2. BÖLÜM-AFRA&SU

SU-9 AY ÖNCE

“Yemin ediyorum bu sefer onu ayılana kadar pataklayacağım.”

Mert, yanımda taksinin camından dışarıyı seyrediyordu. Yüzünde son birkaç aydır sık sık gördüğümüz o endişeli ifade vardı. En yakın arkadaşlarımızdan olan Can da beni onaylar şekilde başını sallayıp kendi kendine bir şeyler mırıldandı.

Taksi kalabalık bir ara sokağın girişinde durunca Can ücreti öderken biz Mert’le inip kalabalığa doğru koşturmaya başladık. Bizim için her saniye çok kıymetliydi. Etrafımızdaki sarhoş insanları gördükçe de tedirginliğim artıyordu. Giderek daha çok söylenmeye başladım. Hem kendime, hem en yakın arkadaşıma.

Mert, izbe barın girişinde bileğimi tuttu. Tek amacının beni kaybetmemek olduğunu bilsem de yanaklarımın kızardığını hissedebiliyordum. Kendine gel Su! En yakın arkadaşlarından birinin sevgilisi o!

Başımı düşüncelerimi kovmak ister gibi sağa sola sallayıp Mert’in hemen arkasından yürürken Afra’ya bakınmaya devam ettim. Sesini duyunca olduğum yerde durup etrafıma bakınmaya başladım.

“Barda.”

Mert’in baktığı yöne bakınca onu gördüm.

“Sana son bir kadeh daha diyorum, lütfen! Unutmam lazım. Arkadaşlarım geldiklerinde asla izin vermezler.”

Konuşma şeklinden sarhoş olduğu belli oluyordu. Barmen ona yeni bir bardak uzatırken koşarak “Hayır,” dedim.

“Imm, Su?”

Arkadaşım bana kapanmak üzere olan gözleriyle bakıp ağlamaya başladığında kollarımı etrafına sarıp “Geçti canım,” dedim. “Buradayız, yanındayız.”

“Sizi yasal yaşın altına alkol sattığınız için şikayet edeceğim!”

“Bana bak ufaklık, sizin sarı kafa zaten yeterince başımı ağrıttı. Kızı da alıp ikileyin yoksa minik şikayet tehdidini size yedirmekle kalmam. Sonuçlarına katlanamazsınız. Şimdi uza!”

O esnada yanımıza gelen Can da olaya dahil olmak üzereydi. İki deli ortalığı birbirine katacak gibi göründüğünden Can’ı gömleğinden çekip “Gidelim,” dedim. “Lütfen.”

“Tamam güzelim, gidelim.”

Sesimi duyurabilmek için diğerlerinden daha fazla bağırmam gerekmişti. Ortamdaki gürültülü müzik kulaklarımı ağrıtmaya başlamıştı, alkol kokusu ise midemi bulandırıyordu.

“Aynen, yol alın.”

Can elimden kurtulup barmene doğru bir hamle yapınca onu can havliyle tekrar yakalayıp bu sefer Mert’e bakarak “Mert!” dedim. “Korkuyorum…”

Mert’in yüzündeki tiksinti dolu öfkeli ifade anında yumuşadı. Nefesini sıkıntıyla verip “Tamam,” dedi. “Can, gidelim kardeşim. Değmez.”

Can da başını sallayınca Mert yanıma gelip kuzenini kucağına aldı.

Mert önümüzde, Can ve ben el ele arkasında bardan çıktık. Can’ın abisi Yaman abi bizi almaya geliyordu ancak biraz gecikmişti. Beklerken Mert’in telefonu çalınca “Can?” dedi. “Bir bakar mısın eniştem mi arıyor?”

Can telefonu Mert’in cebinden alırken ekranda “Sevgilim” yazısını görünce kendime bir kez daha kızdım. Mert’e olan hislerimi o kadar uzun zamandır saklıyordum ki şu anki durumum için kimseye kızmaya hakkım yoktu. Mert, yakın arkadaşlarımdan Afra’nın kuzeni, Aleyna’nın ise sevgilisiydi.

“Aleyna arıyor. Açayım mı?”

“Olur, şu meseleyi konuşmak istediğimi de söyle.”

“Sonunda!”

*

Yaman abi arabayı evimizin önünde durdurduğunda “Teşekkürler Yaman abi,” dedim.

“Su, Afra’nın durumunu hiç iyi görmüyorum.”

“Hakan amca, Afra sürekli psikolojik desteği reddettiği için kendisi destek almaya başladı abi. Durumu nasıl çözeceği ile ilgili. Ama bu sefer ikna edeceğim onu. İnanıyorum.”

Annemin seslendiğini duyunca Mert’in kucağında Afra’yla kapıda beklediğini hatırladım.

“Tekrardan teşekkürler. Görüşürüz.”

Eve girip Mert’e odamı gösterdim. Kuzenini yatağıma yatırıp, bir iki saniyeliğine odamı inceledi. Yüzünde hafif bir gülümseme belirir gibi oldu.

“Herhangi bir durumda saat kaç olursa olsun beni ara, Su.”

“Merak etme Mert. Ararım.”

“Teşekkür ederim.”

“Mert. O senin kuzenin olabilir ama benim de en yakın arkadaşım. Gerekirse ben de giderim onunla görüşmeye. Hadi, sen artık bekletme sevgilini.”

