35. Bölüm

Üçe kadar saymış ve başlamıştık önümüzde neredeyse bir saat kadar bi yol olduğu için yarışımız uzun sürecekti.

Şu an ben öndeydim "noldu Aras efendi ben öndeyim!" derken bi yandan da zafer gülüşümü atıyordum "kısa bi önderlik güzelim seninkisi!" diyen Aras'la kısa bi bakış atıp önüme dönmüş ve "aynen canım aynen göreceğiz!" ses olduğu için bağırarak konuşıyorduk.

Arasın bi anda öne geçmesiyle hızımı biraz daha arttırdım "noldu güzelim ben öndeyim sanki. hmm ." hmm demesine ölünür olan diye düşünürken Aras'ın bana seslendiğini duymuyordum.

Biran da kendimi yerde bulmuş daha ne olduğunu anlamadan bilincim kapanmıştı.

⌀
Aras'ın anlatımından

Her şey biran da olmuştu benim güzelime kamyon çarpmış ama ben engel olamamıştım.

Üzerimden şoku atınca Aleyna'ya koştum direkt "kalk güzelim nolur kalk hadi" nabzını kontrol ettim "yaşıyor çok şükür yaşıyor!" telefonumu çıkartıp hemen ambulansı aradım.

Ambulans gelmiş ve hastaneye gitmeye başlamıştık "aç gözlerini Aleynam nolur aç" gözümden bi damla yaş düşmüştü.

Elini tuttum "burdayım güzelim yanındayım" yanımda ki adam "merak etmeyin beyefendi elimizden geleni yapıcaz yaşayacak" kafamı iki yana sallayarak "elinizden gelenden daha fazlasını yapın ölmesin Aleynam onun daha ailesi ile yaşaması güzel anılar biriktirmesi gerek hem ben daha ona onu sevdiğimi söyleyemedim" burnunu çekip "nolur kurtarın onu" dedim.

Sonunda hastaneye gelmiştik Aleyna'yı direkt ameliyata aldılar bende Ateş beyleri aradım gelirlerdi birazdan "kızım nerde nerde benim kızım!" adeta kükreyen Ateş beyle geldiklerini anlamış ve onlara dönmüştüm.

Ateş beylerin yanına gitmesiyle ayağa kalktım ve yanlarına doğru ilerledim. Ateş bey bana döndüğünde gözleri dolmuştu. "Aras nerde kızım benim kızım nerde?" Elimi kaldırıp ameliyathaneyi gösterdim. "Orda Ateş bey ameliyata aldılar daha yeni." Ateş bey başını sallayıp ameliyathanenin kapısına baktı. "Nasıl oldu?" Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Gözlerimi yere indirdim. "Yarış yapıyorduk... Bir anda kamyon çıktı önümüze. Aleyna'yı gördüm ama yetişemedim." Sesim titremeye başlamıştı.
Ateş bey bana baktı ve omzuma elini koydu. "Senin suçun değil oğlum." Başımı iki yana salladım. "Ben yanında olmasaydım belki..." Cümlemi tamamlayamadım.

Barış bey yanıma gelip omzuma vurdu. "Aras kendini suçlamayı bırak. Şu an Aleyna için güçlü durmamız gerekiyor." Kafamı salladım ama içimdeki korku gitmiyordu.

Koridorda herkes sessizce bekliyordu. Dakikalar geçiyor ama bana saatler gibi geliyordu.
Bir ara ameliyathanenin kapısına baktım. "Ne olur çık artık güzelim..." Mert bir köşede oturmuş ellerini birbirine kenetlemişti.

Gözleri kapalı bir şekilde dua ediyordu. Yanına gidip oturdum. Mert bana baktı ama hiçbir şey söylemedi. Ben de konuşmadım. İkimiz de aynı şeyi bekliyorduk. Aleyna'nın çıkmasını.

