14. Bölüm

Yengesi mutfaktan dışarı çıktı
" Ayaklanmışsın " dedi keşke ölseydin dermiş gibi.
" Hoşuna gitmedi galiba " dedi ve odasına gitti.
Biraz dinlendikten sonra amcası çağırdı.
Çalışan:
" Zeynep hanım amcanız çalışma odasında sizi bekliyor efendim "
" Tamam teşekkür ederim "
Kalktı odaya doğru gitti kapıyı çaldı içeriye girdi.
Amcası sinirlenmişti.
Zeynep odaya girdiğinde Doktor da odadaydı
" Otur Zeynep "
Amcası doktora:
" İlaç kullanacak mı yine doktor "
" Çoğundan kurtuldu Cahit Ağa, tabi Zeynep Hanım'ın kendine bakması şartıyla "
Amcası Zeynep'e bakıyordu
Zeynep ne diyeceğini şaşırdı
" Amcası çıkabilirsin Zeynep " dedi
Amcasıyla doktor konuşuyordu.

Cahit Ağa
" Tekrar aynı hastalığı olma olasılığı varmı "
" Aslında tam iyileşmiş sayılmaz, Zeynep Hanım'ın beyninde olan tümör geçmiş değil büyümüyor ama bir sıkıntı da çıkarmıyor "
" Bağırsaklarında olan sorunu bitti artık ağrısı olamaz "
" İyi yine birinden kurtulduk "
" Tümör konusuna gelince büyümeden ilaçlarla hallerde biliriz. Zeynep hanımla konuşun bu günden itibaren büyümemesi için tedaviye başlandı.
Zeynep odasında girmişti yemeğe çağırmıştı ama Zeynep gitmemişti. O evde durmak bir hapis gibi çıkmıyor içinde. Her adımda olanlar göze geliyor, olanlar bir bir canlanıyor, sanki tekrar yaşanmış gibi hissettiriyor, Zeynepte her adımda eskiler gözüne geliyordu. Defalarca gitmek istedi ama amcası izin vermedi.

Taki üniversitesiyeye gidene kadar. O günden sonra fazla gelip gitmemişti o eve en fazla bir iki kere gelmişti. Geldiği gün yengesi olay çıkarıyordu. Amcasına bir şey demiyordu genelde ama amcası her şeyin farkındaydı.
Şimdi ise dört duvarlar arasında duruyordu zorda olsa.

Doktor gitmiş herkes yemek masasında oturuyor akşam yemeği yiyordu. Zeynepte masadaydı amcasını isteği üzre. Zeynep her zaman ki gibi yengesini yüzüne bakmıyordu. Cahit ağa
" Zeynep daha iyi misin diye sordu "
" İyim " dedi. Yemek bittikten sonra herkes odalara çekildi.

Ertesi gün
Herkes her şeyden haberdar bir tek bilmeyen Zeynepti
Otur nasıl söylenceyeceğimi bilmiyorum, Zeynep abimi kaybettik " Zeynep'in gözleri doldu
" Ne, nasıl babam öldümü " dediğinde gözümden yaş geliyordu.
" Kalp krizi dediler yarın defnedicez " dediğinde gözünden yaş geliyordu.
" Amca " diyerek amcasına sarıldı.

Yarın
Zeynep'in gözüne uyku girmedi sabah olmuştu.
Cenaze evin önüne gelmişti.
Zeynep babasının yanına giderek amcası
" Zeynep ağlama "
" Amca" dediğinde
" Sil gözyaşlarını "
" Sende "
" Dışarıda ağlama olurmu abim seni ağlayarak görmesin hadi gel gidelim "