37. Bölüm

Beğenip yorum yapmayanları 🦀 kapıyormuş haberiniz olsun

**Aras'ın anlatımından**

Aradan bir ay daha geçmişti. Aleyna tam dört aydır uyanmıyordu. Dile kolay Dört ay...

İlk başlarda her gün hastaneye gelirken içimde hep bir umut vardı. "Bugün uyanır." "Belki bugün gözlerini açar."veya "Belki doktor güzel bir haber verir." Ama günler geçtikçe o umutla beklemek daha da zorlaşmıştı.

Yine de vazgeçmiyordum. Çünkü Aleyna'ya verdiğim bir söz vardı. Onu bırakmayacaktım. O gün okuldan çıkar çıkmaz yine hastaneye gittim.

Koridorda yürürken hemşirelerden biri bana gülümsedi. "Aras, yine geldin." Başımı salladım. "Her gün geliyorum." "Hâlâ aynı." "biliyorum." Yoğun bakımın camına doğru yürüdüm.

Aleyna yine oradaydı. Gözleri kapalıydı. Yüzünde hiçbir değişiklik yoktu. Ama bana göre hâlâ dünyanın en güzel insanıydı.

Camın önünde durdum. "Selam güzelim." Cevap yoktu. "Bugün okul çok sıkıcıydı." Gülümsedim. "Sen olsaydın kesin 'Aras sus da ders dinleyelim.'derdin" Bir süre ona baktım. "Bak, hâlâ seninle konuşuyorum." Elimi cama koydum. "Çünkü bir gün cevap vereceğini biliyorum." Tam o sırada koridordan bir ses geldi. "Aras." Arkamı döndüğümde Ateş Bey'i gördüm.

Yanıma geldi. "Bugün okul nasıldı?" omuz silkip "Aynı."dedim. Başını salladı. Sonra Aleyna'ya baktı. "Ben biraz yanına gireceğim." "Tabii." Yanından çekildim.

Ateş Bey içeri girdiğinde ben de koridordaki sandalyeye oturdum. Yaklaşık yirmi dakika sonra çıktı. Gözleri kızarmıştı. "Konuştu mu?" Bir an bana baktı. Sonra hafifçe güldü. "Sen de biliyorsun oğlum, konuşamaz."dedi "Belki duyuyordur." Başını salladı. "İnşAllah duyuyordur oğlum duyuyorsa bizi daha fazla bekletmez." Sonra elindeki telefonu gösterdi. "Telefonunda eski videolarını buldum." "Ne videosu?"
"Doğum günü videosu." Gülmeye başladı. "Pastanın yarısını kendi yüzüne sürmüş."

Ben de güldüm. "Hiç şaşırmadım." Ateş Bey başını salladı. "Uyandığında o videoyu göstereceğim." "Kesin utanır." "Utanmalı zaten." İkimiz de güldük.

Ama gülüşümüz çok uzun sürmedi. Çünkü ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk. Aleyna'nın uyanmasını.

Ertesi gün hastaneye geldiğimde Azra Hanım vardı.

Elinde yine küçük bir poşet vardı. Yanına gittim. "Merhaba." "Merhaba oğlum." "Ne getirdiniz?"
Poşeti kaldırdı. "Çorap." Gülümsedim. "Çorap mı?" "Evet." Poşetten küçük beyaz çoraplar çıkardı.

"Evde çekmecesini açtım. Bunları görünce getirmek istedim." Bir an sustu. "Saçma geliyor biliyorum." "Hayır." Başını iki yana salladı. "Ben bazen hâlâ eve gidince odasında olduğunu düşünüyorum." Gözleri doldu.

"Kapısını açacağım ve bana 'Anne kapıyı çalmadan girme!' diyecek." Boğazımı temizledim. "Bir gün diyecek." Azra Hanım bana baktı. "İnşallah." Sonra camın önüne gitti.

Çorapları sandalyeye bıraktı. "Kızım..." Sesi titriyordu. "Annen geldi." Camın önünde birkaç saniye bekledi. "Bak sana çorap getirdim." Gülümsedi. "Evde buldum." Sonra gözünden bir damla yaş süzüldü.

