Bir şans daha #4

*Bir Şans Daha - 4. Bölüm: İlk Gün*

Sabah gözlerimi açtığımda ilk defa korkarak uyanmadım.

Eski hayatımda her sabah "bugün bana ne yapacaklar?" diye uyanırdım. Bugün ise pencereden güneş vuruyordu. Odam sıcacıktı. Yorganım yumuşacıktı.

Ama gece duyduğum o ses hâlâ kulağımdaydı.

_"Ben de tekrar doğdum. Ve bu sefer de seni rahat bırakmayacağım."_

Kardeşimin sesiydi. Eminim. O da buradaydı. Bir yerde.

Kapı çalındı. Annem içeri girdi, elinde bir okul üniforması vardı.

"Kızım hadi kalk. Bugün ilk günün. Okula geç kalacaksın."

Üniformaya baktım. Tertemiz, ütülü, benim bedenime göre.

"Anne... Ben okula gidecek miyim? Gerçekten mi?"

Eski hayatımda okula gönderilmiyorlardı beni. "Evde otur, kardeşine bak" diyorlardı. Okul benim için hep hayaldi.

Annem saçımı okşadı. "Tabii ki gideceksin. Abilerin de aynı okulda. İkinci abin seni götürecek."

Aşağı indiğimde kahvaltı masası hazırdı. Babam gazete okuyordu. Birinci abim çoktan kalkmış, takım elbisesini giymiş, işe gitmeye hazırlanıyordu. Beni görünce durdu.

Dün geceki konuşmadan sonra bana bakışı değişmişti. Artık nefret yoktu. Suçluluk vardı. Pişmanlık vardı. Ve koruma isteği vardı.

"Günaydın," dedi kısık sesle.

"Günaydın abi..."

Bir an sustu. Sonra cebinden bir şey çıkardı. Küçük bir anahtarlık. Üzerinde bir yıldız vardı.

"Bunu al. Benim uğurumdu. Eski hayatımda... Seni koruyamadığım zaman hep yanımdaydı. Bu sefer senin yanında olsun. Bir şey olursa, bunu sıkı sıkı tut. Ben hissederim."

Gözlerim doldu. Anahtarlığı aldım. Elimde sıktım.

"Teşekkür ederim abi."

Babam boğazını temizledi. "Oğlum, kız kardeşini üzmeyin. Okulda kimse ona bir şey yapmasın. Yaparsa..."

Babam cümlesini bitirmedi ama gözlerindeki bakış her şeyi anlatıyordu. Bu adam, bu yeni babam, gerçekten babam gibiydi. Beni koruyan bir baba.

İkinci abim geldi. "Hadi kardeşim! Servis bekliyor!"

Servis mi? Ben hayatımda servise binmemiştim. Hep yürüyerek giderdim. Ya da hiç gidemezdim.

Arabaya bindiğimizde ikinci abim bana okuldan bahsetti.

"Bak, bizim okul biraz büyük. Ama korkma. Ben 11. sınıftayım. Üçüncü abin 10. sınıfta. Dördüncü abin de seninle aynı sınıfta olabilir. Beşinci abin de... O biraz yaramaz ama seni çok sevdi. Dün gece oyuncak arabayı sana verdi ya, kendi en sevdiği arabasıydı o."

"Gerçekten mi?"

"Evet. O arabayı kimseye vermezdi. Sana verdi."

İçim ısındı.

Okula vardığımızda herkes bize bakıyordu. Çünkü Arda ailesi okulda meşhurmuş. 8 abi, hepsi yakışıklı, hepsi başarılı... Ve şimdi yanlarında bir kız var. Ben.

"Vay, bu kim?" "Yeni kardeş mi gelmiş?" "Çok şanslı ya" gibi sesler duydum.

İkinci abim elimi tuttu. "Korkma. Yanındayım."

Sınıfa girdim. Öğretmen beni tanıttı.

"Arkadaşlar, aramıza yeni biri katıldı. Adı..."

Adım neydi ki? Yeni hayatımda adım neydi? Annem bana henüz isim söylememişti. Eski adım... Eski adım artık yoktu.

Tam o sırada kapı açıldı. Bir kız içeri girdi. Geç kalmış gibi görünüyordu. Ama geç kalmamış gibi rahattı. Herkes ona bakıyordu.

Saçları simsiyah, gözleri... Gözleri tanıdıktı.

Kalbim durdu.

O gözleri tanıyordum. O bakışı tanıyordum. O gülümsemeyi tanıyordum.

Kardeşimdi.

Eski kardeşim. Beni mahveden, babamın beni öldürmesine sebep olan, yalanlarıyla hayatımı çalan kız kardeşim.

Ama şimdi... Farklı bir bedendeydi. Farklı bir isimle. Farklı bir ailede. Ve benim sınıfıma gelmişti.

Öğretmen, "Mira, geç kaldın. Otur yerine," dedi.

Mira. Adı Mira'ymış. Yeni adı Mira.

Mira bana baktı. Gülümsedi. Ama o gülümseme... O masum bir gülümseme değildi. O, gece rüyamda duyduğum sesti. O, "seni rahat bırakmayacağım" diyen sesti.

