39. Bölüm Final

**Aras'ın anlatımından**

Aleyna gözlerini kapatmıştı ama elimi hâlâ tutuyordu. Ben ise ona bakmaktan kendimi alamıyordum. Dört ay boyunca hayalini kurduğum şey karşımdaydı. Uyanmıştı. Benim güzelim gerçekten uyanmıştı.

Kapının önünden sesler gelmeye başladı. Herkes Aleyna'nın uyandığını duyduğu için içeri girmek istiyordu.

Bir anda kapı açıldı. Mert, Berk, Alya, Ecem, Alev, Berra ve Ahu içeri doluştu. "Yavaş olun, hepiniz birden girmeyin," dedi doktor. Mert hemen, "Ben kardeşiyim." dedi.

Berk güldü. "Biz de arkadaşlarıyız." Alya gözyaşlarını silerek Aleyna'ya baktı. "Yaşıyor..." Aleyna gözlerini hafifçe açtı. "Yaşıyorum." Herkes bir anda gülmeye başladı.

Mert yatağın yanına geldi. "Sen var ya..." Aleyna ona baktı. "Ne?" "Dört ay uyudun." Aleyna kaşlarını kaldırdı. "Ben mi istedim?" Berk hemen araya girdi. "İşte bu kesin Aleyna." Hepimiz güldük.

Aleyna da gülmeye çalıştı ama hemen yoruldu. Doktor, "Tamam, hastamızı çok yormayalım lütfen. Daha yeni uyandı." dedi. Herkes biraz geri çekildi. Ateş Bey kızının yanına geldi. "Prensesim."

Aleyna babasına baktı. "Babiş..." Ateş Bey'in gözleri doldu. "Evet kızım." Aleyna elini uzattı. Ateş Bey hemen elini tuttu. "Buradayım." "Çok özledim." Ateş Bey eğilip alnından öptü. "Ben de seni çok özledim."

Azra Hanım da yatağın diğer tarafına geldi. "Benim güzel kızım." Aleyna annesine baktı. "Anne..." Azra Hanım ağlayarak gülümsedi. "Buradayım." Aleyna annesinin elini tuttu. "Sen parmağımı görmüşsün." "Evet." "Ben de seni duydum."

Azra Hanım şaşkınlıkla baktı. "Beni duydun mu?" Aleyna hafifçe başını salladı. "Biraz." Azra Hanım'ın gözlerinden yaşlar aktı. "Ben sana her gün konuştum." Aleyna gülümsedi. "Duymuşum." Herkes sessizleşti. Ben Aleyna'nın elini tutmaya devam ediyordum.

Bir anda bana baktı. "Aras." "Hı?" "Sen gerçekten her gün geldin mi?" "Evet." "Her gün?" "Her gün." Mert araya girdi. "Ben de şahidim." Berk başını salladı. "Adam hastanenin demirbaşı oldu." Hepimiz güldük.

Ben de Berk'e baktım. "Sen de geliyordun." "Evet ama ben bu kadar romantik değildim." Alya hemen, "Sen zaten duygusal olduğunu kabul etmiyorsun." dedi.

Berk gözlerini devirdi."Ben gayet duygusuzum." Aleyna ona baktı. "Yalan." Berk bir an sustu. "Sen daha yeni uyandın, nasıl hâlâ beni çözdün?" Aleyna gülümsedi. "Çünkü seni tanıyorum." Herkes yine gülmeye başladı. O an içimde garip bir huzur vardı.

Aylar sonra ilk defa bu odada kahkaha duyuyordum. Ve bunun sebebi Aleyna'ydı. Bir süre sonra doktor herkesin biraz dışarı çıkmasını istedi. "Şimdi Aleyna'nın dinlenmesi gerekiyor." Herkes yavaş yavaş kapıya yöneldi.

Mert çıkarken Aleyna'ya baktı. "Ben dışarıdayım." "Tamam." Alya eğilip Aleyna'nın saçlarını okşadı. "Sonra yine geleceğim." Aleyna gülümsedi. "Gel." Berk de kapıdan çıkarken, "Çikolata getireceğim." dedi. Aleyna hemen, "Çilekli olsun."

Berk güldü. "Bak daha yeni uyandı, sipariş vermeye başladı." Kapı kapandığında odada yine sadece ben ve Aleyna kaldık. Sandalyeyi yatağına biraz daha yaklaştırdım.

Aleyna bana baktı. "Aras." "Efendim?" "Ben uyurken gerçekten benimle konuştun mu?" "Çok." "Ne söyledin?" Bir an sustum. "Her şeyi." "Mesela?"

Gülümsedim. "Okulda ne olduğunu anlattım." "Başka?" "Seni ne kadar özlediğimi." Aleyna'nın gözleri doldu. "Başka?" "Seni sevdiğimi." Aleyna başını hafifçe çevirdi. "Onu duydum." "Gerçekten mi?" "Evet." "Ne zaman?" "Sen bana ilk söylediğinde." Gülümsedim. "Demek beni duyuyordun." "Her şeyi değil."

