38. Bölüm

** Aras'ın anlatımından**

Bugün pazar olduğu için uyandığım gibi Aleyna'mın yanına gittim bu zamana kadar odaya girmeye cesaret edemedim ama bugün girecektim.

Hastaneye gelmiş Aleyna'nın odasının olduğu kata çıkmıştım tam odasının oraya gelmiştim ki herkes'in burda olduğunu görünce bi durdum.

Neden herkes burdaydı Ateş beye dönüp "Ateş bey neden herkes burda" nolur Aleyna'ya bir şey olmasın nolur Allahım "doktor belki bugün yarın uyanabilir dedi Azra'm parmağını kıpırdattığını görmüş" Allahh "doğrumu bu uyanıcak mı!" hızla Azra hanım'ın yanına gittim "gördünüz mü cidden benim Aleyna'm uyanıcak mı" Azra hanım gülümseyerek kafa salladı "evet oğlum gördüm" Azra Hanım'a sarıldığımda gözlerim dolmuştu. Dört aydır beklediğim şey belki de gerçek olacaktı. Aleyna uyanacaktı.

Azra Hanım da bana sarılıp ağlamaya başladı. "Uyanacak oğlum." "Gerçekten mi?" "Evet." Başımı salladım. Gözyaşlarımı sildim. "Ben... ben onu görebilir miyim?" Tam o sırada Ateş Bey yanıma geldi. "Doktor birazdan izin verecek." Başımı salladım. "Ben yanında olmak istiyorum." Ateş Bey elini omzuma koydu. "Olacaksın oğlum."

Doktor odadan çıktığında hepimiz bir anda ona döndük. "Doktor?" Doktor hafifçe gülümsedi. "Şu an durumu stabil. Biraz önce parmağında hareket gördük. Bu iyiye işaret." "N-ne zaman uyanır?" "Kesin bir şey söyleyemeyiz. Ama artık tepki vermeye başladı."

Başımı salladım. "Yanına girebilir miyim?" Doktor bana baktı. "Beş dakika. Sakin olacaksın. Onu heyecanlandıracak bir şey yapmayacaksın." İçimden gülmek geldi. "Tamam." Doktor kapıyı açtı. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki sanki herkes duyacak gibiydi. Yavaşça içeri girdim. Ve dört ay sonra ilk kez Aleyna'mın yanına gittim.

Kapıyı sessizce kapattım. Yatağın yanına doğru yürüdüm. Aleyna yine aynı şekilde yatıyordu. Ama bu kez farklıydı. Çünkü biliyordum... Beni duyuyor olabilirdi. Yanındaki sandalyeye oturdum Elini tuttum.

Eli sıcaktı. "Selam güzelim." Sesim titredi. "Ben geldim." Bir süre yüzüne baktım. "Bugün ilk defa odana girdim." Gülümsedim. "Ne kadar saçma değil mi?" Başımı eğdim. "Dört aydır her gün buraya geliyorum ama yanına girmeye korktum."

Elini biraz daha sıktım. "Çünkü seni böyle görmek çok zoruma gidiyordu." Gözlerim doldu. "Ama bugün girmek istedim." Derin bir nefes aldım. "Çünkü artık sana söylemem gereken bir şey var." Aleyna'nın yüzüne baktım. "Belki beni duymuyorsun."

Gülümsedim. "Ama ben yine de söyleyeceğim." Başımı yatağın kenarına yasladım. "Seni seviyorum." O an içimde tuttuğum her şey sanki bir anda dışarı çıktı. "Çok seviyorum."

Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı. "Ben bunu sana söylemek için o kadar çok bekledim ki..." Elini iki elimin arasına aldım. "Sonra sen gittin." Sesim titredi. "Öylece uyuyakaldın." Gülmeye çalıştım ama beceremedim. "Ben sana kızamıyorum bile."

Başımı salladım. "Çünkü seni görünce kızmak aklıma gelmiyor." Bir süre sustum. "Hatırlıyor musun?" "Motorla yarıştığımız günü..." Gözlerimi kapattım. "Sen bana bağırıyordun." Hafifçe güldüm. "Ben de sana bağırıyordum." Sonra tekrar ona baktım. "Keşke o gün seni durdursaydım."