"Uyanınca bunları giymeni istiyorum." Elini cama koydu. "Sonra eve gidelim." Bir süre sessizce bekledi. "Ben seni çok özledim." Azra Hanım başını eğdi. Ben de arkamı dönüp gözlerimi sildim.

Bir hafta sonra Mert geldi. Yanında iki tane çanta vardı. "Bu kadar şeyi niye getirdin?" Bana bakıp güldü. "Bir tanesi benim." "Diğeri?" "Aleyna'nın." "İçinde ne var?" "Kitapları." "Niye?" "Uyanınca sıkılmasın diye." Güldüm.

"Uyanınca mı okuyacak?" "Okur." Çantasını sandalyeye bıraktı. Sonra cama baktı. "Bugün biraz konuşacağım." "Konuş." Mert cama yaklaştı. "Selam." Sessizce bekledi. "Ben geldim." Sonra kollarını bağladı. "Bak, dört ay oldu." Başını iki yana salladı.

"Sen gerçekten çok uyudun." Gülmeye çalıştı. "Ben olsam bu kadar uyumazdım." Sonra yüzü düştü. "Ama..." Sesi titredi. "Gerçekten özledim seni." Bir süre sustu. "Evde senin odana giriyorum." Başını eğdi. "Her şey aynı."

Sonra hafifçe gülümsedi. "Yastığını bile değiştirmedik." Gözlerini kapattı. "Uyan artık." Arkasını dönüp bana baktı. "Gelecek değil mi?" "Ne?"
"Uyanacak." Hiç düşünmeden cevap verdim.

Keşke uyansa şu an "Uyanacak."Mert başını salladı. "Tamam." Sonra tekrar cama döndü. "Ben sana güveniyorum." Birkaç gün sonra Berk geldi. Onu koridorda görünce şaşırdım.

Elinde iki kahve vardı. "Birini sana aldım." Kahveyi uzattı. "Sağ ol." Yanıma oturdu.Bir süre sessiz kaldık.

Sonra, "Bugün kötü bir gün geçirdim." dedi. "Ne oldu?" "Birisi bana Aleyna'yı sordu." Başımı eğdim. "Ne dedin?" "Uyuyor dedim." Gülümsedi. "Sonra bana 'Ne zamandır?' diye sordu."

Birkaç saniye sustu. "Dört ay." Berk derin bir nefes aldı. "İnsan söyleyince daha da uzun geliyor." Başımı salladım. "Evet." Berk telefonunu çıkardı.

Yine eski bir fotoğrafını açtı. Aleyna gülüyordu. "Bak." Fotoğrafa baktım. "Çok güzel." "Her gün onun fotoğraflarına bakıyorum ne zaman bize dönüceksin diyorum ama cevap alamıyorum" gözünden bir damla yaş gelmişti. "Ben de bazen." Berk telefonu kapattı. "Uyandığında ona kızacağım."

Güldüm. "Neden?" dedim."Çünkü bizi çok bekletti." Ben de güldüm. "Kesin sana 'Ben mi istedim?' diyecek."
Berk kahkaha attı. "İşte o sesi duymak istiyorum." Sonra camın önüne geçti.

İçli bir sesle "Aleyna."dedi. Ellerini cebine soktu. "Uyan." Bir süre bekledi. "Bak, Aras burada." Bana baktı. "Ben buradayım." Sonra tekrar cama döndü. "Sen yeter ki gözlerini aç."derin bir nefes alıp "bize geri dön be kızım söz yarış yaptığımız da hep sen kazanıcaksın tabi yapabilirsek" demiş ve gitmişti.

Kızlar da gelmeye devam ediyordu. Bir gün Alya geldi. Elinde büyük bir poşet vardı. "Ne var onda?" "Çikolata." "Niye bu kadar?" "Çünkü Aleyna seviyor." "Uyandığında yiyecek." "Tabii." Alya cama yaklaştı. "Bak Aleyna."Poşeti kaldırdı.

"Sana çikolata aldım." Gülümsedi.
"Uyandığında beraber yiyeceğiz." Sonra bir anda sustu. "Sen uyanınca sana anlatacak o kadar çok şeyim var ki."