Sesimdeki kendinden nefreti duymadığını umdum. Yüzü değişti, sessizce başını sallayıp odamdan çıktı.

Yaman abinin arabasının uzaklaştığını duyunca ben de yattım. Uykuya dalma çabasıyla gözlerimi kapattım.

ERTESİ SABAH-AFRA

Ağzımda iğrenç bir tatla uyandım. Gözlerimi açmadan yatakta gerinirken kafama yediğim şaplakla aniden gözlerimi açtım.

“Ay! Ne oluyor ya?”

Su tepemde cehennem zebanisi gibi dikiliyordu. Allah’ım sen yardım et…

“Bir gün,” dedi en yakın arkadaşım. “Senin yüzünden genç yaşımda öleceğim.”

“Deme öyle şeyler. Sensiz ben ne yaparım?”

“Afra, lütfen ciddi ol. Her seferinde sana bir şey olacak diye ne kadar korkuyoruz, farkında mısın?”

“Elimde değil Su! Bir şekilde unutmam lazım.”

Arkadaşım yatağa oturup ellerimi tuttu. Konuşmaya başlamadan önce birkaç saniye sessiz kaldı.

“Bak Afra. Sen yalnız değilsin bebeğim. Hiçbir zaman olmadın. Baban, teyzen, kuzenin var. Biz varız hem. Sana unutturmak için elimden geleni yaparım. Birlikte saçmalarız. Sen benim hiç sahip olmadığım kız kardeşimsin.”

“Söz mü?”

Su gülümsedi “Söz deli kız,” dedi. “Söz!”

“Bir türlü kendime yediremiyorum Su. Annemin babamı öylece bırakıp gitmesini atlatamıyorum.”

“Sen de bunun karşılığının babanı her gece ölesiye korkutmak olduğunu mu düşündün?”

Yüzüme tokat yemiş gibi hissettim. Haklıydı. Başımı aşağı eğdim.

“Afra, bak bana…”

Kafamı kaldırıp Su’ya baktığımda onun da ağlamak üzere olduğunu fark ettim. Kendimi bıraksam ben de ağlayacaktım.

“Ben sana bunları utan diye söylemedim arkadaşım. Seni kendine getirmek istiyorum sadece. Gerekirse bir psikologla görüşelim. Birlikte. Destek almak ayıp değil, günah değil.”

Arkadaşımı inceledikçe başka şeyler de dikkatimi çekti. Su hiçbir zaman bu kadar solgun, yorgun görünmezdi. Esmer bombamdı. Ama şimdi karşımda gözlerinin altı mor, perişan görünüyordu.

“Kaçta geldik?”

“Konuyu değiştirme lütfen Afra.”

“Ciddiyim Su. Kaçta geldik?”

“Sabaha karşıydı. Seni bulduğumuz bar çok kötüydü. Barmen bizimkileri tehdit etti hatta…”

“Nasıl yani?”

“Bildiğin…”

“Sen hiç uyudun mu peki?”

“Bir saat falan.”

“Su, özür dilerim. Benim yaptıklarımın sizi bu kadar etkilediğini hiç fark etmemiştim.”

“Benden özür dilemene gerek yok kuş. Bana söz ver yeter.”

“Ne sözü?”

“Kendini ne kadar bunalmış hissedersen hisset, beni ara. Altından kalkamayacağımdan korkma. Bir mesajınla koşarak gelirim, biliyorsun.”

Sözü tutabileceğimden emin değildim ama bu sefer elimden geleni yapacaktım. Sevdiğim insanlara da kendime de bunu yaşatmaya hakkım yoktu.

“Söz veriyorum. Ama sonra benden ne çok arıyorsun diye şikayetçi olmak yok.”

En yakın arkadaşım bana öyle bir sarıldı ki bir anlığına nefesim kesildi.

“Senden asla böyle bir şey için şikayetçi olmam.”

Odanın kapısı hafifçe tıklatılınca birbirimizden ayrıldık. Selen teyze kapıyı biraz araladı, yalnızca kafasını uzatıp “Günaydın kızlar,” dedi. “Kahvaltı hazır.”

“Geliyoruz anne.”

Yataktan kalktık, sırayla elimizi yüzümüzü yıkayıp el ele mutfağa indik. Selen teyze tek kelimeyle döktürmüştü.

Kahvaltının ortalarına kadar havadan sudan konuştuk. Bir ara konu üniversite sınavına bile geldi.

“Sen nereyi düşünüyorsun Afra’cığım?”

“Ben Ankara’da kalacağım teyzoş. Hedef Hacettepe. Biliyorsun, babamdan uzak kalmak istemiyorum.”

“Benim deli kızım da tutturdu Eskişehir de Eskişehir diye!”

“Ama anne, ben biraz daha olgunlaşayım, paramı yönetmeyi öğrenebileyim diye istiyorum bunu. Ankara’da kalırsam üniversite bir, lise beş gibi olacak. Hem hani sen de destekçimdin?”

“Destekçinim zaten. Ama seni destekliyor olmam bu fikre bayıldığım anlamına gelmiyor.”

Su ve Selen teyzem didişmeye devam ederken aylar sonra ilk kez yüzümde saklamadığım bir gülümseme vardı.