36. Bölüm

Oy ve yorumlarınızı bekliyorum bakınn yapmayanı 🦀 yer bakınn
⌀
**Aras'ın anlatımından**

Aradan tam üç ay geçmişti. Üç ay boyunca Aleyna hiç uyanmamıştı. Ama biz hâlâ onu bekliyorduk.

Her gün hastaneye geliyordum. Bazen okuldan çıkar çıkmaz, bazen sabah erkenden. Ne zaman gelirsem geleyim, ilk yaptığım şey yoğun bakımın camından Aleyna'ya bakmak oluyordu.

O gün de hastaneye geldiğimde koridorda Ateş Bey'i gördüm. Tek başına oturmuş, elindeki kahveye bakıyordu.

Yanına gittim. "Merhaba Ateş Bey. "Başını kaldırıp bana baktı. "Hoş geldin oğlum."dedi "Nasıl?" Başını iki yana salladı. "Aynı." Bu kelimeyi üç aydır o kadar çok duymuştum ki artık içim acıyordu. "Uyanacak."

Ateş Bey bana baktı ve hafifçe gülümsedi. "Uyanacak tabii. Benim kızım güçlüdür." Başını yoğun bakımın camına çevirdi. "Her sabah buraya geldiğimde ona günaydın diyorum. Belki duyuyordur."

"Kesin duyuyordur." Ateş Bey elini omzuma koydu. "Sen de konuş onunla. Seni duyuyorsa iyi gelir." Başımı sallayıp cama doğru ilerledim. "Konuşuyorum zaten." Camın önünde durup Aleyna'ya baktım. "Her gün konuşuyorum güzelim." Ertesi gün hastaneye geldiğimde bu kez Azra Hanım vardı.

Elinde küçük bir poşet vardı. Yanına yaklaştığımda içinden Aleyna'nın siyah hırkasını çıkardı. "Ne getirdiniz?" Gülümsedi. "Üşüyordur belki." Bir an ne diyeceğimi bilemedim. "Azra Hanım..."bir an ne diyeceğimi bilemedim "Ne?"diyen Azra hanıma "İyi misiniz?"diye sordum.

Gözlerini kaçırdı. "İyiyim oğlum." Ama iyi olmadığı belliydi. Hırkayı camın önündeki sandalyeye bıraktı. "Bu onun en sevdiği hırka. Uyandığında giysin diye getirdim." Sonra cama yaklaşıp sessizce konuştu. "Kızım, annen geldi." Gözleri doldu.

O bakımlı kadın gitmiş yerine sanki on yıl yaşlanmış biri gelmişti. "Bak sana hırkanı da getirdim." Başını eğip birkaç saniye sustu. "Uyan da eve gidelim." Azra Hanım'ın ağlamamak için kendini tuttuğunu görünce benim de boğazım düğümlendi.

Bir hafta sonra Mert geldi. Elinde Aleyna'nın odasından aldığı küçük bir kutu vardı. Yanıma oturdu. "O ne?"dedim "Aleyna'nın eşyaları." Kutuyu açıp içinden bir toka çıkardı. "Bunu üç ay önce odamda buldum." Gülümsedi. "Benim odamda ne işi var bilmiyorum." Mertte çok kilo vermişti "Belki özellikle bırakmıştır." Mert güldü.

Kısa bir iç çekip "Kesin bir şey istemiştir ama unutmuştur." Sonra gülümsemesi yavaşça kayboldu. "Onu çok özledim." bu sefer iç çeken bendim.

Başını öne eğdi. "Evde herkes onun odasına bakıyor." Bir süre sustu. "Ben bazen kapısını açıyorum. Sanki içeriden 'Mert!' diye bağıracakmış gibi." Omzuna elimi koydum.

"Uyanacak." inşAllah uyanacak Mert başını salladı. "Uyanacak." sanki bir birimizi kandırıyorduk.

Kızlar da dönüşümlü geliyordu. Bir gün Alya tek başına gelmişti. Elinde küçük bir poşet vardı. "Aras."dedi. "Efendim?"Alya'ya baktım "Bak ne aldım." Poşetten küçük bir anahtarlık çıkardı. "Aleyna bunu görse kesin beğenirdi." Gülümsedim. "Kesin çok beğenirdi." Alya cama yaklaşıp anahtarlığı Aleyna'ya gösterdi.

"Bak Aleyna, bunu sana aldım." Sonra gülmeye çalıştı. "Uyanınca alırsın." Ama birkaç saniye sonra gözleri doldu. "Çok özledim seni." Başını cama yasladı. "Okul da sensiz hiç çekilmiyor." Başka bir gün Ecem gelmişti.

Yoğun bakımın önünde otururken bir anda bana döndü. "Aras."dedi "Efendim?" dedim "Uyanacak değil mi?" Hiç düşünmeden cevap verdim. "Evet." belki kendimi kandırıyordum ama Aleyna beni ailesini bırakmaz biliyorum.

Ecem'in konuşmasıyla ona döndüm "Sen bunu nereden biliyorsun?" Aleyna'ya baktım. "Çünkü ona güveniyorum." Ecem hafifçe gülümsedi. "Ben de." Sonra camın önüne gidip Aleyna'ya okulda olanları anlatmaya başladı.

Berra geldiğinde ise elinde bir sürü kâğıt vardı. "Nedir onlar?" "Notlar."
"Ne notu?" "Aleyna'nın kaçırdığı dersler." Güldüm. "Uyanınca hepsini vermeyi planlıyorsun yani?" "Evet." Kağıtları kaldırdı. "Üç ay boyunca ders çalışmadı diye ona kızacağım."Sonra yüzü düştü. "Ama önce uyanması lazım." Bir gün Berk geldi.

Hiçbir şey söylemeden yanıma oturdu. Bir süre sonra cebinden telefonunu çıkardı. Aleyna'nın eski bir fotoğrafını açtı. "Gülüşüne bak." Fotoğrafa baktım. "Çok güzel. "Berk başını salladı. "Üç aydır bu fotoğrafa bakıyorum." Telefonu kapattı.

"Bir gün bana 'Berk niye bu kadar duygusalsın?' diyecek."Gülümsedim. "Kesin der." "Sonra da dalga geçer." "Kesin." İkimiz de birkaç saniye güldük.

Ama sonra yine sessizlik oldu. Berk başını cama çevirdi. "Uyan artık Aleyna." Ben de onun yanına geçtim. "Uyan güzelim." Üç ay geçmişti.

Herkes kendi içinde farklı şekilde mücadele ediyordu. Ama herkesin beklediği tek şey aynıydı. Aleyna'nın gözlerini açması.

Ben her gece hastaneden çıkarken son kez cama bakıyordum. "İyi geceler güzelim." Elimi cama koydum. "Yarın yine geleceğim." Gülümsedim. "Sen yeter ki uyan." Sonra yavaşça koridordan uzaklaştım.

Çünkü biliyordum. Ne kadar zaman geçerse geçsin... Biz Aleyna'yı beklemeye devam edecektik.

Dırırırımmm bu bölmde böyleydiiiiiii

Oy beğeni ve yorumlarınızı bekliyorummmm 💫💫💫💫💫

Bölümü nasıl buldunuzzz 🦋

Seviliyorsunuzzzzzz aşkntanelerimmmmmm 😽😽😽😽😽🫶🏻🫶🏻🫶🏻

Ayy hadi baysss 🖤🖤