Başımı eğdim. "Keşke..." Bir damla yaş elinin üzerine düştü. "Ama artık keşke demek istemiyorum." Elini tuttum. "Ben senden sadece bir şey istiyorum." Sesim iyice kısıldı. "Uyan." "Ne olur uyan." Tam o sırada...

Aleyna'nın parmakları hafifçe hareket etti. Donup kaldım. Başımı kaldırdım. "Aleyna?" Hiçbir şey olmadı.

Bir an gözlerimi kırpıştırdım. "Az önce..." Elini tekrar tuttum. "Aleyna?" Bu kez parmakları yeniden kıpırdadı. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. "Aleyna!" Hemen ayağa kalktım. "Doktor!" Kapıya doğru dönecektim ki...

Aleyna'nın kaşları hafifçe hareket etti. "Hayır..." Olduğum yerde kaldım. "Aleyna?" Gözlerim onun yüzündeydi. Ve sonra... Göz kapakları hafifçe aralandı.

Nefesimi tuttum. "Aleyna..." Gözleri yavaşça açıldı. Birkaç saniye hiçbir şey göremiyormuş gibi etrafa baktı. Sonra gözleri bana geldi. Bana baktı.

Ben ise olduğum yerde donup kalmıştım. "Aleyna..." Gözlerinden yaş geldi. Dudakları hafifçe hareket etti. Ama sesi çıkmadı. Hemen yanına eğildim. "Buradayım." Elini tuttum. "Ben buradayım güzelim." Aleyna birkaç saniye bana baktı.

Sonra çok hafif bir ses çıktı ağzından. "A...ras..." O an gerçekten ağlamaya başladım. "Buradayım." Gülümsedim. "Buradayım güzelim." Aleyna gözlerini tekrar kapatacak gibi oldu. "Korkma." Elini tuttum. "Uyuma." Başımı salladım. "Ne olur gözlerini kapatma." Aleyna tekrar gözlerini açtı. Bana baktı.

Dudaklarının kenarı çok hafif kıvrıldı. "Ö...zledim..." Boğazım düğümlendi. "Ben de seni çok özledim." Başımı eğip elini öptüm. "Çok." Kapıya doğru dönüp bağırdım. "Doktor!" Hemşireler ve doktor hızla odaya girdi. Ben kenara çekildim ama Aleyna'nın elini bırakmadım. Doktor kontrollerini yaparken sürekli ona bakıyordum. "Aras..." Aleyna'nın sesi çok zayıftı.

Hemen ona döndüm. "Efendim?" Gözleri üzerimdeydi. "Sen... ağlıyor musun?" Gülmeye çalıştım. "Yok." Kaşlarını hafifçe çattı. "Ağlıyorsun." Güldüm. "Tamam." Gözyaşlarımı sildim. "Ağlıyorum." Aleyna'nın gözleri tekrar kapandı. Bu kez korkmadım. Doktor bana baktı. "Merak etme, dinlenmesi gerekiyor." Başımı salladım.

Aleyna'nın elini bırakmadan ona eğildim. "Gitmiyorum." Fısıldadım. "Bu sefer hiçbir yere gitmiyorum." Aleyna gözlerini çok hafif araladı. Ve belli belirsiz gülümsedi. "İyi..." O tek kelimeyle dört ayın bütün ağırlığı sanki üzerimden kalktı.

Kapının dışında ailelerinin ağlama ve sevinç seslerini duyabiliyordum. Ama ben hiçbirini duymuyordum. Sadece Aleyna'ya bakıyordum. Çünkü dört ay sonra... Benim güzelim gözlerini açmıştı.

Oy beğeni ve yorumlarınızı bekliyorummmmm 🌟🌟🌟🌟

Bu bölümde böyleydiiiiiii

Evett bölüm hakkında ki yorumlarınızı yazın bakalımmm

Seviliyorsunuzzzzzzzzzz unutmayınnnn 🦋🫶🏻🫶🏻🫶🏻🫶🏻