Gözleri doldu. "Emir..." Bir an durdu. Sonra gülümsedi. "Boş ver." Ben ona baktım. Alya hemen bana döndü. "Ne?" "Hiç." "Bir şey yok." Gülerek başını salladı. "Ben Aleyna'ya anlatacağım." Sonra cama döndü. "Uyanınca her şeyi anlatacağım." Başka bir gün Ecem geldi.

Yanıma oturdu. "Aras." "Efendim?" "Bugün rüyamda Aleyna'yı gördüm." Başımı kaldırdım. "Ne yapıyordu?" "Koşuyordu." Bir an gülümsedi. "Bağırıyordu." "Kesin." "Sonra bana kızdı." "Neden?" "Bilmiyorum." İkimiz de güldük.

Ecem cama baktı. "Keşke gerçekten burada olsa." "Olacak." "Ne zaman?" Bu kez cevap veremedim. Ecem başını salladı. "Ben de bilmiyorum." Sonra ayağa kalktı.

Camın önüne gitti. "Aleyna." Elini cama koydu. "Rüyama girdiğine göre artık uyanman lazım." Gülümsedi. "Bak seni bekliyoruz." Günler böyle geçmeye devam etti.

Beşinci ay yaklaşmıştı. Aleyna hâlâ uyanmamıştı. Ama herkes gelmeye devam ediyordu. Bazen Berra geliyordu.

Elinde ders notlarıyla. "Bak, bunları hâlâ saklıyorum." Kağıtları cama gösteriyordu. "Uyanınca sana vereceğim." Bazen Alev geliyordu. Aleyna'nın eski videolarını izletiyordu.

Bazen Ahu geliyordu. Sessizce yanında oturup kitap okuyordu. Kimse ondan vazgeçmiyordu. Ben ise her gün aynı şeyi yapıyordum.

Hastaneye geliyordum. Cama bakıyordum. Onunla konuşuyordum. Ve çıkarken yine aynı şeyi söylüyordum. "Yarın geleceğim." Bir akşam yine cama yaklaştım.

Hastane neredeyse boşalmıştı. Saat geç olmuştu. Aleyna'nın odasına baktım. "Bugün beş ay olmak üzere." Sessizce güldüm. "Çok uyudun güzelim." Elimi cama koydum.
"Ben seni ilk gördüğüm günü hatırlıyorum." Gözlerimi kapattım. "İlk konuştuğumuz günü de."

Derin bir nefes aldım. "Ve sana söyleyemediğim şeyi de." Sesim titredi. "Seni seviyorum." Bu kez gözlerimi kaçırmadım. "Seni gerçekten çok seviyorum." Camın arkasında hiçbir hareket yoktu.

Ama yine de devam ettim. "Uyandığında bunu yüzüne söyleyeceğim." Gülümsedim.
"Kaçamazsın." Bir süre daha ona baktım. "İstersen bana kız." "İstersen bağır." "İstersen günlerce benimle konuşma." Gözlerim doldu. "Yeter ki gözlerini aç."

Başımı cama yasladım. "Ben beklerim." Bir süre sonra koridordan hemşirenin sesi geldi. "Aras, artık gitmen gerekiyor." Başımı kaldırdım. "Tamam."

Son kez Aleyna'ya baktım. "İyi geceler güzelim." Elimi cama koydum. "Yarın yine geleceğim." Sonra yavaşça uzaklaştım.

Ama bu kez içimde garip bir his vardı. Sanki bir şey değişecekti. Ne olduğunu bilmiyordum. Sadece içimde küçücük bir umut vardı. Belki yarın... Belki bir hafta sonra... Belki bir ay sonra...

Ama ne zaman olursa olsun, ben beklemeye devam edecektim. Çünkü Aleyna daha uyanmamıştı. Ve ben onun gözlerini açacağı günü bekliyordum.

Oy beğeni ve yorumlarınızı bekliyorummmmm 💫💫💫💫💫

Bölümü nasıl buldunuzzzz kelebeklerimm 🦋🦋🦋🦋

Şimdilik görüşmek üzereeeee 🖤

Sevildiğinizi unutmayınnnnn öpülüyorsunuzz beybilerimmmm 😽😽😽😽😽🫶🏻