Bir şans daha #10

*Bir Şans Daha - 10. Bölüm: En Büyük Abinin Değişimi*

Kermesten sonra her şey çok güzeldi. Fazla güzel.

O kadar güzeldi ki, içimde bir korku vardı. "Acaba bu güzellik bozulacak mı?" diye.

Çünkü en büyük abim... Birinci abim hâlâ tam düzelmemişti.

Evet, bana yıldızlı anahtarlığı vermişti. Evet, beni okula bırakmıştı. Evet, Mira'nın ailesine karşı beni savunmuştu. Ama... Gözlerinde hâlâ bir şey vardı. Bir suçluluk, bir pişmanlık... Ve bir duvar.

Diğer abilerim bana sarılıyordu, benimle oyun oynuyordu, benimle şakalaşıyordu. Ama birinci abim... O hep mesafeliydi. Hep ciddiydi. Hep "koruyacağım" diyordu ama "seviyorum" diyemiyordu.

Bir akşam bunu anneme sordum.

"Anne, birinci abim bana kızgın mı hâlâ?"

Annem bir süre sustu. Sonra saçımı okşadı.

"Kızım, o sana kızgın değil. O kendine kızgın. Eski hayatında sana inanmadığı için, seni koruyamadığı için kendine kızgın. O yüzden sana yaklaşamıyor. Yaklaşırsa ağlayacak diye korkuyor."

O gece odamda bunu düşündüm. Birinci abim... Beni en çok seven ama sevgisini gösteremeyen abi.

Ertesi sabah okula giderken birinci abim yine kapıdaydı.

"Hadi, seni ben bırakacağım."

Arabada yine sessizlik vardı. Ama bu sefer sessizliği ben bozdum.

"Abi, sana bir şey sorabilir miyim?"

"Sor."

"Sen beni seviyor musun?"

Araba birden durdu. Birinci abim direksiyonu tutan ellerine baktı. Elleri titriyordu.

"Neden böyle soruyorsun?"

"Çünkü... Diğer abilerim 'seni seviyorum' diyor. Sen hiç demiyorsun. Sen hep 'koruyacağım' diyorsun. Ama 'seviyorum' demiyorsun. Ben... Ben sevilmek istiyorum abi. Korunmak değil sadece. Sevilmek de istiyorum."

Birinci abim başını eğdi. Bir damla yaş düştü. İlk defa onun ağladığını görüyordum. Eski hayatımda da hiç ağlamamıştı. Hep sert dururdu. Şimdi ağlıyordu.

"Ben... Ben seni çok seviyorum," dedi titreyen sesle. "Eski hayatımda da seviyordum. Ama gösteremedim. Sana inanmadım. Mira'ya inandım. Ve seni kaybettim. Seni kaybettiğim gün... Ben de öldüm aslında. Kalbim durmadı ama ruhum öldü. Şimdi sana tekrar kavuştum. Ama sana 'seviyorum' demeye utanıyorum. Çünkü seni sevdiğini söyleyen bir abi, seni nasıl koruyamadı?"

O an... O an içimdeki bütün duvar yıkıldı.

"Abi," dedim ağlayarak. "Sen beni koruyamadın çünkü sen de küçüktün. Sen de kandırıldın. Sen suçlu değilsin. Sen benim abimsin. Ve ben seni çok seviyorum."

Birinci abim ilk defa bana sarıldı. Sıkı sıkı sarıldı. Arabanın içinde, okulun önünde sarıldık. Kimse umursamadı. Herkes baktı ama biz umursamadık.

"Artık sana hep söyleyeceğim," dedi. "Seni seviyorum kardeşim. Her gün söyleyeceğim. Bir daha hiç susmayacağım."

Okula girerken Mira beni gördü. "Abla, ne oldu? Gözlerin kızarmış."

"Birinci abim bana 'seni seviyorum' dedi Mira. İlk defa dedi."

Mira gülümsedi. "Gördün mü? O da değişiyor. Hepimiz değişiyoruz."

O gün okulda her şey çok güzeldi. Öğretmenler bizi övdü. Kermes birinciliği için bize ödül verdiler. Arkadaşlarım benimle konuşmak istedi.

Akşam eve döndüğümde birinci abim erkenden gelmiş. Elinde bir kutu vardı.

"Bu ne abi?"

"Aç bak."

Kutuyu açtım. İçinde bir kolye vardı. Yıldızlı bir kolye. Anahtarlığıma benziyordu.

"Bu..."

"Bu senin kolyen. Artık anahtarlığı değil, bunu tak. Herkes görsün ki senin bir abin var. Ve o abin seni çok seviyor."

Kolyeyi boynuma taktı. Aynaya baktım. Yıldız parlıyordu.

Annem, babam, abilerim hepimiz sofraya oturduk. Mira da geldi. Artık Mira da ailemizdendi. Annesi babası da bazen geliyordu.

Yemekte birinci abim ayağa kalktı.

"Bir şey söylemek istiyorum," dedi. "Ben eski hayatımda çok hata yaptım. Kardeşime inanmadım. Onu yalnız bıraktım. Ama bu hayatta... Bu hayatta onu hiç yalnız bırakmayacağım. Ve hepiniz bilin ki, ben kardeşimi çok seviyorum. Kardeş olarak seviyorum. Abi olarak seviyorum. Ve ömrüm boyunca onu koruyacağım."

Herkes alkışladı. Mira ağladı. Ben ağladım. Annem ağladı.

Gece odama çekildiğimde kolyeme baktım. Yıldızlı kolyem parlıyordu.

Telefonuma mesaj geldi. Birinci abimden.

*"İyi geceler kardeşim. Seni seviyorum. Yarın sabah seni yine ben bırakacağım."*

Gülümsedim. Cevap yazdım.

*"İyi geceler abi. Ben de seni seviyorum."*

Pencereden dışarı baktım. Mira'nın evi ışıl ışıldı. Artık kavga yoktu. Artık nefret yoktu.

Sadece sevgi vardı. Aile vardı.

Ve ben biliyordum, bu hikaye artık bir nefret hikayesi değildi. Bir sevgi hikayesiydi. Ama bir abi-kardeş sevgi hikayesiydi. En güçlü sevgiydi.

*( 11. Bölümde byeeeee ☆)