32. Bölüm

Eve doğru yürürken kızlar hâlâ Emir hakkında konuşuyordu. Alev, "Alya sen çocuğa bayağı sert çıktın ama." dedi.

Alya gözlerini devirdi. "Ya tamam, bir anda arkamızdan seslendi. Ben nereden bileyim kim olduğunu?"

Ecem gülerek, "ama çocuk da kötü niyetli değildi." dedi. "Ben kötü niyetli demedim ki."

Berra hemen araya girdi. "Yalnız ikinci kez tesadüfen karşılaşmanız biraz komik."

Alya ona baktı. "Ne demek istiyorsun?" "Hiçbir şey." "Berra." "Kızım hiçbir şey demedim!" Hepimiz gülmeye başladık.

Ben de onları dinlerken bir yandan Aras'ın söylediklerini düşünüyordum. "Belki daha başka avantajlarım da vardır."

Fadime hemen ortaya çıktı. Fadime: "Bak yine düşünüyorsun." Aleyna: "Sus." Fadime: "Çocuk resmen sana yürüdü." Aleyna: "Abartma ya. Çocukluk arkadaşım sonuçta."

Fadime: "Çocukluk arkadaşın olup da 'güzelim' diyor." Aleyna: "Ee?" Fadime: "Ee'si şu, kızım sen kör müsün?" İçimden derin bir nefes aldım.

Aleyna: "Belki herkes birbirine böyle hitap ediyordur." Fadime: "Aras'ın herkese 'güzelim' dediğini düşün."

Bir an bunu hayal ettim. Garip bir şekilde hoşuma gitmedi. Aleyna: "Yok ya..." Fadime: "HAHAHA." Aleyna: "Kes sesini!" Alev bana dönüp, "Kime kızıyorsun?" dedi.

"Kimseye." Ecem kaşlarını kaldırdı. "Sen kendi kendine konuşuyorsun yine." "Yok canım." ne alaka yani.

Berra gülerek, "Aleyna'nın kafasında yine bir şeyler dönüyor." dedi. "Bir şey dönmüyor." Tam o sırada telefonum tekrar titredi. Ekrana baktım.

Aras. İstemeden yüzümde bir gülümseme oluştu. Alev bunu görünce hemen, "Bak bak, yine Aras!" dedi. "Off sus." dedim.

Telefonu açtım. "Efendim?" "Ulaştın mı?" "Yok daha, yürüyoruz." "İyi. Baban kızmasın sonra." "Dokuzda evde olmam lazım."
"Yetişirsin." "Umarım." Bir an sessizlik oldu. Sonra Aras, "Az önce söylediklerimi düşünüyor musun?" dedi.

Kalbim bir anda hızlandı. "Ne söyledin ki?" "Hatırlamıyor musun?" "Hayır." "Hatırlıyorsun." Gülüşünü duyabiliyordum. "Aras..." dedim "Efendim güzelim?" İşte yine.

Kalbim yine saçma sapan atmaya başlamıştı. "Sen niye bana sürekli güzelim diyorsun?"

Telefonun diğer ucunda birkaç saniye sessizlik oldu. "Rahatsız mı oluyorsun?" "Hayır." Cevabı düşünmeden vermiştim.

Aras güldü. "O zaman sorun yok." "Ya ama..." "Ama?" "Hiç." "Bak, yine sustun." "Ne diyeyim?" dedi

"Bilmem. Belki benim duymak istediğim bir şey söylersin." "Mesela?" "Mesela..." Sesi biraz daha alçaldı.
"Benim de seni özlediğimi söyleyebilirsin." Bir anda duraksadım.

Yürümeye devam eden kızlara baktım. Hiçbiri bana bakmıyordu.
"Sen... beni özledin mi?" "Özledim."

Bu kadar net söylemesini beklemiyordum. "Biz daha dün görüştük." "Ne olmuş?" "Çok saçma." "Niye?" "Bilmem." "Ben seni özledim. Bunun saçması mı olur?"

Yüzümün ısındığını hissediyordum.
"Aras..." "Efendim?" "Sen bugün bir garipsin." "Belki bugün bazı şeyleri söylemek istiyorumdur." "Ne gibi?" "Onu yüz yüze söylemek daha iyi."

Bir an sustum. "Ne zaman görüşeceğiz?" "Yarın." dedi "Yarın mı?" "Evet." "Niye?" "Çünkü seni görmek istiyorum." Kalbim resmen yerinden çıkacak gibiydi.

Tam cevap verecekken Ahu arkadan bağırdı. "Aleyna! Hadi!" bildiğin çığırdı "Geliyorum!"

Aras güldü. "Git hadi. Eve geçince haber ver." "Tamam." "İyi geceler güzelim." "İyi geceler." Telefonu kapattım. Bir süre ekrana bakakaldım.

Fadime: "Geçmiş olsun." Aleyna: "Ne oldu?" Fadime: "Sen bu çocuğa fena düşmüşsün." Aleyna: "Saçmalama."

Fadime: "Sen bana değil, kalbine yalan söyle."
Telefonu çantama koyup kızların yanına gittim.
Ecem hemen yanıma sokuldu.
"Yine ne dedi?"dedi "Hiç."

Alev, "Yüzünden belli hiç olmadığı."
Berra gülerek, "Kesin romantik bir şey söyledi." dedi "Romantik değildi."
Alya bana baktı. "Ne söyledi?" dedi "Yarın görüşeceğiz."

Ecem'in gözleri büyüdü. "Yarın mı?"
"Evet." dedi "Ne yapacaksınız?" "Hiçbir şey. Görüşeceğiz sadece." Berra sırıttı. "Tabii." bende"Ne tabii?" dedi "Hiç." kızlarda burda ayrılıp evlere dağıldık.

Evettt bu bölümde böyleydiii

Nasıl buldunuz bakalımm bölümü yorumlara yazınnn

Oy beğeni ve yorumlarınızı bekliyorummmmmmm 💫

Seviliyorsunuzzzzz 😘🦋🦋🦋