Bir süre sonra Azra hanım yanımıza geldi. Mert hemen ayağa kalktı. "Anne?" Azra hanım oğluna baktı. "Doktorlar ellerinden geleni yapıyor oğlum." Mert başını salladı. "İyi olacak değil mi?" Azra hanım cevap vermeden önce birkaç saniye sustu. "İyi olacak." Bunu söylerken kendi de buna tutunuyormuş gibi görünüyordu.

Ben tekrar ameliyathanenin kapısına baktım. Telefonumu çıkarıp saate baktım. Ne kadar olmuştu bilmiyordum. Sadece çok uzun sürdüğünü hissediyordum.

Bir süre sonra kapı açıldı. Doktorun çıkmasıyla hepimiz ayağa kalktık. Ateş bey hemen doktorun yanına gitti. "Doktor kızım nasıl?" Doktorun yüzü ciddi görünüyordu. "Ameliyatı tamamladık." Hepimiz derin bir nefes aldık.

Ama doktor konuşmaya devam etti. "Fakat kafasına aldığı darbe oldukça ciddi." Azra hanım hemen sordu. "Kızım iyi olacak mı?" Doktor birkaç saniye sustu. "Şu an komada." O an koridor sessizliğe gömüldü.

Sanki herkes aynı anda nefesini tutmuştu. "Ne demek komada?" Ateş beyin sesi titriyordu. "Bilinci kapalı. Ne zaman uyanacağını şu an söylememiz mümkün değil." Mert'in gözleri dolmuştu. "Yani... uyanacak değil mi?" Doktor ona baktı. "Uyanması için umut var. Ama bunun ne zaman olacağını bilemeyiz." Başımı öne eğdim.

Gözümden yaşlar düşüyordu. "Onu görebilir miyim?" Doktor bana baktı. "Yoğun bakıma alındığında kısa süreliğine görebilirsiniz." Başımı salladım. "Tamam." Bir süre sonra Aleyna'yı yoğun bakıma çıkardılar.

Camın arkasından onu gördüğümde olduğum yerde kaldım. Kafasında bandaj vardı. Etrafında bir sürü cihaz vardı.

Gözleri kapalıydı. "Bu kadar sessiz yatma güzelim..." Camın önüne biraz daha yaklaştım. "Sen böyle değilsin ki." Elimi cama koydum.
"Ben senin bağırmanı, gülmeni istiyorum." Sesim titriyordu. "Uyan da bana kız. Yarışta seni geçtiğim için kız mesela." Gülmeye çalıştım ama yapamadım. "Ne olur uyan." Arkamdan Mert'in sesi geldi. "Aras..." Ona dönmedim. "Uyanacak." Mert yanıma gelip camdan kardeşine baktı. "Uyanacak." Ben de başımı salladım. "Evet." Bir süre ikimiz de hiçbir şey söylemeden Aleyna'ya baktık.

Sonra Ateş bey yanımıza geldi. Gözlerini kızından ayırmadan konuştu. "Benim kızım güçlüdür." Başımı salladım. "Güçlüdür." Azra hanım da yanımıza geldi.

Ellerini birbirine kenetlemişti. "İnşallah bizi duyuyordur." Camın arkasındaki Aleyna'ya baktım. "Kesin duyuyordur." Sonra biraz daha yaklaşıp sessizce konuştum. "Ben buradayım güzelim." Gözlerimi kapattım. "Seni bekliyorum." Bir damla yaş yanağımdan süzüldü. "Ne kadar sürerse sürsün." Telefonumu çıkarıp ekranına baktım.

Aleyna'nın gülümsediği bir fotoğraf vardı. Fotoğrafa bakıp fısıldadım. "Sen bana daha seni sevdiğimi bile söylettirmedin. "Derin bir nefes aldım. "Onun için uyanmak zorundasın. "Tekrar cama baktım. "Ben seni bırakmayacağım." kafamı salladım "Sen de beni bırakma güzelim." dedim.

Oy beğeni ve yorumlarınızı bekliyorummmm 💫💫

Yeni bölümde görüşmek üzereeeee 🦋🦋🦋🦋

Seviliyorsunuzzzzzzzz 😽😽😽🫶🏻🫶🏻🫶🏻🫶🏻