2. Bölüm

Aradan bir kaç hafta geçti. Zeynep her zaman ki gibi hastaneye gidiyordu düşünerek. Bir hafta sonra zeynebi istemeye geliceklerdi. Zeynebim içi elvermiyordu. Neden ailesinin hatalarını o çekmek zorunda hep. Ailesinin düşmanları neden hep Zeynep'e zarar verdiler. Neden olan hep Zeynebe oluyordu. Bu hayatta acı çekenler hep en masumları oluyor. Zeynebin hiç bir suçu yokken bunca acıları yaşıyordu. Zeynebin babası çok sert biriydi, evlatlarını bir hiç uğruna verebilecek bir insandı. İnsan ailesini seçemiyor . Zeynepte hiç bir şey yapamazdı. Boyun eğmek ten başka bir şey yoktur bu memlekette. Büyüklerinizin hatalarını çekmek zorunda kalıyoruz . Zeynepi hastanede ki işler bile unutturmuyordu yaşayacaklarını . Saat çoktan 14:00 bulmuştu Zeynep kaç gündür doğru dürüst bir şey yememişti. Kantine indi bir tost ve bir çay aldı ve her zaman ki yerine oturdu. Yanına birisi geldi...

Murat
" Merhaba oturabilimiyim "
Zeynep
" Tabiki buyrun " dedi
Murat
" Ben sizi tanıdım "
Zeynep
" Nereden tanıyorsunuz ki "
Murat
" Bana çarpmıştınız yanlışlıkla "
Zeynep
" Evet hatırladım biraz acelem vardı kusura bakmayın "
Murat
" Yok estafurullah ne kusuru ,
Ben Murat bu arada "
Zeynep
" Bende Zeynep "
Murat
" Hemşire siniz galiba "
Zeynep
" Evet bu hastanede hemşireyim
Siz ne iş yapıyorsunuz "
Murat
" Ben mühendisim "
Zeynep
" Ne mühendisi "
Murat
" İnşaat mühendisiyim " dedi .

Zeynebin telefonu çaldı arayan annesiydi .
Zeynep in yüzü düştü, telefona cevap vermedi.
Tekrar aradı annesi, yine cevap vermedi.
Zeynep'in gözü telefondaydı .
Murat
" Açmayacak mısınız "

Zeynep
" Benim kalkmam gerekiyor, sohbet için sağolun " dedi .

Murat
" Ne demek kendinize iyi bakın ".

Zeynep
" Sizde " dedi .

Hastaneden dışarıya çıktı annesi hâlâ arıyordu. Açmaktan başka bir çaresi yoktu.
Zeynep
" Alo "

Annesi
" Bir hafta sonra buraya gel söz kesilecek " dedi ve zeynebin suratına kapattı telefonu.

Zeynep sanki beyninden vurulmuşa döndü. Olduğu yerde donup kaldı. Annesinin her bir kelimesinde gözünden yaşlar geliyordu. Telefonu kulağından indirdi. İnsanın bir kelimesi bu kadar çok acıtır mı canını . Acıtır tabi ki hele bir de ailen sandıklarınsa o zaman beyninden vurulmuşa döner insan. Zeynep olduğu yerde bayıldı. Hastanenin etrafındaki insanlar yanına toplandı. O sırada Murat da çıkıyordu kalabalığın yanına gittiğinde yerde yatanın Zeynep olduğunu gördü. Etraftakilere açılın diye bağırıyordu. Sedye getirin diye bağırdı. Sedye gelmeyince kucaklayıp götürdü Zeynep'i .
Aradan bir gün geçti. Zeynep gözlerini açtı ayağı kalkmaya çalıştı ama bağırsakları ağrıyordu. İçeriye arkadaşı olan bir hemşire girdi.
" Nasılsın hemşirem " dedi

Zeynep
" İyim ben "

Arkadaşı
" Kesin iyisindir. Ben sana demedim mi bir şeyler ye diye, bak ilerlemiş hastalığın "

Zeynep
'"Geberimde gidim, nerde bende o şans " dedi.

Arkadaşı
" Zeynep Murat diye biri dışarıda bekliyor dünden beri "

Zeynep
" Of bir de bu çıktı başıma "

Arkadaşı
" Öyle deme seni kucaklayıp acile getiren oydu "

Zeynep
" Ne, şaka yaptığını söyle lütfen "

Arkadaşı
" Yo şaka değil "

Zeynep
"Ne istiyor "

Arkadaşı
" Seni görmek "dedi gülerek .

Zeynep
" Çok komik. Tamam toplanayım bekle "

Arkadaşı
" Gidiyorum ben, gelmesini söyleyeceğim "

Zeynep
" He he hadi git " dedi.
İçeriye Murat girdi.

Murat
" İymisin "

Zeynep
" İyim sağol "

Murat
" Eğer bir kusuru yoksa neden bayıldın "

Zeynep
" İlaçlarımı kullanmayı unuttum, unutunca böyle oluyor arada "

Murat
" O zaman bir daha unutma, benim gitmem gerekiyor " dedi ve gitti .

Zeynepte hazırlandı ve hastaneden bir kaç gün izin aldı. Eve gidip biraz dinlenmesi gerekiyordu.