Bir şans daha #9

*Bir Şans Daha - 9. Bölüm: Kermes Günü*

Sabah gözlerimi açtığımda kalbim küt küt atıyordu.

Bugün kermes vardı. Bizim stant vardı. Mira vardı. Ve Mira'nın annesi babası da gelecekti.

Annem kahvaltıda bana baktı. "Kızım heyecanlı mısın?"

"Çok heyecanlıyım anne. Hem de biraz korkuyorum."

"Korkma. Abilerin yanında olacak. Mira da yanında olacak."

Okula vardığımızda okul bambaşkaydı. Her yer balonlarla, süslerle doluydu. Her sınıf kendi standını kurmuştu. Kimi limonata satıyordu, kimi kek satıyordu, kimi el işi satıyordu.

Bizim stant en köşedeydi. Mira çoktan gelmiş, her şeyi dizmiş. Üzerinde "ABLA & MİRA" yazan bir tabela vardı.

Tabelayı görünce gözlerim doldu. ABLA & MİRA... İlk defa bir yerde adım kardeşimle yan yana yazıyordu. Eskiden hep "MİRA" yazardı. Ben yoktum. Şimdi vardım.

Mira beni görünce koşarak geldi. "Abla! Bak! Tabelayı ben yaptım! Güzel olmuş mu?"

"Çok güzel olmuş Mira."

"Gerçekten mi? Bir de bak, annemin kek tarifini buldum. Dün gece annemden gizli mutfağa girip yaptım. Annem görmedi. Ama çok güzel oldu."

İkimiz de güldük.

Kermes başladı. Herkes standımıza geliyordu. Keklerimiz çok beğeniliyordu. Mira sürekli bağırıyordu.

"Gel gel! En güzel kek burada! Ablam yaptı! Ablam çok güzel yapıyor!"

Ablam... Herkesin önünde "ablam" diyordu. Gururla diyordu.

İkinci abim, üçüncü abim, dördüncü abim de geldi. Hepsi standın önünde durup bize yardım etti. Beşinci abim de geldi, elinde oyuncak arabasıyla.

"Abla! Mira abla! Ben de yardım edeceğim!" dedi.

Mira ona "Mira abla" dediği için çok mutlu oldu. "Tabii ki edeceksin! Sen bizim küçük yardımcımızsın!"

Tam her şey çok güzel gidiyorken... Bir ses duydum.

"MİRA!"

Mira'nın annesi ve babası geliyordu. Yüzleri çok sertti. Herkes onlara bakıyordu.

Mira'nın annesi standa geldi. Tabelaya baktı. "ABLA & MİRA" yazısını görünce kaşlarını çattı.

"Mira! Sen ne yapıyorsun burada? Biz sana 'o kızdan uzak dur' demedik mi?"

Mira'nın yüzü soldu. "Anne... Abla bana bir şey yapmadı. Biz barıştık."

"Barışmak mı? O kız seni rezil etti! Seni herkesin önünde küçük düşürdü! Sen nasıl onunla yan yana durursun?"

Mira'nın babası da, "Yürü eve gidiyoruz! Bu kermes falan yok!" dedi.

Ben bir adım öne çıktım. "Teyze, amca... Mira bir şey yapmadı. Biz..."

Mira'nın annesi bana döndü. "Sen sus! Sen kimsin? Sen evlatlıksın! Benim kızımın yanına bile yaklaşamazsın!"

O kelime yine... Evlatlık...

İçimde bir şey kırıldı. Ama bu sefer ağlamadım. Çünkü arkamda abilerim vardı.

Birinci abim birden ortaya çıktı. İşten izin alıp gelmiş. "Hanımefendi," dedi sakin ama sert bir sesle. "Kız kardeşim hakkında böyle konuşamazsınız."

Mira'nın babası, "Sen kimsin?" dedi.

"Ben onun abisiyim. Ve bu kız, yani Mira, dün gece bizim evimizde yemek yedi. Bizim evimizde güldü. Bizim evimizde aile ne demek öğrendi. Siz ise... Siz kızınıza hiç 'ailem' olduğunu hissettirdiniz mi?"

Mira'nın annesi sustu. Babası da sustu.

Mira ağlamaya başladı. "Anne, baba... Ben sizi çok seviyorum. Ama siz hiç evde yoksunuz. Hep iştesiniz. Ben hep yalnızım. Abla bana sahip çıktı. Abileri bana sahip çıktı. Onlar bana aile oldu. Ne olur... Ne olur beni onlardan ayırmayın."

Mira'nın annesinin gözleri doldu. Babasının da.

"Biz... Biz seni ihmal ettik," dedi annesi titreyerek. "İş için... Hep iş için... Seni unuttuk."

Mira'nın babası, "Kızım, özür dileriz," dedi. "Biz de bilmiyorduk. Sevgiyi nasıl göstereceğimizi bilmiyorduk."

O an herkes sustu. Kermesteki herkes bize bakıyordu. Ama kimse gülmüyordu. Herkes duygulanmıştı.

Mira'nın annesi bana döndü. "Kızım... Sana 'evlatlık' dediğim için özür dilerim. Sen evlatlık değilsin. Sen Mira'nın ablasısın. Ve... Ve Mira'yı bize geri verdiğin için teşekkür ederim."

Gözlerim doldu. "Ben bir şey yapmadım teyze. Mira kendi istedi."

Sonra Mira'nın annesi, standımızdan bir kek aldı. Parasını verdi. "En güzel kek sizinmiş. Gerçekten çok güzel."

Mira gülümsedi. "Annem kekimizi aldı abla! Gördün mü?"

O gün kermeste birinci olduk. En güzel stant ödülünü biz kazandık. Ödülü alırken hep birlikte sahneye çıktık. Ben, Mira, abilerim...

Sahneye çıkarken Mira elimi tuttu. "Abla, bak! Biz kazandık! Birlikte kazandık!"

Akşam eve dönerken Mira'nın annesi babası da bizimle geldi. Annem onları çaya davet etti. İki aile ilk defa bir masaya oturdu.

Babam, "Artık iki aile değil, bir aileyiz," dedi.

Herkes güldü.

Gece odama çekildiğimde telefonuma iki mesaj gelmişti. Biri Mira'dan, biri annesinden.

Mira: *"Abla, bugün benim hayatımın en güzel günüydü. Annem babam ilk defa bana sarıldı. Senin sayende. İyi ki varsın."*

Mira'nın annesi: *"Kızım, sana haksızlık ettim. Özür dilerim. Artık sen de bizim kızımızsın. İstediğin zaman gelebilirsin."*

Mesajları okudum. Ağladım. Ama bu sefer mutlu ağladım.

Yıldızlı anahtarlığı elime aldım. Pencereden dışarı baktım. Mira'nın evinin ışıkları yanıyordu. Ama bu sefer perde kapalı değildi. Ailecek oturuyorlardı. Mira gülüyordu. Annesi babası gülüyordu.

Yatağıma uzandım.

Bir şans daha istemiştim. Ve bu şans bana verilmişti. Ama sadece bana değil... Mira'ya da verilmişti. Ailelerimize de verilmişti.

Ve ben biliyordum, bu daha sadece başlangıçtı. Önümüzde daha çok güzel gün vardı.

*( 10. Bölümde byeeeee ☆ )*

---