Bir süre sustu. "Ama sesini duyuyordum." Boğazım düğümlendi. "Keşke daha fazla konuşsaydım." Aleyna bana baktı. "Konuşmuşsun zaten." Sonra elimi tuttu. "Ben yalnız değildim." Başımı salladım. "Hiçbir zaman yalnız değildin." Aleyna birkaç saniye bana baktı.

Sonra, "Aras..." "Hı?" "Ben sana bir şey söylemiştim." "Ne?" "Uyandığımda..." Bir an durdu. "Seninle konuşacaktım." Gülümsedim. "Konuşuyoruz işte." "Hayır." Kaşlarını hafifçe çattı. "Başka bir şey söyleyecektim." Kalbim hızlandı. "Ne?"

Aleyna gözlerini kaçırdı. "Ben de seni seviyorum demiştim." Gülümsedim. "Onu duydum." "Bir daha söylemeyeceğim." "Güzelim." "Ne?" "Ben onu her gün duymak istiyorum." Aleyna hafifçe güldü. "Çok istiyorsun." "Evet." Elini öptüm. "Çünkü dört ay bekledim."

Aleyna gözlerimin içine baktı. "Üzgünüm." "Niye?" "Seni korkuttuğum için." Başımı iki yana salladım. "Senin suçun değil." "Ama..." "Hayır." Elini sıktım. "Bir daha bunu konuşmayacağız." Aleyna başını salladı. "Tamam." Bir süre sessiz kaldık.

Sonra bana baktı. "Aras." "Efendim?" "Çok değişmişsin." Kaşlarımı kaldırdım. "Nasıl?" "Saçların." Güldüm. "Ne olmuş?"
"Uzamış." "Sen dört ay uyudun güzelim."

Aleyna güldü. "Doğru." Sonra yüzüme dikkatlice baktı. "Biraz da zayıflamışsın." "Sen yokken yemek yiyemedim." Aleyna'nın gülümsemesi kayboldu. "Aras..." "Şaka yaptım." "Yapma." "Tamam." Aleyna gözlerini kapattı.

Bir süre sonra tekrar açtı. "Ben uyuyunca gitmeyeceksin değil mi?" Elini tuttum. "Gitmeyeceğim." "Gerçekten?" "Gerçekten." "Tamam." Gözlerini kapattı. Bu kez yüzünde küçük bir gülümseme vardı. Ben de sandalyemde oturup onu izlemeye devam ettim.

Akşam olduğunda doktor tekrar kontrol için geldi. Aleyna'nın durumunun iyi olduğunu söyledi. Ama hâlâ çok güçsüzdü. "Bugün fazla konuşmaması gerekiyor." Başımı salladım. "Tamam." Doktor çıktıktan sonra ailelerimiz de biraz dinlenmek için aşağıya indi. Ben ise hâlâ odadaydım.

Aleyna gözlerini açtı. "Aras?" "Buradayım." "Gece oldu mu?" "Evet." "Sen eve git." "Hayır." "Niye?" "Çünkü sana söz verdim." Aleyna gülümsedi. "Ne sözü?" "Gitmeyeceğim dedim." "İnatçısın." "Sen de öylesin." Aleyna hafifçe güldü.

Sonra elimi tuttu. "İyi ki geldin." Gözlerim doldu. "İyi ki uyandın." Bir süre birbirimize baktık. Sonra Aleyna fısıldadı. "Aras?" "Hı?" "Seni gerçekten çok özledim." Elini dudaklarıma götürdüm. "Ben de seni güzelim." Aleyna gözlerini kapattı. "İyi geceler." sesini duymayı o kadar özlemişim ki uyumasın istiyorum ama bunu ona söylemedim. "İyi geceler." Elini bırakmadım.

Ve o gece ilk defa hastaneden çıkmadım. Çünkü dört ay boyunca her gece ondan uzaklaşmıştım. Artık gitmeyecektim.

Elini tuttum ve bırakmadım. Dört ay boyunca her gece ondan uzaklaşmıştım. Artık gitmeyecektim. Aleyna uyurken ona baktım. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Dört ay boyunca beklediğim gün sonunda gelmişti. Aleyna uyanmıştı.

Bana seni seviyorum demişti. Ve ben artık biliyordum... Ne olursa olsun, onu bir daha kaybetmeyecektim. Ama o gece bilmiyordum ki... Bu sadece bir son değildi. Asıl hikâyemiz şimdi başlıyordu.

Dört ay sonra yeniden başladığımız bu hikâyenin... Bu sefer yarım kalmasına izin vermeyecektim.

Final bölümü nasıl buldunuzzzzz

2. Kitabı yapamamaya karar verdim

Oy beğeni ve yorumlarınızı bekliyorummmmmm 🌟🌟💫💫

Seviliyorsunuzzzzz 🫶🏻🫶🏻🫶🏻🫶🏻