Yanımdaki boş sıraya oturdu. Çantasını koydu. Bana doğru eğildi ve fısıldadı.

"Merhaba... Abla."

Dünya başıma yıkıldı. Abla dedi. Beni tanımıştı. O da hatırlıyordu.

"Sen... Sen de mi..."

"Evet," dedi gülümseyerek. "Ben de tekrar doğdum. Ve bu sefer... Bu sefer abilerim seni değil, beni koruyacak. Çünkü bu sefer ben mağdurum. Sen kötüsün."

Elim titremeye başladı. Anahtarlığı sıktım. Birinci abimin verdiği yıldızlı anahtarlığı.

Mira devam etti. "Biliyor musun? Bu hayatta annem babam çok zengin. Ve ben onların tek kızıyım. Sen ise... Sonradan gelen, evlatlık gibi bir şeysin. Kim inanır sence sana? Yine kim inanır?"

Gözlerim doldu. Ama bu sefer ağlamadım. Çünkü artık ağlayan küçük kız değildim. Artık 8 abim vardı. Artık bir annem ve babam vardı.

"Aynen öyle," dedim titreyen sesimle ama kararlı bir şekilde. "Bu sefer yalnız değilim."

Mira'nın gülümsemesi bir an silindi. Şaşırdı. Eskiden ben hep susardım. Hep ağlardım. Hep kaçardım. Şimdi cevap vermiştim.

"Göreceğiz," dedi. "Daha ilk gün. Daha çok zamanımız var."

Teneffüs olunca ikinci abim beni aramaya geldi. Beni Mira'yla yan yana görünce kaşlarını çattı.

"Bu kız kim?" diye sordu.

Mira hemen masum bir yüzle, "Ben Mira. Yeni arkadaşınızın sıra arkadaşıyım. Çok tatlı, değil mi?" dedi.

İkinci abim bana baktı. Gözlerimdeki korkuyu fark etti. Hemen anladı. Bir şeylerin yanlış olduğunu anladı.

"Gel kardeşim, seni kantine götüreceğim," dedi ve elimi tutup beni oradan çıkardı.

Koridorda bana sordu. "O kız mı?"

Başımı salladım. "O... O kardeşim. Eski kardeşim. O da doğmuş."

İkinci abim bir an durdu. Sonra elimi daha sıkı tuttu.

"Tamam. Korkma. Birinci abime söyleyeceğim. Babama söyleyeceğim. Bu sefer kimse sana bir şey yapamayacak. Söz veriyorum."

O an içimde bir şey kırıldı ama güzel bir şekilde kırıldı. Yıllardır içimde biriken korku, yerini güvene bıraktı.

Öğle arasında 8 abimden 5'i kantinde toplandı. Hepsi etrafıma oturdu. Biri "ne yemek istersin?" diye sordu. Biri "öğretmenin nasıl?" diye sordu. Biri "biri sana bir şey dedi mi?" diye sordu.

Mira uzaktan bizi izliyordu. Tek başınaydı. Kimse yanına oturmuyordu. Bir an ona acıdım. Çünkü o da aslında sevilmemiş bir çocuktu. Eski hayatında el üstünde tutulmuş gibi görünüyordu ama aslında o da sevgisiz büyümüştü. Sevgiyi, başkasını ezerek almaya çalışıyordu.

Ama sonra Mira'nın bana bakışını gördüm. Acımak geçti. Çünkü o bakışta acıma yoktu. Sadece hırs vardı. Kıskançlık vardı.

Okul çıkışı eve dönerken birinci abim beni kapıda karşıladı. İşten erken çıkmış.

"Nasıl geçti ilk günün?" diye sordu.

"İyi... Ama..."

"Ama ne?"

"Mira da benim sınıfta."

Birinci abimin yüzü ciddileşti. "Biliyorum. Öğrendim. Annesi babası okulun yönetim kurulunda. Ama merak etme. Ben araştırdım. O da tekrar doğmuş. Ama bu sefer... Bu sefer ben de varım. Bu sefer seni yalnız bırakmayacağım."

Eve girince annem bana sarıldı. "Nasıl geçti kızım? Arkadaş edindin mi?"

"Edindim anne. Çok güzel arkadaşlar edindim."

Yalan söylemedim. Abilerim benim arkadaşlarımdı. Ailem benim arkadaşlarımdı.

Gece odama çekildiğimde, yıldızlı anahtarlığı masama koydum. Pencereden dışarı baktım.

Mira'nın evi bizim evin tam karşısındaymış. Işıkları yanıyordu. Perdenin arkasından bana baktığını gördüm.

Telefonum titredi. Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

*"Oyun başlıyor abla. Bu sefer ben kazanacağım."*

Mesaja baktım, gülümsedim. Eski ben olsaydım korkardım. Titreyerek ağlardım.

Ama yeni ben, mesajı silip telefonumu kapattım.

Çünkü bu sefer bir şansım daha vardı. Ve bu şansı kimseye, hiç kimseye vermeyecektim.

*( 5. Bölümde byeeeee ☆ )*

---