle sandalyemden zıplayarak indim. “Akşam görüşürüz teyzoş,” dedim ve tıpkı az önce babamın yaptığı gibi koşarak evden çıktım.

Kafamda geçen yıl babama ve en yakın arkadaşlarıma çektirdiklerim dönerken canım teyzem ve kuzenim Mert’in beni beklediği arabaya kollarımı sallayarak koştum.

Yüzümde yalandan bir sırıtışla…